Een verhaal wat ontstond nadat ik een bezoek had gebracht bij een opgraving in Spanje. Zowel in het deel van de Griekse stad als in het Romeinse deel waren er vele indrukken.

Het is 2007, samen met mijn man loop ik over wat eens een Griekse stad is geweest. Het rare ervan vond ik wel dat we al 3 jaar lang nog geen 500 meter ervandaan gaan snorkelen, en het me nooit is opgevallen dat deze opgravingen zo dicht in de buurt waren. Toen eenmaal de naam Alayla tevoorschijn kwam, kwamen ook de gebeurtenissen van de vakantie in mei naar boven, het moment waarop ik een groep dolfijnen zag, die er fysiek niet waren, een stem die me vroeg of ze daar mocht blijven, waarin ik Nu Alayla herken , het diepe gevoel van thuis komen, de beelden die ik had in Girona bij de wandeling in de bergen. Ergens houden deze verband met elkaar. Verbolgens ontstond onderstaand verhaal.

De tijdreizen doen me denken aan de vele ervaringen die ik heb gehad de laatste jaren, het tekenen van allerlei rare tekens of symbolen, het ineens horen van vreemde klanken, vreemde talen, maar ja afgelopen jaar was gewoon een heel raar jaar voor me.
Heeft Alayla in haar droomwereld nog steeds contact met Eleya en de vrouw, ik zelf ervaar dat contact met 2 mensen in mijn eigen realiteit heel sterk, waar ik nog steeds niets van begrijp. Ligt er een connectie hierin, of is het niets anders dan gewoon een van mijn vele fantasieën, de tijd zal het uitwijzen

Het was een rustige dag toen Alayla werd geboren. Het meisje huilde niet zoals het de gewoonte was bij pasgeborenen, maar vanaf het eerste moment keek ze met haar heldere blauwe ogen geïnteresseerd rond, en was het of ze zoveel mogelijk informatie probeerde op te doen van de omgeving waarin ze terecht was gekomen. 
De kleine Alayla groeide de eerste jaren rustig op, in het kleine handelsdorp. Alleen in de nachten werd ze soms gillend wakker, en brabbelde ze over de schepen die vanuit zee kwamen en die de huizen in een vurenzee deden veranderen. Haar ouders probeerde haar zoveel mogelijk gerust te stellen, maar de dromen bleven terugkeren.

Toen Alayla een jaar of 4 was merkte de dorpbewoners steeds meer het “afwijkende” gedrag  op van de kleine meid. Ze speelde zelden met de andere kinderen, maar kon uren in gesprek zijn met allerlei dieren, zelfs met een steentje, een grassprietje of een boom hadden meer haar aandacht dan de kinderen om haar heen, en daarin vond zij geduldige gesprekpartners.  Het liefst was ze met haar moeder aan zee, waar ze met een tak urenlang in het zand kon zitten tekenen, tekeningen die ze dan snel uitwiste als er anderen in de buurt kwamen. Als men vroeg waarom ze dat deed, zei ze: "het is een geheimpje van mij en het zand."

Ook was ze vaak te vinden op de “plaza” van de medicijnenman van het dorp. Waar ze zich verstopte of probeerde voor te doen als een van de jongens, om ook daar informatie op te doen. Niemand begreep wat haar zo aantrok naar die plaats, en hoe vaak men haar ook vertelde dat ze daar niet mocht komen, wat voor straffen ze ook kreeg, ze bleef er stug in volhouden. Toen Alayla een jaar of 7 was werden haar dromen steeds heviger, en begon ze steeds meer te vertellen over een leven in een stad die “onder” haar stad lag. Ook vertelde ze hoe hun eigen volk vanuit zee was gekomen, het dorp dat er was met vuur had vernietigd en er een “nieuwe stad op had gebouwd. Als men haar dan vertelde dat dit maar dromen waren, werd ze boos, en zei, dit gaat weer gebeuren in de komende jaren.
Er werd verder weinig aandacht besteed aan de verhalen van het meisje, echter een oudere vrouw die als priesteres diende in de tempel van Isis in het dorp, begon zich te herinneren dat ze bepaalde dingen die de kleine meisje vertelde verband hielden met dingen die ze had gelezen in de vele geschriften die er in de tempel aanwezig waren. 
De vrouw begon het meisje in de gaten te houden. luisterde naar de vele verhalen van het meisje maar zag ook hoe het meisje naar het tekenen van bepaalde tekens en figuren in een soort trance terecht kwam, en dan zat te brabbelen tegen iets wat niet fysiek waarneembaar was.

Op een dag toen Alayla weer had zitten tekenen aan het strand, en in een diepe trance bleek te zijn, liep de vrouw naar het kind, en vroeg haar met wie ze sprak. geschrokken van de plotselinge aanwezigheid van de vrouw begon Alayla snel de tekening te wissen en zei, ik ben gewoon aan het spelen. 
Echter de vrouw bleef haar glimlachend aankijken en vertelde haar toen de dingen die zij als kind had gedaan en wat ze daarbij ervaarde. Ze vertelde dat ze daardoor in de tempel terecht was gekomen. De vrouw vertelde Alayla dat ze niet bang hoefde te zijn, en dat haar geheimpjes bij haar veilig zouden zijn.

Alayla slaakte een diepe zucht en vertelde haar dat als ze tekende ze kon praten met de grote vissen in het water, ze vertelde hoe ze dan een van hun was, en met hun speelde en met hun sprak. Ze vertelde dat als ze weer iets anders tekende andere dieren met haar speelde en spraken, en dat bij ieder ander tekening ze zo in de wereld van de dieren, de bomen, de bergen maar ook in die van andere mensen en rare mensen terecht kwam. Ze vertelde dat die andere wereld pas verdween als ze haar tekening uitwisten.

De oude vrouw ging terug naar het dorp, en belegde een bijeenkomst tussen de “ouderen” ,
In de bijeenkomst vertelde ze dat ze in de geschriften een legende had gevonden over een kind dat zowel in de oude als nieuwe werelden zou reizen. het kind zou afkomstig zijn van een ander sterrenstelsel dan die van hun. In de legende werd het kind de  “sleutelbewaarder”genoemd. Ze bewaakte de ingangen tussen de vele werelden. De oude vrouw gaf aan dat ze vermoeden dat Alayla dit kind was, en vroeg om toestemming om Alayla in de tempel op te nemen, en haar te onderwijzen.
Zo kwam Alayla op 10 jarige leeftijd in de tempel terecht. Ze werd ingewijd in verschillende rituelen en aangemoedigd haar eigen talenten te ontdekken en uit te breiden. Het was voor het meisje een fijne tijd waarin ook eindelijk de nare dromen afnamen. Hiervoor in de plaats begonnen er nieuwe dromen te ontstaan, waarin steeds vaker het gezicht van een jonge man verscheen.

Urenlang en zelfs soms dagenlang zwierf Alayla door de bergen of langs de kusten, en begonnen er verhalen bij haar te vormen over een nieuwe wereld, die net als hun wereld gebouwd zou worden op hun dorp. Vanuit het binnenland begon een ander volk als steeds meer uit te breiden richting de kustplaatsen en ook naast het dorp van Alayla werd door de anderen een dorp gebouwd. Op een dag tijdens haar wandelingen langs het strand zag ze een jonge man naar haar toe lopen, Ze zag dat hij een van de anderen was. Toen hij echter dichter bij kwam, bleef Alayla geschrokken staan, daar ze in hem degene herkende die al enkele jaren in haar dromen voorkwam.

Geschrokken en verward keerde Alayla terug naar de tempel, zich afvragend hoe degene uit haar droomwereld zich hier kon bevinden. Ze sprak erover met de oude vrouw die haar aangaf behoedzaam te zijn, zeker ook omdat de spanning tussen de twee volkeren steeds meer voelbaar en zichtbaar werden, toch gaf de vrouw ook aan dat ze de ontmoetingen die er zouden zijn niet uit de weg moest gaan.
Zo hervatte Alayla haar rondzwervingen. Op een dag zag ze opnieuw de jonge man, turend over de zee. Toen hij zich omdraaide zag ze dat hij had gehuild, en voelde ze zijn diepe eenzaamheid in zijn hart. Langzaam liep ze op hem af, en daarbij keken ze elkaar diep en strak in elkaars ogen. Langzaam pakte Alayla de hand van de jongeman, en de enige woorden die ze zei waren “Nu zijn we weer samen”. Ze voelde hoe het lichaam van hem zich begon te ontspannen en zag hoe hij zijn ogen neersloeg.

Samen gingen ze in het zand zitten, turend over de zee, en werd er geen woord meer gesproken. Alayla begon in het zand te tekenen en opnieuw keek de jongen naar haar op en zei, ik ben Eleya, ik heb je al zo vaak gezien, maar durfde je niet aan te spreken. lachend keek ze hem aan en zei Ik ben Alayla.

Steeds vaker zochten ze elkaar op en begonnen ze ook samen langs de kusten en door de bergen te zwerven. Ze vertelde elkaar over het leven wat ze hadden bij hun eigen volk, en zagen de overeenkomsten die ze hadden in de contacten met de dierenwereld en met de andere schepselen van Moeder Aarde. Eleya vroeg haar regelmatig naar de tekeningen die Alayla maakte, maar steeds bleef ze die vragen ontwijken en zei hem, ooit op een dag zal ik je vertellen waarom ik ze maak, en wat je er mee kan doen.

De spanningen tussen de twee volken liepen steeds verder op en regelmatig begonnen zich schermutselingen voor te doen. Terwijl Eleya en Alayla hierover spraken, vertelde Eleya haar dat hij van plan was weg te gaan van zijn volk. Hij vertelde haar over een “nieuwe wereld” die hij steeds in zijn dromen zag en volgens hem zich zou bevinden, ver voorbij de bergen. Hij vroeg Alayla om met hem mee te gaan. Deze antwoorden echter niet op zijn vraag.

Eleya begon echter in de ontmoetingen die volgde meer en meer bij Alayla aan te dringen om met hem te vertrekken, en Alayla voelde zich hierdoor verward. Ze had net de leeftijd bereikt waarin ze een nieuwe inwijding zou gaan ontvangen in de tempel, waardoor ze deel uit zou gaan maken als “priesteres”van de tempel. Dit zou echter ook betekenen dat ze zich totaal ontdeed van al de aardse bindingen en zich totaal in dienst zou stellen van de Godin Isis. Aan de andere kant speelde haar diepe liefde voor Eleya en de angst hem kwijt te raken.

Alayla begon zich steeds meer terug te trekken en ontmoetingen met Eleya te vermijden. Net als in haar kindertijd begon ze steeds meer te tekenen en schrok ze ‘s nachts vaak wakker uit de dromen die ze had. Hevig snikkend lag ze dan in de armen van de oude vrouw, maar ze kon ook haar niet vertellen wat ze in haar dromen ervaarde. De oude vrouw begreep echter wel dat de dromen die Alayla had grote veranderingen voor haar volk zouden betekenen.

Op haar 18de verjaardag ontving ze haar inwijding in de tempel, en kreeg ze de titel van sleuteldraagster. Hiermee verbrak ze ook al de bindingen die ze had op aards niveau. Vaak dacht ze terug aan de laatste ontmoeting die ze met Eleya had gehad, en waar ze haar keuze in had medegedeeld. De teleurstelling en de pijn die ze in zijn ogen zag stonden diep in haar ziel gekerfd, maar in haar hart wist ze dat er ooit een dag zou komen waarin hij haar keuze zou begrijpen.

In de tempel begon Alayla nu haar tekeningen op te tekenen, en begon ze te onderwijzen welke tekens toegang gaven naar de andere werelden. Als de anderen echter haar tekens probeerde te gebruiken gebeurde er niets, en al snel begon men de interesse erin te verliezen en Alayla te vermijden. Echter de oude vrouw bleef vertrouwen hebben in haar pupil. Toen Alayla op een nacht weer hevig huilend wakker werd uit een droom vroeg de oude vrouw haar om haar mee te nemen naar deze droomwereld waaruit Alayla net was ontwaakt.

Alayla vertelde haar dat ze niet wist hoe ze dat zou moeten doen. Ze voelde een angst in zich omhoog komen dat langzaam bezit leek te nemen van heel haar lichaam. Er begonnen zich beelden te vormen en ze vertelde de vrouw over de angst, de beelden die ze zag, waarin een jong meisje het dorp werd uitgejaagd, uitgejouwd en met stenen bekogeld door de dorpbewoners. Ze vertelde hoe het meisje dagenlang rondzwierf en tenslotte uitgehongerd en uitgeput neerviel, en waar het lichaam een prooi werd van de rondzwervende dieren. Angstig vroeg Alayla aan de oude vrouw, “gebeurt dit nu met me als ik U niet in de andere wereld kan brengen. De oude vrouw stelde haar gerust, en beloofde haar dat als het haar niet zou lukken, het hun geheim zou blijven, en dat ze altijd over haar zou blijven waken. Ze moedigde Alayla aan om naar haar hart te luisteren, die zou haar aangeven wat ze moest doen.
De oude vrouw gaf Alayla alle tijd die ze nodig had om haar angst te overwinnen. Op een dag keerde Alayla terug van haar omzwervingen aan zee, en liep lachend en stralend naar de oude vrouw. en riep, “ Nu weet ik hoe ik U mee kan nemen.”

Die avond vertrokken ze samen en liepen zwijgend naast elkaar langs de kustlijn. Alayla zocht een geschikte plaats, zodat ze niet gestoord zouden worden. Toen ze die plaats had gevonden keken ze samen naar de zon die langzaam onderging en plaats scheen te maken voor het heldere licht van de maan. Zoals het zonlicht het zee water leek te veranderen in duizenden kristallen, verschenen er in de lucht steeds meer sterren. Alayla keek de oude vrouw aan en zei, het is tijd, ik mag U meenemen naar de wereld waar ik geboren ben.

Alayla begon een cirkel te tekenen en plaatste er verschillende tekens en figuren in. Hierna vroeg ze de oude vrouw om plaats te nemen bij haar in de cirkel. Ze nam de handen van de oude vrouw in haar handen en vroeg haar de ogen te sluiten. In de lucht verscheen een bliksemflits, maar de twee vrouwen merkte er niets meer van op.


Er waren al vele uren verstreken toen de vrouwen terug keerde in hun oorspronkelijke tijd.  De oude vrouw keek Alayla met tranen in haar ogen aan en bedankte haar voor het vertrouwen die ze haar had geschonken. Samen liepen ze zwijgend terug naar de tempel. 
Enkele dagen later nam de vrouw Alayla mee naar een afgesloten ruimte in de tempel, waarin vele geschriften opgeborgen lagen, en gaf een daarvan aan Alayla. Alayla begon te lezen en keek soms verbaast op, om de herkenning die ze in het geschreven vond. De oude vrouw nam haar handen in die van haar, en zei zachtjes, je begrijpt dat we dit NU niet bekend kunnen maken, het zal nog vele eeuwen duren voor de mensheid hier klaar voor is.

Alayla was verward, wat moest ze dan NU doen, samen besloten ze de sleutels die Alayla had gemaakt voor de andere leden in de tempel te vernietigen, Er zouden 3 sleutels blijven bestaan, een voor de oude vrouw, een voor Alayla, en een voor de persoon die ze op hun reis hadden herkent Eleya

De oude vrouw spoorde Alayla aan om het contact met Eleya te vernieuwen, hiervoor zou Alayla de tempel moeten verlaten, dus werd er besloten dat de oude vrouw zou aangeven dat ze zich vergist had in de gave’s van het jonge meisje, en dat het beter was dat ze zich onder de bevolking zou mengen. En zo gebeurde het dat Alayla weer als een gewoon meisje deel uit ging maken van haar volk

Alayla voelde zich niet gelukkig, en begon steeds vaker weg te trekken van haar dorp en volk.  De nachtmerries had ze niet meer, daar in haar dromen ze steeds in contact bleef staan met de oude vrouw. Eindelijk op een dag ver van haar dorp vandaan ontmoeten ze opnieuw Eleya.

Het contact verliep stroef in het begin, beidden voelde nog het verdriet van hun laatste samenzijn, en het duurde een tijdje voordat ze weer net als in het begin zich open konden stellen voor elkaar. Alayla begon hem toen te vertellen waarom ze toen tot die keuze was gekomen en wat er in die tijd allemaal was gebeurt.

Eleya begreep er niets van, en vroeg haar of ze met hem dezelfde reis kon maken als met de oude vrouw. Alayla nam de sleutel en gaf het aan hem, en zei vanacht zal je begrijpen wat ik je net vertelde. Die nacht waren ze met z’n 3en in de droomtijd, en bespraken daar al de dingen met elkaar die ze tot nu toe hadden ervaren. De oude vrouw vertelde over de geschriften aan Eleya en zag hoe hij schrok, daar hij nu ook begreep waarom hij in de laatste jaren steeds op zoek was naar die “nieuwe wereld”.

Maar wat moesten ze nu met deze informatie vroegen zowel Eleya als Alayla zich af, de oude vrouw vroeg hun om deze als zaden met zich mee te dragen, tot het moment daar was dat de tijd er klaar voor zou zijn en de informatie gedeeld kon gaan worden.
Alayla en Eleya gingen weer hun eigen weg, maar dank zei de sleutels konden ze steeds bij elkaar zijn op het moment als een van hun er behoefte aan had.
Ook naar hun dood werd de verbinding die ze hadden niet verbroken, en verbleven ze met z’n drieën regelmatig in de tijdlijnen. Veelal nu was een van hun op aarde, op het moment dat de mensheid voor een verandering stond. Vele nieuwe werelden hebben ze geboren zien worden, vele oude werelden hebben ze zien vergaan.

Vooral Alayla vond de periodes op aarde steeds moeilijker worden, zeker de periodes waarin ook Eleya er was, maar deze haar niet herkende. Dankbaar was ze dan dat ook de oude vrouw in die periodes in haar leven was, zodat er altijd iemand was, die het zaad wat Alayla in zich droeg kon blijven dragen, en datgene kon planten wat toen mogelijk was. Het weten dat er een moment zou komen waarin de sleutels op aarde weer samen worden gevoegd, hielp haar steeds door die levens heen

Copyright 2007© Nederland Gerda Verstraeten.

http://chayenna.jouwpagina.nl

Reageren?