Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Ze kon dit niet blijven verbloemen. Eens zou het fout moeten gaan! De smaak van haar eerste moord had te veel met haar gedaan om te stoppen. Toch moest ze zich gedeisd houden, want de politie was bezig met een onderzoek. Zou dat haar lukken?

Wil je dit verhaal van begin af aan lezen? Klik hier

Na haar werk liep Kamatayan dit keer een andere route naar haar woning. Ze wist eigenlijk niet waarom, maar ze had gewoon het gevoel dat ze niet rechtstreeks naar huis kon gaan. Iets trok haar aan om anders te doen dan normaal. Het was al bijna donker toen ze de deur van de winkel uit liep. Over een week zou de tijd weer verzet worden wat Kamatayan een nog beter gevoel gaf. Ze had dan nog meer tijd in het duister. De drang naar een wandeling in de nacht kwam opnieuw opzetten. Ze wilde er niet aan toegeven, omdat ze mogelijk gezien zou worden door de politie, die zich aan de kade van de Maas op hield. Terwijl ze daar zo liep besefte ze zich dat het eigenlijk niet zo'n slecht idee was om anders te lopen dan normaal. Ze liep langs de Hampoort. In tegenstelling tot de Maaspoort, waar ze zo graag wandelde langs de kade, lag de Hampoort niet aan de Maas, maar gewoon langs de weg.

Toch trok iets haar aan bij de Hampoort. Een stukje geschiedenis spookte door haar hoofd. Als geboren inwoner van dit stadje kun je er niet omheen om meer van het verleden van deze roemruchte stad te weten dan een buitenstaander. De meesters die dit hadden gebouwd, eeuwen geleden, hadden zich op zeer strenge wijze aan de klassieke voorschriften gehouden voor de afmetingen proporties en opeenvolging van de `vijf zuilenorden´, dezelfde bijna dwangmatige stijl die ook werd gebruikt in de bouw van het paleis op de dam in Amsterdam. Kamatayan liep door de overdekte doorgang en keek naar de ribloze kruisgewelven. De doorgang, die aan de stadszijde uitmondt in een hal heeft twee knikken. Dat was ooit ontworpen als extra verdedigingsmaatregel. Door de knikken was het namelijk niet mogelijk om dwars door de poort te schieten.

Dit bracht Kamatayan op een idee. Zo in het donker was het ook onmogelijk om vanaf de straat te kunnen zien dat iemand in de poort liep. Niemand kon haar daar zien, zeker niet in het donker. Ze kon dan zo toeslaan, terwijl ze alle ruimte en rust had om haar daad te voltooien. Het feit dat de poort aan de rand van de stad lag was voor haar even vertrouwd als de kade aan de Maas. “Hier zou ik weer dichter bij de dood kunnen komen.”, bedacht Kamatayan zich. Een lugubere grijns van geluk verscheen op haar gezicht toen ze zich voorstelde hoe ze, met een mes, haar volgende slachtoffer haar zou helpen om dichter bij haar verlangen te komen. De vraag die dan bij haar op kwam was: “Hoe krijg ik hier iemand naar toe gelokt? Wie zou ik hier tegenkomen? Jarenlang liep ik langs de kade, zonder maar een enkele persoon te ontmoeten, tot gisterenavond.

Kamatayan genoot van haar tocht hier in het donker. Ze genoot van het fantastische bouwwerk dat “hampoort” werd genoemd. Ooit liepen hier soldaten doorheen. Ooit had dit gebouw dienstgedaan als ingang van een versterkte stadsmuur die de stad Grave beschermde. De stilte die dit gebouw nu met zich meebracht werd voor Kamatayan nog meer benadrukt toen ze aan het geweld wel veertig bronzen klokken zag hangen. De klokken waren omgekeerd tegen het gewelf bevestigd. Deze klokken zouden nooit geluid kunnen maken op deze manier! Het gaf de stilte aan die heerste in dit gewelf. Die stilte en dat geduld, waarmee deze klokken daar hingen, gaf Kamatayan het geduld om te wachten. Ze kon wachten tot een volgende slachtoffer zich zou melden. Ze kon wachten, in stilte, en zonder op te vallen. Niemand had haar gezien de vorige nacht. Niemand zou haar zien de volgende keer. Ze voelde zich veilig.

Even later liep ze huiswaarts. Ze had honger gekregen. Ze was helemaal de tijd vergeten door te fantaseren over haar nieuwe plannen. Wat was het heerlijk om vooruit te kunnen gaan kijken. Om naar iets uit te kijken wat haar een nieuwe “geluksbelevenis” zou gaan opleveren. Ze voelde niet alleen honger om te eten, maar de honger naar moorden was misschien nog wel groter. Ze voelde zich zo hongerig als een vampier, op zoek naar een nieuwe prooi. Zij, Kamatayan, genoot niet van het bijten, maar van het doden. Ze had de smaak te pakken en nu wilde ze die smaak weer proeven. Niets kon dat gevoel evenaren. Niets kon dat gevoel wegnemen. Het lot van Kamatayan was bepaalt! Ze was een moordenaar geworden!

De nacht die daarop volgde was als een straf voor een kind met huisarrest. Ze kon niet naar buiten. Ze kon enkel wachten op een goed moment. Ze moest deze nacht thuis doorbrengen. Ze moest wel geduld hebben en haar volgende moord op haar laten wachten. De dood moest even wachten. Kamatayan kwam moeilijk in slaap die nacht. Ze dwaalde in haar gedachten over de kade langs de Maas. Ze zag hoe de vleermuis opnieuw op vloog. Een vogel, onherkenbaar in de nacht, keek haar met grote ogen aan. Kamatayan liet zich opnieuw verleiden tot het plegen van dezelfde moord van de nacht er voor. Ze voelde opnieuw het ruwe oppervlak van het koude basaltblok in haar kleine handen. Ze voelde opnieuw die opwelling om toe te slaan bij het horen van de naderende voetstappen. Badend in het zweet werd ze wakker in haar bed. Ze keek om zich heen. Enkel het licht van de maan maakte het enige verschil, in haar slaapkamer, met een complete duisternis.

Wat zou een nieuwe dag brengen voor Kamatayan? klik hier voor het laatste hoofdstuk

www.sjoerdjong.nl