Dat was de kop van een artikel vanmorgen op Nu. Babberich ligt in Gelderland. Dit vreselijke nieuws deed mij denken aan een situatie met een andere brand uit mijn politiecarrière.

De brand in Babberich brak uit in een schuur, rond kwart voor vijf vannacht. In deze schuur was een paardenpension gevestigd. Eigenaren hadden dus hun paard daar gestald staan. Stel je eens voor hoe vreselijk dat kan zijn als je je trouwe ros laat overnachten of laat verblijven voor langere tijd in een paardenpension. Je krijgt vervolgens een hartverzakking door op het nieuws het vreselijke bericht te zien dat het dier, waar je ontzettend veel van houdt, dood is! Tegen 6 uur vanmorgen was de brand onder controle. De schuur was helemaal uitgebrand en de paarden in deze stal, zo’n 15 in totaal, zijn omgekomen. Een aantal eigenaren woonden in de buurt. Wat moet het een verdrietig moment zijn om machteloos toe te zien hoe zo’n onschuldig dier omkomt in een brand!

Ondanks de tomeloze inzet van zo’n 50 brandweermannen met groot materieel is het niet gelukt deze edele dieren te redden.

Bij het lezen van dit droevige nieuws dacht ik terug aan een moment in mijn politiecarrière. Op 18 december 2005, een paar dagen voor de kerst, kreeg ik een afschuwelijke melding. Een enorme stal, waar zo’n 1600 varkens leefden, had op deze zaterdagnacht vlam gevat. 1600 varkens, dat is nogal wat! Nederland telt ongeveer net zoveel varkens als inwoners, dus is dat aantal eigenlijk niet zo vreemd. Maar stel je eens voor dat 1600 levende dieren in het nauw gedreven worden door een brand. Ze kunnen niet weg. Je moet machteloos toezien hoe 1600 dieren deelnemen aan hun laatste barbecue, waar ze niet eens over na kunnen vertellen.

Kun je jezelf voorstellen hoe je jezelf als hulpdienstige voelt? Alle mensen in je omgeving, omstanders, gaan er vanuit dat jij degene bent die dit wel eens even gaat oplossen. Ze leggen heel hun hoop in jouw handen. Als politieagent kon ik natuurlijk niet meer doen dan er voor te zorgen dat mensen veilig bleven. Dat niemand zich binnen een gevaarlijke kring zou bevinden. Ik kon toekijken hoe collega hulpdienstige brandweermannen zich volledig inzetten voor het redden van iets wat niet te redden viel. Een vreselijk moment was het toen ik over de portofoon te horen kreeg dat de stal was ingestort en dat de dieren geen uitweg meer hadden uit deze vlammenzee.

Dat de brandweer kon voorkomen dat het vuur niet oversloeg op een boerderij naast de stal en een bungalow op het terrein, kon me eigenlijk niet veel meer schelen. Hier waren 1600 zielen opgegeven. 1600 zielen hielden op te bestaan in hun lichaam. Een varken heeft ook een ziel. De eerste vraag die dan bij de mens opkomt is: “Kwam er toch geen asbest vrij?”. Lekker belangrijk! 1600 dieren zijn dood! Sta daar eens even bij stil! Het leven van de boer, die houdt van zijn beesten, is totaal verwoest in een oogwenk! Wat dacht je van de paardenpensionhouder daar in Babberich? Die man durft voorlopig niemand aan te kijken. Die voelt zich schuldig. Die man heeft misschien ook een echtgenoot en kinderen. Het hele gezin zal er onder lijden wat er heeft plaatsgevonden in de afgelopen nacht. Zo’n brand heeft een impact op hun hele systeem.

De gemoedstoestand van vele eigenaren van deze paarden zal er onder lijden. Een paard is misschien maar een dier voor sommigen, maar de band tussen paard en zijn berijder is enorm sterk! Niet voor niets dat ze zulke mooie aangrijpende films maken over deze dieren. Heb jij wel eens in de ogen van een paard gekeken? Daar kun je alles uit aflezen. Emoties zijn zeer duidelijk in de ogen van dit edele dier. Stel jezelf eens voor hoe zo’n dier heeft gekeken de afgelopen nacht bij het zien van een brand waar het geen uitweg uit zag. Dat beeld is toch vreselijk! Daar wordt je toch emotioneel van? Machteloos en opgesloten door de gruwelijke mens. Wij willen de baas zijn over de dieren. Wij willen ze opeten en vooral goed vetmesten voordat we dat doen. Ze moeten eten en ze mogen op gezette tijden bewegen. Een paard heeft misschien nog een beter leven en kan lekker in de weide lopen of met zijn berijder genieten van de natuur. Toch voelt het beest gedwongenheid bij het binnenlopen van een stal.

Ik eindig dit verhaal graag met een beeld van vrijheid voor deze edele dieren:

www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.