Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Een dramatisch verhaal over geheimen en veranderingen.

Veranderingen

Hij staarde in de verte. De lucht was oranjerood en ergens schreeuwden een
paar meeuwen. De zon zakte steeds verder weg, achter de horizon. Een zacht briesje deed enkele bladeren bijna geruisloos bewegen.

Hij zuchtte vermoeid. De tijd leek voorbij te kruipen. Het zou nog uren duren voor het zover was. Over enkele uren zou het moment van de waarheid aanbreken. Al zijn vrienden en familie zouden er zijn.

Hij zuchtte weer. De last op zijn schouders leek steeds zwaarder te worden en
hij wist niet meer hoe hij het allemaal moest dragen. Hij kón het niet meer
dragen. Nog enkele uren van stilte en dan zou zijn leven voorgoed veranderen.
Het zou nooit meer hetzelfde zijn, dat wist hij zeker.
Maar het kon niet anders. Als hij de stilte niet zou verbreken, zou hij ten onder
gaan aan schuldgevoelens.

Een rilling trok door zijn lijf, terwijl zijn gedachten terug gingen naar de momenten in het leven die zo belangrijk, zo tekenend waren geweest. De momenten, die in zijn geheugen gegrift stonden.
Het waren momenten geweest, dat hij keuzes had gemaakt, die zijn leven
voorgoed zouden veranderen.
Door die keuzes was hij nu gedwongen opnieuw te kiezen.
En zijn leven zou weer veranderen.

“Tim, rij jij vanavond?” vroeg Mark.
“Dan rij ik wel terug. Kun jij lekker drinken!”
Tim keek hem aan. “Drinken?”
Mark schoot in de lach. “Doe nu niet net alsof je niet weet wat ik bedoel broertje! Of is zuipen misschien meer jouw term?”

Als antwoord kreeg hij een kussen naar zijn hoofd gegooid. Hij ontweek hetkussen behendig door deze op te vangen en gooide het vervolgens terug. “Maar even zonder gekheid, zullen we het zo afspreken? Want anders is mam weer bezorgd over je, je weet hoe ze is.”

Tim keek hem aan en trok een chagrijnig gezicht. “Zij loopt altijd tegen mij te zeuren, maar tegen jou zegt ze nooit wat!” prevelde hij.
Mark schoot weer in de lach.
“Je hebt gelijk.” antwoordde hij. “Maar zij heeft natuurlijk ook wel een beetje gelijk, tenslotte heb je weleens met drank op achter het stuur gezeten, ik nooit. En sowieso drink jij meer dan ik.”
“Ach die paar keer dat ik reed had ik maar een paar biertjes op! En jij kan anders ook aardig drinken hoor!” riep Tim een beetje boos.
“Ja, maar ik drink niet als ik moet rijden, dat is het verschil.” antwoordde Mark.
“Schiet je op trouwens, we gaan zo eten.”
Vervolgens draaide hij zich om en liep de kamer uit.

Beneden aangekomen was zijn moeder de tafel al aan het dekken.
“Komt Tim er ook aan?” vroeg ze. “We gaan zo eten.”
“Ja mam, hij komt zo.”
Zijn moeder keek hem. “Zeg Mark, “ begon ze. “Jullie gaan vanavond op stap he. Wie rijdt er? Want jullie mogen dan als twee druppels water op elkaar lijken, Tim drinkt altijd veel en jij niet.”
Mark antwoordde: “Tim rijdt op de heenweg, en ik rij terug mam, maak je geen zorgen, ik blijf nuchter en zorg dat we veilig thuiskomen.”
Opgelucht sloeg zijn moeder haar armen om hem heen. “Ja, jullie zullen me wel een zeur vinden, maar ik maak me toch zorgen om jullie, ook al zijn jullie al 19 jaar oud.”
“Het komt allemaal goed mam. Zeg, wat eten we eigenlijk?” veranderde Mark
handig van onderwerp.

Zijn moeder sloeg van schrik haar hand voor haar mond. “Oh jee, het vlees!”
Ze snelde naar de keuken.
Lachend keek Mark haar na. Zijn moeder was soms zo verstrooid.

Later die avond zaten Tim en hij in een café.
Het was gezellig begonnen, de drank had rijkelijk gevloeid bij Tim en al gauw had Tim een meisje gestrikt waarmee hij in een hoekje ging zitten vozen. Mark had zich buitengesloten gevoeld
Als gevolg daarvan had hij een gegeven moment had hij een whiskey besteld.
Eén kon geen kwaad, had hij beredeneerd.

Maar toen het tijd was geweest om naar huis te gaan, had hij ongemerkt al
zoveel glazen whiskey op dat hij zich niet eens meer kon herinneren hoeveel
hij gedronken had.
Tim kwam naar hem toe en gaf hem zijn jas. “Hé man, waar zat je, dat meisje is al naar huis, zullen wij ook gaan?” vroeg Tim. Mark antwoordde met een dubbele tong: “Ja, ja is g-goed.”

Onmiddellijk merkte Tim dat Mark flink beneveld was. Boos riep hij tegen
Mark: “Ben je nou dronken? Je zou toch nuchter blijven, jij zou rijden!” Mark keek hem schuldbewust aan. “Eh, ja s-sorry, maar eh...” Hij maakte zijn zin niet af.
Boos trok Tim hem mee naar buiten, richting de auto. “Je hebt geluk dat ik alweer aardig nuchter ben man, geef hier die sleutels, jij kan echt niet rijden zo.”
“Ja, maar j-jij hebt ook gedronken.” lalde Mark.
“Ik kan prima rijden als ik gedronken heb, kom we gaan.” antwoordde Tim
resoluut.
Even twijfelde Mark. Maar hij wist dat hij geen geld voor een taxi had en Tim had misschien flink gedronken, maar hij leek nuchter genoeg om te rijden.
Hij koos ervoor om Tim dan maar te laten rijden.

Hij had keuzes gemaakt die hun beider leven hadden veranderd. En hij had spijt van zijn keuze op die avond gehad, tot op de dag van vandaag. Want het had Tim zijn leven gekost.

Eén moment was Tim's aandacht verslapt, toen hij, Mark, moest overgeven. Tim had de macht over het stuur verloren en ze waren met volle snelheid tegen een boom geknald. Tim was op slag dood geweest. En dat was zijn schuld geweest. Als hij meer geld had meegenomen, hadden ze een taxi kunnen nemen. Als hij niet had overgegeven, was Tim niet afgeleid geweest en had hij de macht over het stuur niet verloren.

Als hij, Mark, niet was gaan drinken, was het niet gebeurd. Iedereen zou hem erop aankijken, hij had Tim, zijn tweelingbroer nota bene, de dood ingejaagd. Hij was er zo kapot van geweest dat hij op dat moment zichzelf dood gewenst had.

En die gedachten hadden hem ertoe doen besluiten om opnieuw een keuze te maken, die alles had veranderd.

Hij had besloten om dood te gaan zodat hij Tim kon laten leven. Zodat niemand Tim hoefde te missen...

Hij staarde nog steeds in de verte. De lucht was inmiddels donker, bijna zwart.
De zon was inmiddels achter de horizon verdwenen en de maan had haar
intrede gedaan.
Hij zuchtte.
Hij had zijn hele leven aan moeten passen, hij had een totaal ander leven moeten leiden. En alhoewel het in het begin heel moeilijk was, vooral tegenover zijn moeder, kostte het hem in de loop der jaren steeds minder moeite. Hij was enorm gegroeid in zijn rol en de afgelopen jaren waren als
vanzelf gegaan.
Maar toen zijn vriendin hem enkele weken geleden verteld had dat hij vader werd, was zijn geweten begonnen te knagen. Het was uiteindelijk zo erg geworden, dat hij schoon schip moest maken.
Het moest gewoon. Want hij kon er niet meer mee leven.
Al die jaren had hij zich uitgegeven voor iemand anders, maar dat kon nu niet
meer.

Vanavond zou hij de confrontatie aangaan en al zijn vrienden en familie de
waarheid vertellen. Voor het eerst sinds lange tijd voelde hij de last op zijn schouders verdwijnen
en voelde hij weer wie hij was.
En hij wist dat hij dit keer wel de juiste keuze had gemaakt.