Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Na al die trieste verhalen van gisteren kan ik niet achter blijven. Het herinnerde mij aan een melding in het verleden van de politieman in mij. Een melding die tot op de dag van vandaag nog steeds buikpijn oplevert… Naamplaatsen en namen van personen zijn verzonnen.

Verjaardag.
Op de bewuste dag was een jongeman, ik noem hem voor het gemak even Vito, jarig. Samen met zijn familie vierde hij zijn verjaardag bij zijn moeder thuis. Dit was altijd een bijzondere bijeenkomst, want ook zijn vader, die van zijn moeder gescheiden was, was aanwezig op dit soort dagen. Er werd heel wat afgelachen en de zeer drukke Vito kon met moeite zijn aandacht bij zijn eigen feestje houden. Ook had Vito, zoals gewoonlijk veel moeite met zich in te houden als het ging om drankgebruik. Terwijl dit feest zo doorging kreeg Vito constant sms’jes van een meisje, Gabriëlla, dat hem wel zag zitten. Ze feliciteerde hem in eerste instantie met zijn verjaardag en vervolgde met voor elkaar te krijgen dat hij haar thuis kwam halen om mee te feesten. Nou de jonge Vito kon zich na een tijdje niet meer inhouden en ging Gabriëlla halen, met de auto van zijn vriend François, want Vito zelf had geen auto meer.

Rijbewijs?
François wilde echter wel zeker weten of Vito een rijbewijs had. Vito toonde hem een roze papiertje dat leek op een rijbewijs en kreeg de sleutels van zijn vriend. Samen met zijn vriend François reed hij naar de woning van Gabriëlla om haar op te halen. Nog geen uur later was het drietal weer terug op het feestje, met Gabriëlla. Het feest duurde niet lang of Gabriëlla wilde weer naar huis gebracht worden. Na wat aandringen, en wat liefkozingen, ging Vito overstag en bracht haar naar huis, dit keer alleen. François had hem zien rijden toen ze Gabriëlla gingen halen, en had er vertrouwen in gekregen dat Vito dit wel kon. Gabriëlla en Vito stapten in de auto en reden weg. Ongeveer een half uur later kwam ik in het verhaal…

Melding.
Op dat moment was ik, zoals gewoonlijk, dienstdoende in de noodhulpsurveillance, gekleed in uniform, en samen met een collega rijdend in een opvallend dienstvoertuig. We reden op de rijksweg toen de meldkamer ons riep: “We kregen net via 1-1-2 een melding van een onbekend vrouw en van een onbekende locatie. Ze is nu nog steeds aan de lijn met de centrale en zegt dat ze een aanrijding heeft gehad. Ze krijgt geen contact meer met de bestuurder. Ze ligt zelf op haar buik in een weiland met bomen. Verder ziet ze maïsstoppels, maar ze kan niet zeggen op welke locatie ze is. Volgens deze vrouw waren ze op weg van de plaats Dordrecht naar Breda.” De opdracht die wij kregen van de meldkamer was om op alle wegen tussen die plaatsen te gaan zoeken naar een auto, die vermoedelijk een aanrijding had gehad, en twee personen.

Kun je het voorstellen?
Zo’n melding had ik nog nooit gehad. Mijn collega ook niet. Voor het eerst in mijn carrière ging er een gevoel door me heen dat ik nog nooit had ervaren. Onmacht frustratie gepaard met bezorgdheid en angst schoten door mijn hoofd. Waar moesten we zoeken? Wie waren die mensen? Hoe zag de auto er uit? Wat gingen we aantreffen? Als een kip zonder kop zijn we gaan zoeken op binnenwegen die langs maïsvelden kwamen. Vanuit de andere richting kwamen nog meer politieauto’s gereden, die hetzelfde vreemde doel hadden. We schakelden allen over op een aparte “babbelbox” zodat we onderling contact konden hebben zonder dat we het kanaal van de meldkamer bezet hielden. We spraken af waar we gingen zoeken zodat we geen dubbel werk gingen verrichten.

Nieuwe informatie.
Even later kregen we van de meldkamer nieuwe informatie. Het meisje had teruggebeld. Het was inmiddels een half uur later na de eerste melding. Ik zat met buikpijn achter het stuur. Mijn ogen tuurden in het donker naar iets wat leek op een auto. Het bericht van de meldkamer was als volgt: “Het meisje denkt dat de bestuurder intussen overleden is, maar ze weet het niet zeker. Ze klaagt over pijn in haar rug en haar blaas. Het vermoeden is dat ze haar rug heeft gebroken, gezien het feit dat ze ook zegt dat ze niet kan bewegen. Ze valt regelmatig weg en het lijkt er op of ze dan bewusteloos raakt.”
Hoe frustrerend kan een bericht als dit zijn? Je kunt je misschien een voorstelling maken hoe je jezelf als persoon, als buitenstaander kunt voelen in zo’n situatie. Kun je jezelf voorstellen dat je als professional nog meer frustraties hebt? Er staan levens op het spel die je mogelijk kunt redden! Ambulancepersoneel en brandweer werden ingeschakeld om hetzelfde te doen zolang er de mogelijkheid in zat.

Duisternis.
Opeens begon een lichtje te branden in mijn hoofd. Ik pakte de spreeksleutel in een opwelling. In die opwelling verzaakte ik zelfs om mijn collega in te lichten van mijn idee. “Meldkamer, krijgen wij toestemming om met optische en geluidssignalen rond te rijden? Mogelijk dat u, op de achtergrond van het telefoongesprek, dit kunt horen. Mogelijk dat het meisje de blauwe lichtschijnsels kan zien.” Zonder aarzeling gaf de meldkamer toestemming hiervoor en onder een oorverdovend lawaai reden we midden in de duisternis door de stille nacht in het buitengebied. Dit zorgde eigenlijk voor nog meer spanning bij mij en mijn collega’s, maar het was een nieuwe hoop. Intussen was er al bijna een uur verstreken na de eerste melding.

Laatste hoop.
Niets werd er gevonden. Niets werd er gehoord door de meldkamer. Niets werd er gezien door het meisje. De batterij van de telefoon begon leeg te raken. De laatste hoop op het vinden begon te slinken. De frustratie, de angst en de buikpijn werd groter. Toch gaven we het niet op. Samen met mijn collega sloeg ik de volgende route in waar we zouden gaan zoeken naar een onbekend voertuig, met onbekende personen. Deze route bleek achteraf de juiste te zijn want na een kilometer rijden over de pikkedonkere zandweg zagen we in de verte de reflectie van een kentekenplaat. “Daar! In de verte! Dat moet hem zijn!” Om geen onrust te zaaien besloten we eerst dichterbij de gaan. Mijn voet drukte de gaspedaal verder in van ongeduld en spanning. Toen we dichterbij kwamen zagen we wat voor vreselijk incident zich had afgespeeld. Mijn collega lichtte direct de meldkamer hierover in.

Ter plaatse.
Bijna anderhalf uur later kwamen we ter plaatse op een locatie die ons daarvoor nog niet bekend was. We troffen iets aan wat ons daarvoor nog niet bekend was. We zagen een personenauto welke tot stilstand gekomen was tegen een boom. De bestuurdersportier was om de boom gevouwen. We zagen het stoffelijk overschot van de nog onbekende bestuurder half uit het voertuig liggen. Het hoofd van de bestuurder was zwaar bebloed en de schedel was kapot geslagen. Een vreselijk zicht was dit, maar een keiharde waarheid! Direct gingen we zoeken naar het meisje dat de melding gedaan zou hebben. Ik trof haar aan de andere zijde van de auto aan, liggend op haar buik in het koude zand. Met een isolatiedeken bedekte ik haar koude lijf. Ze kwam gelukkig bij kennis en klaagde over pijn. Ik gaf dit door aan de meldkamer, die deze info kon doorspelen naar het ambulancepersoneel. Wat was ik blij dat ik haar had gevonden! Wat waren we blij dat we in ieder geval een levend persoon aantroffen!

Hulpverlening.
Wat er volgde was een lange nacht. Het meisje werd afgevoerd naar het ziekenhuis. De technische recherche deed onderzoek naar de oorzaak van het ongeval. Samen met mijn collega gingen we naar de achtergebleven familie om het trieste bericht aan te zeggen. Dit trieste bericht was voor mij nog het meest positieve aan deze nacht. Het is dankbaar werk. Mijn kant als hulpverlener werd dan op en top aangesproken. Stom gezegd deed ik dit graag. Een schouw door familie volgde en de rest van de nacht heb ik samen met mijn collega doorgebracht op het bureau door verslag uit te brengen van ons onderzoek.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.