Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Een tijdje terug vroeg mijn vriendin mij of ik mee wou gaan naar de afspraak bij de GGZ, ze wou graag een steun in de rug mee hebben. Ze heeft een moeilijke periode achter de rug en als we elkaar kunnen helpen doen we dat. Dus zo gezegd zo gedaan.

Nog net op tijd...

Na een hele ochtend aan het werk te zijn geweest, sta ik buiten nog even te praten met een collega. Ineens schiet het me te binnen dat ik met mijn vriendin mee zou naar de afspraak bij de GGZ. Nog 15 minuten en moet natuurlijk dwars door het centrum om er te komen en ook nog mijn vriendin halverwege meenemen (wel zo makkelijk bij de afspraak denk ik). Snel in de auto en al met al staan we 1 minuut te vroeg voor de deur (ja ja wel 1 minuut!) Aangezien de afspraken toch altijd uitlopen gaan we rustig zitten op een plek waar we goed het overzicht hebben. Vind het altijd wel leuk om de voorbijkomende mensen te bekijken en vooral de mensen die er werken. Allemaal aparte vogels en maffe kleding. Eentje met een rok uit het jaar nul en een snorremans (zo’n mooi grote snor waar je (vooral als kind) wel een knoop in wilt doen) die ons aankijkt alsof hij niet weer wat hij daar nu eigenlijks doet. Zo zitten we een tijdje met z’n tweetjes zachtjes opmerkingen te maken over vooral kleding en uitdrukkingen op de gezichten. Dan gaat weer de deur open en daar staat een lange netjes geklede man met blond haar. “Wow”, was de enige opmerking die er bij mij nog uitkwam (Niet erg slim als er een vriendin naast je zit die je al meer dan twintig jaar zeer goed kent, maar ja al gezegd voor ik er erg in had.) En ja hoor je raadt het al, hij is de psycholoog voor mijn vriendin! Braaf lopen we achter hem aan het kamertje binnen. Hij vraagt ons of we zin hebben in een bakje koffie en gaat dat voor ons halen. We komen hier voor een gesprek onder anderen voor haar gestreste toestand, begint mijn vriendin te lachen. Door mijn “Wow” was haar stress even helemaal vertrokken (dat is toch positief). En ik maar denken als dit nog maar goed komt.

Aan de koffie...

Nadat hij ons de koffie heeft gegeven begint hij het gesprek met mijn vriendin. Ze vertelt wat er aan de hand is en hij schrijft zo nu en dan wat op. Maar elke keer als hij iets opschreef en even niet keek schopte ze me weer tegen mijn voet aan. En maar proberen dan nog serieus te blijven. Ondertussen was mijn oog gevallen op de klok boven de deur. Heel langzaam tikte de secondewijzer vooruit en het bleef maar half 5. Duidelijk was dat de batterijen bijna leeg waren. Op de een of andere manier kijk je dan steeds weer op die klok denkend dat misschien de wijzers ergens anders zouden staan. Maar nee het bleef een uur lang half 5. Toen zag de psycholoog mij steeds omhoog kijken en vroeg mij wat er aan de hand was. Ik antwoordde met de vraag: “Wilt u graag dat de dag voorbij is?”. Natuurlijk kreeg ik nu een waarom van hem te horen. Ik antwoordde: “Omdat uw klok al een uur lang half 5 aangeeft, alsof de dag bijna voorbij is”. Hij vertelde met een glimlach dat hij dat wel wist, maar nog geen nieuwe batterijen in de klok had gedaan. Na een nieuwe afspraak die week daarop te hebben gemaakt liepen we naar buiten en buitengekomen proestten we het uit.

Onderweg naar huis...

Onderweg naar huis kwam mijn “Wow natuurlijk ter sprake. En de vragen kwamen omhoog: “Hoe oud zou hij zijn?”(Ik dacht rond mijn leeftijd, maar mijn vriendin dacht veel jonger. Hij zag er ook absoluut niet oud uit en eigenlijks moeilijk te schatten) en “Zou hij vrijgezel zijn?” (De keer hierop maar eens checken of ie een ring om had). En ach zo de week vorderde met alle drukte van dien was ik eigenlijks de afspraak alweer vergeten. Totdat de telefoon ’s morgens ging en mijn vriendin vrolijk vroeg, ga je vanmiddag ook weer mee naar de GGZ, heb je echt nodig vanmiddag (Ja of course of course alsof ik het niet snap. De boef vond het wel leuk mij te klieren (meestal ben ik degene die kliert, dus ach het mag ook een keer andersom zo zijn)).

Tweede afspraak...

Zo gezegd zo gedaan, ’s middags op weg naar de GGZ. En daar zaten we weer in zijn kantoortje met een bakje koffie erbij. En ja hoor die klok liep nog steeds niet goed. Al pratend keek hij mij met een glimlach aan, zo van ik weet het wel: nog steeds geen batterijen. Ondertussen keek ik wat rond in zijn kantoor. Geen persoonlijke dingen, geen foto’s, niets eigenlijk. Op die klok na dan die nog steeds een poging deed om tijd aan te geven. Toen viel mijn oog op zijn hand, en ja hoor een ring. Heb ik dat weer, die is allang bezet natuurlijk. Maar toch blijft het een leuke vent met zijn mooie ogen en glimlach.

Aan het einde van het gesprek begon hij nog even over onze vriendschap. Hij zei tegen mijn vriendin dat ze zuinig moest zijn op zo’n vriendin. En als ze weer in een dip zat mag ze hem bellen. En op de een of andere manier kwam het gesprek op de klok. En met de opmerking: “Als jij een bak koffie hebt kom ik volgende week wel batterijen brengen voor je klok, want dit kan echt niet hoor” liep ik lachend de gang op. In mijn ooghoek zag ik hem ook lachen. Mijn vriendin liep achter mij en nu blijkt dat hij gezegd heeft: “Dat is goed”. Nu heb ik dat niet gehoord. Maar mijn vriendin is hier behoorlijk zeker van en dus moet ik batterijen gaan kopen van haar. Zou ze mij nu in het ootje nemen? Of is het echt waar?

En wat nu te doen...?

Nog geen idee wat we gaan doen of we inderdaad heen gaan met batterijen. Aan de ene kant zou het zo kunnen zijn dat mijn vriendin mij te pakken heeft, aan de andere kant is het wel lachen natuurlijk. Thuisgekomen nog even wat gegoogled en wat kwam ik tegen? Hij komt uit het zelfde jaar als mij! Even oud dus! En een schoolfoto op Schoolbank van twintig jaar terug (haha). Verder weinig te vinden. Wat er ook gaat gebeuren met die klok, wel ben ik bang dat ik dit nog even kan aanhoren van mijn vriendin. Het woordje “Wow” komt bij het koffiedrinken steeds omhoog. En ja ze heeft ook wel gelijk, ik vind hem inderdaad heel leuk. Nu maar hopen dat hij niet op Xead zit en dit leest… hahaha