Het verdriet van adoptie heb ik eigenlijk altijd ontkend. Ik was een baby toen het gebeurde en ik herinner me er niets van. Dat ik me er verdrietig over voelde, vond ik totaal onlogisch. Toch blijkt dat het niet zo raar is. Baby's ervaren de adoptie wel degelijk heel bewust. Ik mag dus toch verdrietig zijn.

Eigenlijk ben ik de koningin van de ontkenning. Zojuist las ik dat het niet zo gek is dat ik zo goed kan ontkennen. Ik ervaar gevoelens en een verlies dat niemand snapt. Zelfs ik niet. Tot de dag van vandaag rouw ik blijkbaar om het verlies van mijn biologische moeder. Maar ik weet niet eens wie zij is, hoe zij er uit ziet of hij zij praat of voelt. Althans niet bewust.

Baby's weten meer
De laatste jaren zijn er steeds meer onderzoekers die erkennen dat baby's ook verlies kunnen ervaren. Dat wanneer een kind geboren wordt eigenlijk al langer een levend wezen is. Al vanaf het een foetus is, beleeft het de gevoelens en ervaringen die de moeder ook beleeft. Het is een met de moeder. Baby's voelen niet pas als ze geboren worden maar al als ze in de buik van de moeder zitten.

Dit was werkelijk schokkend toen ik dit voor het eerst hoorde. Eigenlijk voel je je een beetje voor de gek gehouden. Mijn hele leven hoor ik van 'oh je was pas een baby, dus dan weet je het toch niet meer'. Ik heb daarom ook het gevoel dat ik niet recht heb op mijn verdriet. Op welk verdriet dan ook. Elk ander verdriet is logisch, maar de mijne niet. Ik ken die persoon niet, heb geen enkele tastbare herinnering aan mijn biologische moeder, dus waarom zou ik begrip moeten vragen voor een onzichtbaar verdriet. Dat is toch te vaag en te vreemd om te vragen aan mensen.

Het onzichtbare verdriet
Toch is het een verdriet wat veel in mijn leven beïnvloedt. Het beïnvloedt de grootste dagen van mijn leven. Stel ik zou ooit trouwen, dan zal het ook die dag beïnvloeden. Helaas negatief ben ik bang. Omdat ik dan denk, zij is er niet. En dat voelt zo stom, want ik ken haar niet eens! Dus ergens heb ik besloten maar niet te gaan trouwen. Je trouwdag moet de allermooiste dag van je leven zijn. Mijn trouwdag kan nog zo perfect lopen, maar dan nog neemt het dat rotgevoel niet weg. Dat weet en voel ik nu al. Nee het is niet zo dat ik mezelf iets ontneem vanwege dit verdriet.

De vraag naar erkenning
Eigenlijk moet ik van iedereen op de hele wereld horen dat ik verdrietig mag zijn. Alleen zo is het mogelijk iets wat ik goed in mezelf heb geprent er uit te krijgen. Ik doe dingen niet half maar ik doe het vol overgave. Helaas geldt dat ook voor het ontkennen van mijn verdriet. Wanneer iemand tegen mij zal zeggen dat het erg is wat mij is overkomen, dan zal ik het zelfs alsnog ontkennen. Dan krijg je ineens begrip, en dan wuif je het weer weg. Dat bedoel ik, ik doe het niet half.

Het toelaten van verdriet
Toch vanaf begin dit jaar heb ik besloten mezelf de tijd voor het verdriet te gunnen. Ik liep meer en meer tegen moeilijkheden aan. Op dat moment besloot ik mezelf de ruimte en rust te gunnen om dit verdriet een plek te geven. Misschien dat ik de dingen op een manier aanpak die niemand snapt, maar dat is dan jammer. Het is weer een rare nieuwe weg die ik ingeslagen ben en ik heb werkelijk een lange vreemde weg te gaan. Toch ben ik wel nieuwsgierig wat het me gaat brengen. Nu moet ik wel volhouden. Het zou jammer zijn het nu te laten schieten, nu ik deze keus weer vol overgave heb gemaakt. Laat ik het nou maar doen, voor de volle 100 procent!

Reageren?