Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Ze droomde er van dat een boze geest bezit van haar zou nemen in de nacht. Elk jaar weer droomde ze van Allerheiligen en hoe haar lugubere roep om het kwaad zou worden beantwoord.

Klik hier voor het eerste hoofdstuk.

Het duurde alleen nog 15 nachten voor ze haar favoriete dag weer zou gaan beleven. Iets in haar zei dat ze dit jaar geluk zou hebben. Haar roep om het kwaad werd steeds groter elk jaar. Haar naam is haar gegeven door haar ouders, maar voor haar heeft het nooit anders gevoeld dan dat hij gegeven is door de dood zelf. Kamatayan is haar naam, ondoordacht gegeven door twee naïeve mensen die onverwacht in de verwachting kwamen van een kind. Kama, noemde ze zichzelf, afgekort van haar oorspronkelijke naam.

Voor het eerst had Kama het idee dat ze niet alleen was deze nacht. De stilte die de nacht met zich meebracht was anders. Ze kon zich niet goed concentreren waarom. Boven haar vloog plotseling een vleermuisje op vanuit het bladerdek van een boom. Ze werd aangetrokken om dit dier te volgen in de nacht. Net zoals zij, voelt dit dier zich enkel in de nacht vrij om te bewegen. Het zou niet lang meer duren of dit nachtelijke dier zou zichzelf veranderen. Het zou zijn metabolisme tot een uiterst laag pitje terugdraaien, en zich in winterslaap brengen. Trouw aan zijn overwinteringplaats zou het binnenkort op zoek gaan naar dezelfde plaats als vorig jaar.  Zo graag zou Kama willen zijn zoals dit dier. De hele winter wachten op een nieuw voorjaar. Geen koude nachten meer buiten hoeven zijn. Wat zou haar op kunnen warmen? Wat zou kunnen maken dat zij gelukkig zou zijn?

Ondanks alle pogingen, was het Kama nooit gelukt zichzelf open te stellen voor een ander. Ze leefde als het ware geïsoleerd van iedereen. Wilde ze het misschien niet? Was haar lot bepaald? Was ze overgelaten aan de nacht? Was het kwaad haar enige lotgenoot, of de vleermuis? Vaak vroeg ze dit zich af tijdens haar nachtelijke tochten. Toch had ze het gevoel dat deze nacht haar voor het eerst iets zou brengen, dat haar dichter bij haar doel zou brengen. Ze keek om zich heen om zich te concentreren op de stilte, die toch echt anders bleek te zijn. Ze hoorde voetstappen in de verte. “Wie zou dat zijn?”, dacht ze bij zichzelf. Vlug zocht ze naar iets om haar te verdedigen. Ze zag een grote basaltkei liggen langs de kade. Ze bukte en raapte het op. Wat voelde dat goed! De woede in haar lijf maakte haar warm. Kama hoorde de voetstappen dichterbij komen. Ze zag niets, maar wist dat het uit een zijstraat moest komen. Als een jagend dier in de nacht sloop ze dichterbij naar het geluid. De wind blies in haar gezicht. Ze besefte zich dat de persoon die haar naderde, haar niet kon horen of ruiken door de wind. Zelf rook ze de lucht van een sigaar. “Zou het een man zijn? Wat deed hij hier in de nacht?”

Toen Kama vlakbij het geluid was, werd het stil. Ze keek naar de straat en zag dat het licht van de lantaarns een schaduw op straat projecteerden. Het leek inderdaad op een man. Kama maakte zich klaar om toe te slaan. Ze stond achter een gevel te wachten met de kei in haar handen. Ze keek naar de schaduw. “Hij komt dichterbij!”, dacht ze bij zichzelf. De man scheen even gestopt te hebben om zijn sigaar opnieuw aan te steken. Toen de man vlakbij kwam voelde Kama iets in haar lichaam wat ze nog nooit had gevoeld. Haar adem versnelde, haar ogen stonden nu wijd open. Ze voelde haar hart kloppen in haar keel. “Wat een heerlijk gevoel! Het neemt bezit van me!” Voor Kama het zelf in de gaten had sloeg ze de man op het hoofd met de basaltkei. Ze sloeg zo hard, dat de man neer viel. Geen enkel geluid volgde. Geen enkele beweging gaf aan of de man nog leefde. Kama stond enkel te kijken. Ze had de kei nog in haar handen en zag een flinke hoeveelheid bloed er aan kleven. “Zou hij dood zijn?”

Kama bukte en keek naar de mond van de man. In de frisse lucht zag ze uit haar eigen mond waterdamp opstijgen. Van de man kwam niets. Een gevoel van euforie schoot door haar lijf. Wat een genot! De panische angst die ze had gehad, had haar geest zo volledig in zijn greep genomen. Ze kon niet meer ontsnappen aan dit gevoel. Was ze bang voor zichzelf geweest? Was dit de reden dat ze niet meer kon ontsnappen en had toegeslagen? Het zat zo lang verborgen in haar. De moordenaar in haar had gewonnen. Ze kon eindelijk doden! Eindelijk had dit gevoel haar bezorgd waar ze heel haar leven naar zocht! Ze voelde zich voor het eerst intens gelukkig! Ze keek voor een laatste keer neer op de man die aan haar voeten lag. Zijn hoofd lag in een plas bloed. Vlak voor het, nog vloeibare, bloed haar schoenen raken zou, stapte ze achteruit en draaide zich om. Met de steen in haar hand liep ze vol zelfvertrouwen weg van deze plaats waar haar eerste slachtoffer de dood had gevonden. Even voelde ze zich één met haar grote voorbeeld, “Kamatayan”, zoals ze genoemd was. De “dood” was één met haar.

Tevreden liep ze langs de kade terug naar haar sobere appartement. De kei, haar moordwapen, legde ze op de vensterbank. Het bloed was intussen in de kei getrokken en prijkte samen met de kei als een trofee voor het raam. Voldaan ontdeed ze zich van haar kleren en kroop even later onder de dekens. Ze had slaap gekregen van dit avontuur.
Welterusten Kamatayan!

Klik hier voor het vervolg!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.