Maskers.

Wat is het wat je verborgen probeert te houden voor mij?
Dat je denkt door me te negeren dat ik het niet zou zien.

Wat is de angst van jou,
waardoor jij je afsluit van de liefde?

Denk je nu werkelijk, dat iets van wat jij doet.
Mij laat vergeten wie jij werkelijk bent.
Denk je nu werkelijk dat wat jij zegt.
Enige invloed heeft voor mijn liefde voor jou.

Je kunt voor mij niet verbergen wie je werkelijk bent.
Je kunt door me te negeren de liefdeband niet verbreken.
Wat je ook doet, of wat je juist niet doet.
Niets heeft enige invloed op hoe ik jou zie.

Niets heeft enige invloed op wat ik voor je voel.

Vind je het leuk je te blijven verbergen.
Achter al die maskers die je hebt gecreëerd.

Geniet dan met vele teugen daarvan,
en speel het spel vol vuur.
En op het moment dat jij je maskers niet meer nodig hebt.
Zal ook jij zien wie ik werkelijk ben.

Schaduwen.

Na lange tijd zie ik je weer, al is het maar via internet.
En ik schrik, want vanuit niets is er nog een herken-ning,
van de vriend die je voor me was.
Er is geen sprankeling in je ogen,
geen speelsheid meer in je stem,
alleen de schaduw, van degene die je werkelijk bent.

Ik zag haar toen ik bij je was,
en ik zag hoe ze je licht dempte.
Het doet me pijn om dit te zien,
bij jou wie ooit mijn vriend was.

Ik zie een foto op het internet, en ik schrik.
Want vanuit niets is er meer de herkenning,
van degene die ik zo lief heb.
Geen twinkeling in je ogen, geen liefdevolle blik.
Alleen de schaduw, van degene die je werkelijk bent.
Het doet me pijn om dit te zien,
bij degene die mij het liefst was.

Ik zie je op het internet, en ik schrik.
Want vanuit niets is er nog een herkenning,
van de vrouw die je ooit was.
Er is geen warmte in je ogen, geen begripvolle blik.

Alleen de schaduw, van dat wie je werkelijk bent.
Het doet me pijn om dit te zien,

bij jou van wie het licht zo warmtevol was.

Maar toch weet ik dat ook dit voorbij zal gaan,
en ook jullie licht weer zal gaan schijnen.
Op die dag blijf ik geduldig wachten.

Afgescheidenheid.

Steeds opnieuw, begreep ik niet.
Waarom we niet samen konden zijn,
en we elkaar alleen ontmoeten in de droomwereld.

Steeds opnieuw vroeg je mij.
Om met je mee te gaan naar jouw wereld.
Maar ik weigerde en wou mijn wereld niet verlaten.

Ik verlangde naar jouw komst in deze wereld.

Een verlangen wat echter niet werd vervuld.
Omdat ze tegengesteld van elkaar waren.

Maar zijn onze werelden wel afgescheiden van elkaar?
Of zijn we het zelf die er een muur omheen zetten?
Ik hier, jij daar, wij samen.

Ik neem je uitnodiging nu aan.
Ik breek de muur aan deze kant steen voor steen af.
IK ga met je mee naar daar,
maar blijf ook gelijktijdig hier.
Ooit zal de dag geboren worden.
Dat we samen zowel hier als daar zullen zijn.