Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Vandaag stond er in het nieuws de volgende kop: “Instroom jonge ambtenaren flink gedaald.” Zou het werk als ambtenaar dan saai zijn? Natuurlijk kan ik er enkel over meepraten vanuit de ogen van “agent de Jong”, maar laat dit een voorbeeld zijn van een totaal ander ambtenaarbeeld.

Op nu.nl (bron) stond vanmorgen het volgende: “Uit cijfers die minister Piet Hein Donner (Binnenlandse Zaken) vrijdag naar de Tweede Kamer heeft gestuurd blijkt dat de instroom van jonge ambtenaren flink is gedaald. De instroom van ambtenaren tot 30 jaar bij het Rijk, provincies, waterschappen en gemeenten is in vier jaar bijna gehalveerd. In 2007 ging het nog om 8932 starters, in 2010 was dat aantal afgenomen tot 4840.”
Betekent dit dat er gewoon een hoop bezuinigingen zijn doorgevoerd of zou dit betekenen dat die ambtenaren inderdaad het werk “saai” vinden?

Uit onderzoek is gebleken dat voor 38 procent van de jongeren vorig jaar gold dat ze het werk niet meer uitdagend vonden, 35 procent was uitgekeken op het takenpakket en voor 32 procent waren er onvoldoende loopbaanmogelijkheden. Anderen vonden het werk inhoudelijk saai. Daarnaast waren er minder instroommogelijkheden als gevolg van bezuinigingen.

Als ik deze cijfers zo bekijk lijkt het er op of het werk in deze korte tijd meteen een stuk minder saai is geworden. Het kan toch niet anders dan dat de werkdruk daardoor gestegen is? Het werk, wat anders werd verzet door meer mensen, wordt nu toch verzet door minder mensen? Of zou het zo geweest zijn dat de ambtenaren over het algemeen “uit hun neus peuterden?”. Hoe dan ook is het werk gewoon verzet. Ze kunnen dus met minder ambtenaren hetzelfde werk doen. In ieder geval voor een bepaalde periode.

Mijn eigen ervaring als ambtenaar is dat mij steeds opviel dat een aantal collega’s zich volop inzette om zaken op te lossen. Een aantal zat inderdaad echt “duimen te draaien en neusjes te peuteren”. Er waren zelfs van dat soort “toptalenten” bij die zich vooral bezig hielden met “hoe druk ze het wel niet hadden”. Wel niet, dat zegt toch genoeg? Ze spraken zichzelf tegen en ze maakten zichzelf druk om het druk maken. Herkenbaar? Ook in het bedrijfsleven lopen dit soort werknemers rond. Wat mij betreft was dit irritatie nummer één op de werkvloer. Dit soort collega’s zorgen voor een gespannen sfeer en proberen zich op deze manier te profileren om op te vallen bij leidinggevenden. Het gevolg was dat ze na een paar maanden een bruine arm en een op knallen staand hart hadden.

Deze druktemaker stond totaal anders in dit werk. Misschien ben ik juist daarom gestopt met investeren in het ambtenaar zijn. Als ik een zaak op deed, probeerde ik hem diezelfde dag nog af te werken. Een simpel voorbeeld is een winkeldiefstal. Ik kreeg dan een melding van een winkeldiefstal bij een bekend warenhuis. Ter plaatse werd de verdachte aangehouden, een aangifte werd opgenomen, goederen werden in beslag genomen en direct weer teruggegeven aan de rechtmatige eigenaar. De verdachte werd, samen met het bewijsmateriaal (camerabeelden, getuigenverklaring, sporen) getransporteerd naar het politiebureau. Daar aangekomen werd de verdachte ingesloten en voorgeleid aan een hulpofficier van Justitie.

Veel collega’s vonden het dan tijd om uit hun neus te peuteren of te doen of ze het erg druk hadden. Voor mij was dat een moment om even rustig uit te zoeken wie ik voor me had. Ik voerde onder het genot van een bak koffie alle gegevens in en werkte meteen de aangifte, aanhouding, getuigenverklaringen, goederen enzovoorts uit op de computer. Binnen een half uur had mijn “tienvingersblindtalent” de zaak op papier. Wat mij nog restte was het uitzoeken wat de verdachte in het verleden had uitgespookt, of hij nog zaken had openstaan en of ik daarvoor misschien de Officier van Justitie of de Parketsecretaris moest contacteren. Zo niet, ging ik direct, met mijn maat van die dag, over tot verhoor van de verdachte.

Na zo’n verhoor werd de verdachte in vrijheid gesteld of hij werd getransporteerd naar het cellencomplex om te wachten op een zitting voor snelrecht. De volgende stap, indien de meldkamer dit toeliet, was weer terug naar het bureau om vervolgens het dossier af te werken. Binnen een tijdsbestek van ongeveer twee uur kon ik zo’n winkeldiefstal totaal afgerond hebben, inclusief het dossier voor Justitie. Wat nou stapels werk? Wat nou druk hebben? Ik kon na zo’n zaak weer fluitend de straat op, zonder het gevoel te hebben dat ik nog een hoop te doen had. Het gevolg was dat iedereen tevreden was en ik met een gerust hart aan het eind van mijn dienst naar huis kon!

Ambtenaar zijn is een mooi vak!

http://www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.