Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

(En dit is het cijfer uit 2009) WAARSCHUWING: onderstaande foto's kunnen schokkend zijn!!

41% van alle zwangerschappen in New York eindigt in een abortus
 

Note vooraf!

Over dit onderwerp is veel geschreven. Iedereen heeft er een mening over. Ook ik. Wellicht gevormd door gebeurtenissen uit het verleden...het doet er eigenlijk niet zoveel toe, omdat het niet mijn intentie is die mening te gaan onderbouwen of er over te discussieren in onderstaand verhaal.
Het is alleen dat ik, ondanks het doordacht gekozen vertelperspectief, met schokkende foto's wil benadrukken dat het ver van mij afstaat!

Gestreept

Secondes kunnen minuten duren...zeker wanneer je wacht, maar waar wacht ik op? Het is een vraag die onbewust even boven komt drijven bij de vele gevoelens die al zo dominant aanwezig zijn. Ik probeer mezelf te vermannen en me voor te houden dat ik dan  in elk geval op één streepje  wacht - geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om nog een keer naar de drogisterij te lopen en daar met een rood hoofd om nog zo'n test te vragen.
Ik laat mijn ogen op de test glijden die roerloos op het kastje in de badkamer ligt - klaar om mijn toekomst te bepalen. Klaar om... God, wat hoop ik op een wonder.
Onwillekeurig sluit ik mijn ogen en dwing de test tot een negatieve positiviteit in een gestreepte deling van feiten die mij zo lam zouden kunnen leggen bij en positieve negativiteit.
Zou het al tijd zijn?
Ik open mijn ogen weer, maar weet dat zelfs al zou het tijd zijn ik misschien het lef niet heb om te kijken, omdat het toch altijd anders uitvalt dan ik wens.
Was het niet Lieke die ooit eens had gezegd dat de enige tests waar zij ooit voor geslaagd was, de zwangerschapstest geweest was?

Lef of geen lef, ik ben slim genoeg om in te vullen dat als ik wacht tot ik een ons weeg ik de uitslag nog niet ken, bovendien kan het nooit lang meer duren voor Fynn thuis komt en het laatste wat ik wil is dat hij er vanaf weet.
Ach, hij wil ze. Wil ze dolgraag en roept dat ook al jaren, maar ik.... ik niet en hoe ingewikkeld zou hij het maken als hij mij hier zo treft?

Mijn ogen komen weer op de test uit. De tijd om tot een uitslag te komen allang verstreken. Het antwoord ligt daar.
Mijn antwoord?
Ik haal diep adem en hoor die ademhaling trillen. Eén beweging -  een fractie van een seconde op die vele secondes die ik al heb gewacht en ik heb de test in handen.
Wat zit ik idioot te doen. Het antwoord is toch eigenlijk allang daar? In elk geval de beslisisng en die beslissing zal ik hoe dan ook toch moeten uitvoeren, want ik ben als Lieke.
Toch?

Als Lieke

''Wat is dit?''  Uit het niets staat Fynn voor me, maar hij is het niet die ik zie. Het is de kapotte test waar mijn ogen opeens op gericht zijn en op gericht blijven.
Er flitst vanalles door mijn heen in de stilte die op ons neerdaalt.
''Nou?''  dringt Fynn aan.
''Een tube tandpasta'' hoon ik geergerd door zijn autoritaire aandringen, ''Nou goed.''
Ik draai me van hem af en hoop met heel mijn hart dat het hierbij blijft. Dat hij genoegen neemt met mijn antwoord, maar hopen op wereldvrede was realistischer geweest.
''Ben je zwanger?''  staat Fynn weer voor me. In zijn ogen ligt de hoop die hij bij mij weggeslagen heeft. Ik voel een grote drang om het te ontkennen...immers, wat niet weet - wat niet deert, maar Fynn is niet gek. Was hij het maar, dan had hij misschien gelooft dat hij inderdaad een tube tandpasta in zijn hand had.
Op het gezicht van Fynn verschijnt een glimlach die steeds breder wordt, maar die ik niet rijmen kan. Ik heb toch geen bevestiging gegeven? Staan die idiote zwangerschapsstrepen nu ook al op mijn voorhoofd gedrukt? En ik maar denken dat elke zwangere in de loop van de zwangerschap op haar buik van die lelijke strepen zou krijgen.
Ach...ik ben als Lieke.
''Wat sta je nu onnozel te glimlachen''  roep ik onmachtig uit, als Fynn met zijn mondhoeken bijna de top bereikt heeft.
''Hoe ver ben je?''  In zijn ogen staan tranen... Tranen nota bene!  Ik heb ze allang verhuild, maar weet hij dat? Dat menselijke wezen dat in euforische toestand al een hobbelpaard gekocht heeft?
''Er komt geen kind Fynn''  besluit ik acuut die roze wolk van hem weg te slaan.
''He?''
Eindelijk! Eindelijk verdwijnt die glimlach en staat hij met open mond en totale verwarring naar me te kijken.
''Er komt geen kind''  herhaal ik.
''Maar... ben je niet zwanger dan?''
''Jawel, maar ik laat het weghalen.''
''WAT?''
''Je hoorde me wel.''
Fynn schudt zijn hoofd, niet als ontkenning, maar puur uit ongeloof. Hij blijft het ettelijke tellen doen en komt dan met onsamenhangde tegenargumenten waar ik oostindisch doof voor ben, of in elk geval wil zijn.

Recht

''El,''  raakt Fynn me met een zekere wanhoop aan, ''dit kun je niet maken. Ik wil dat kind. Ik wil dat kind echt.''
''Maar ik niet''  is mijn korte antwoord.
''Waarom niet?'' 
''Om daarom niet''  stoot ik uit en ik draai me van hem af, zoals ik al eerder gedaan heb.
Fynn stoot een geluid van ergernis en ongeloof uit, ''Het is ook MIJN kind!''  roept hij uit, terwijl hij me beetpakt ''Het is niet dat omdat jij een vrouw bent jij dat bepalen mag.''
''Draag jij het?'' 
''Wat heeft dat ermee te maken? Ik ben de vader! Dé vader ja en die heeft ook rechten.''
''Man, jank niet. Het is nog niks...'' lieg ik,  ''niets meer in elk geval dan die zaadcel van je die zich brutaal door één vergeten pildag aan iets vastgekleefd heeft.''
Ik weet op tijd in te slikken dat die zaadcel gelijk zijn vader is. Het zou niet fair zijn. Onwaar ook nog, maar daarom misschien wel prettig om dat rotgevoel uit mij te krijgen.
''Het is íets en dat iets is niet verantwoordelijk voor jouw vergeten pildag.''
''Mijn vergeten pildag?''  echo ik, ''MIJN?''
Er borrelt een grote koolzuurdosis frustratie in me op over de verschillen tussen man en vrouw en als hij een man was...dan had hij zijn lul achterna gelopen. Was hij het die afstand had kunnen nemen van het kind... want hoe dikwijls gebeurt dat niet? Maar nee...nee, ik tref er eentje die tegen de stroom in wil zwemmen.
Zo anders dan Alfred. En Alfred...

Toen en nu

Fynn is Alfred niet. In geen enkel opzicht lijkt hij op hem en dat is wat elke keer zo raakt. Om wakker te worden naast een man die dé man niet is, die ondanks alle perfectie waar de anderen hem zo om prijzen niet in de buurt komt van Alfred.
Van Alfred had ik een kind gewild. Een heel elftal aan kinderen zelfs...als hij ze maar had kunnen krijgen...maar toen...toen waas hij al ziek geweest.

Fynn is Alfred niet en hoewel ik weet dat ik ze niet met elkaar mag vergelijken, gebeurt het iedere keer toch weer. Zelfs nu - in het heetst van de strijd vraag ik mij af hoe Alfred gereageerd zou hebben en hoewel dat koffiedik kijken is weet ik wel zeker dat Alfred met mij kon lezen en schrijven en wij samen woordenloze geprekken konden voeren.

Maar dat was toen en toen is voorbij. Nu is er die beslissing. De allang gemaakte beslissing en hoewel twijfelachtig in duur...via andere wegen echt wel haalbaar.

En wat overblijft?

Een herinnering van levens die allen een eigen einde krijgen...sommige op den duur.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.