Er komt een tijd dat we afscheid moeten nemen van dit leven.

We weten geen van allen of we het goed hebben gedaan in dit leven. Daarom een verhaal over iemand die geen afscheid wilde nemen, maar helaas moest, want zijn lichaam wilde niet meer.

Ome Jaap was een man die in zijn leven heel wat had meegemaakt. Ik noem hem ome Jaap, maar een echte oom was het helemaal niet. Toch woonde hij bij mijn schoonouders in en noemden we hem ome Jaap. Hij had geen kinderen, wel 2 pleegkinderen, maar daar had hij niets meer van gehoord nadat ze allebei een huis van hem hadden gekregen. Hij treurde niet, tenminste dat merkte je niet, hij was tevreden met alles wat hij had.

Ik weet dat hij in het verzet had gezeten samen met de vader van mijn schoonmoeder. Dus er was vriendschap tussen die twee. Ik weet ook dat hij trouwde met een echte barones. Haar familie was tegen het huwelijk, maar ze hadden het goed samen. Zij werd ziek, ernstig ziek, bleek kanker te hebben. Ome Jaap bezat een aantal huizen, maar die moest hij verkopen om morfine te kunnen betalen voor zijn vrouw. Helaas kwam ze te overlijden.

Toen was het voor hem allemaal voorbij. Zijn schoonfamilie eistte alles op. Maar er waren dingen waar ze toch maar van af zagen. Ome Jaap maakte een groot vuur en verbrandde de rest, zodat ze nooit konden zeggen dat hij met haar was getrouwd om het geld.

Ome Jaap bleef daarna op zijn bed liggen, had er geen zin meer in. Mijn schoonmoeder kwam dagelijks bij hem om hem te stimuleren, maar dat hielp niet.
Mijn schoonvader besloot om met zijn gezin te verhuizen naar het noorden van het land en ze vroegen ome Jaap of hij niet mee wilde gaan en een nieuwe start te maken. Hij ging mee!
Hij kwam in een jong gezin terecht, 2 jongens en1 meisje. Natuurlijk gaf het wel eens problemen, maar eigenlijk ging het over het algemeen heel goed en hoorde hij bij het gezin.

De kinderen werden ouder en kregen hun relaties. Ook voor hen was ome Jaap gewoon iemand die er hoorde. En ome Jaap was dol op de kinderen en schoondochters en schoonzoon.
Hij werd opa, ja van al onze kinderen en hij was o zo trots. Niemand kon een kwaad woord over ze zeggen. 

Ome Jaap maakte mee dat er strubbelingen in ons huwelijk kwamen. Hij liet weten dat we ons best moesten doen. Steeds weer hamerde hij daarop.

Ome Jaap werd ziek, tenminste de dokter dacht dat zijn hart het niet meer goed deed. Hij moest maar even naar het ziekenhuis, maar daar konden ze niets vinden aan zijn hart, maar toch moest hij blijven, de nieren en de lever deden het niet goed.
Nog een keer zei hij tegen mij dat ik mijn gezin bij elkaar moest houden, en ik heb hem gezegd dat het goed kwam.

Daarna werd hij zo ziek dat ik niet meer met hem kon praten. Wel kon ik s´nachts troosten toen hij het uitschreeuwde van pijn, of angst. Ik hield hem vast, de hele nacht, en de volgende morgen. We werden weggestuurd toen de verpleging hem wilden wassen, maar we hoorden hem zo hard schreeuwen dat we er zo weer bij waren. Maar niet meer doen, beetje opfrissen, maar geen pijn meer doen, zeiden we. De morfinepomp stond hoog, maar hij vocht voor zijn leven.

Nog een nacht hield hij het vol, daarna heeft hij zich overgegeven.

Het was een man die nooit ergens om vroeg, nooit ook maar iets van weelde wilde, maar dat ene wat hij mij vroeg...is niet gelukt. Ik ben gescheiden en ik heb mijn gezin niet bij elkaar kunnen houden. Ik had graag wat voor hem willen doen, maar dit kon ik niet.

(de naam in dit verhaal is om privacy redenen fictief)

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.