Uit eten en een gezellige Karaoke-avond.

Hallo landgenoten,

Bij deze gaan we nog even verder met het vakantieboek, want de inspiratie is er nog steeds.
De temperatuur was hier gistermiddag al gauw opgelopen tot ongeveer 37C, dus het was hier vrij warm, zeg maar heet, en de airco's worden al lang weer ingeschakeld als we gaan slapen s'nachts. Al met al, ik geniet er nog steeds met volle teugen van. Ik ben vanmorgen wakker geworden met een heuse kolonie muggenbulten op mijn benen, zo groot, dat je denkt dat alleen een plastisch chirurg hier nog wat aan kan doen! Mijn hemel, mijn huid vertoont pieken en dalen, zoals de Zwitserse alpen, en dit, ondanks, dat Joy mijn stappers had ingesmeerd met een roomwitte anti-muggen lotion. Dus, zijn er 2 opties: of het spul werkt totaal niet, of de Thaise mug is inmiddels immuun geworden voor het meeste wapentuig op deze aardbol. Het zou natuurlijk ook kunnen dat deze muggen net zo hongerig en vraatzuchtig zijn, als de bewoners van dit land, kwestie van aanpassen, nietwaar??
Ja, deze vliegende aftapmachientjes weten me steeds weer opnieuw te vinden, gulzig als ze zijn, en doen zich tegoed aan mijn, zo zorgvuldig opgebouwde bloedvoorraad. Vieze, achterbakse krengen zijn het, die geen middel onbenut laten om mijn goedgevulde aderen leeg te roven. Zo langzamerhand begin ik verschijnselen te vertonen, die gekoppeld kunnen worden aan bloedarmoede.
Gistermiddag komt hier een jonge Thaise vent de straat afgesjokkeld (ik kan het niet anders noemen), die nou niet bepaald vast op z'n benen staat. Duidelijk heeft de man te diep in het glaasje gekeken, en Thaise whiskeyglazen kunnen heel erg diep zijn, ik weet er alles van. De man heeft een diepongelukkige blik op z'n gezicht, wat doet vermoeden dat zijn relatie met zijn lief misschien voorbij is gegaan, teneinde is. In z'n hand heeft ie een half gevulde fles cola, waarbij je je kunt afvragen, of die niet gemixt is met whiskey of rum. Zijn kleding ziet er vrij gehavend uit, nogal aan slijtage onderhevig, of dat hij pas teruggekeerd is van een oorlog. Hij nestelt zich tegenover ons huisje op de stoep, laat zich dan achterover vallen, en begint, bij gebrek aan beter, spontaan een tukje te doen, of liever gezegd, hij begint z'n roes uit te slapen. Zo nu en dan tapt ie, op een spastische wijze, met z'n linkervoet op de stoeprand, alsof ie naar goeie muziek aan het luisteren is. Voor deze man kan de wereld, voor dit moment, effe gewoon de pot op!! Hij ligt daar, uitgestrekt op de stoep, in de blakende zon, en valt al gauw in een diepe slaap. Een zeer diepe slaap, want als ik zo naar hem kijk, denk ik, dat ie met de beste wil van de wereld, voorlopig niet meer wakker te krijgen is. En dat ie diep slaapt, wordt al gauw duidelijk, want hij produceert een geronk, wat overeenkomt met de buitenboordmotor van een Jumbo-jet.
En plots is ie er weer, het homomannetje, alsof ze hem hier een krantenwijk hebben toegewezen, volop gemotiveerd, vrolijk, en enthousiast, zoals altijd. Hij ziet me zitten, en in het voorbij lopen zegt ie me vriendelijk, op z'n eigen zwaar overdreven vrouwelijke manier, gedag, met een langgerekt Sawadee-Kaaaaaaaaaaaabbb!
Ik groet 'm beleefd terug, en kijk 'm wederom na, vanwege dat typische loopje, en constateer deze keer geen schaduw, alsof de zon zo door hem heen prikt.
Het wordt tijd dat dit mannetje rap iets te eten krijgt, voordat je alleen nog maar een maatkostuum over straat ziet lopen, en het spookachtig begint uit te zien.
De man op de stoep, ligt nog altijd zwaar te ronken, en het geluid wat ie produceert, wordt zo langzamerhand buitenproportioneel, hij begint alle andere aanwezige geluiden langzaam te overstemmen met z'n gesnurk.
Tot mijn verbazing duikt even later ook weer de man met korte broek, blauw t-shirt, en gewapend met een groot luchtdrukkanon weer op, alsof dat zo is afgesproken. Eerst loopt ie wat doelloos rond, daarna vestigt hij z'n aandacht op iets in de lucht, wat er blijkbaar niet zou mogen zijn volgens zijn principes. Toevallig komt er net een vliegtuig van Thai Airways laag overgevlogen, en ik denk gelijk dat de man het gemunt heeft op dit vliegtuig, klaar om een tweede soort van Bijlmer-ramp te veroorzaken! Hij mikt zorgvuldig, en drukt vervolgens af, waarbij ik ieder moment de gigantische explosie verwacht die gekoppeld is aan een gewelddadige crash, maar volgens mij, heeft ie z'n doel net gemist. De man loopt weg, met een vertwijfelde blik op z'n gezicht, waarbij hij volgens mij overweegt om een abonnement aan te schaffen bij de plaatselijke schietvereniging, want ook ik heb hem nog nooit iets zien raken. Ondertussen ligt de man op de stoep er nog steeds, en vraag ik mij af of ie niet inmiddels ligt gaar te koken in deze verzengende hitte, maar hij vertrekt geen spier, misschien is ie wel morsdood!
Gisteren zijn wij uitgenodigd door een bevriend koppel van Tom en No om s'avonds te komen eten (wat zou je volgens de Thai anders nog kunnen doen in deze avonduren?). Voordat we vertrekken, is de man op de stoep inmiddels ontwaakt uit z'n diepe beslommeringen, en verdwaast kijkt ie uit z'n ogen, alsof ie de buurt volstrekt niet meer herkent, en zich afvraagt hoe hij hier in hemelsnaam terecht is gekomen. Dan wandelt ie met ferme tred de straat uit, vermoedelijk op zoek naar zijn vaste woon - en verblijfplaats. Ik hoop voor hem dat dat nog lukt vandaag, voordat de krekels weer met hun avondconcerten beginnen.
Tom en No pikken ons op met de auto, en we vertrekken naar een zeer fraaie buitenwijk van Khon Kaen, waar, zo te zien, Thai wonen waarvan de portemonnee's behoorlijk wat zwaarder gevuld zijn. De man en vrouw wonen in een prachtig huis, dat niet zou misstaan in de heuvels van Hollywood. Ik laat me vertellen dat de man handelt in varkensvlees, ( hoe kan het ook anders, als het maar eetbaar is) en daarmee goed geld verdient, en dat is dus duidelijk te zien. Bij aankomst worden wij vriendelijk door de gastheer en gastvrouw ontvangen, en zie ik dat er inmiddels al uitgebreid getafeld is geworden, alsof het zo goed als onmogelijk is, om even op de gasten te moeten wachten, maar vooruit, een kniesoor die hierop let!! Nadat ik weer uitvoerig bekeken, geanalyseerd, en bewonderd ben, gaat de vrouw des huizes in de keuken aan de slag. Op het menu staat "steak", en dan bedoel ik niet de Amerikaanse steak, want daar zou je zo ongeveer een week van kunnen overleven, maar ik laat me verrassen, en ben benieuwd. En verrast werd ik mensen, want dit vrouwtje zette me een steak voor, op z'n Thais bereid, om van te watertanden, zo lekker was ie!!! Overgoten met een lekker sausje, ietwat gepeperd, en daarbij gemengde salade, zelfs afgemaakt met echte patat, gemaakt van echte aardappels. Wat een genot, wat een opluchting, en vooral, wat een verademing, na 2 weken rijst, Talapia en aanverwante kost!!!
Ik heb zitten te genieten als Dagobert Duck in z'n gevulde geldkluis, en heb zelfs een tweede aangeboden steak met veel plezier weggekauwd. Ik heb zelden of nooit zo'n lekker mals stukje vlees tussen de kiezen gehad, ik stond ervan te kijken, alsof me zonet een wereldwonder overkomen was.
Ik kreeg de neiging om naderhand met deze man en vrouw meerdere afspraken te maken om s'avonds bij ze te mogen komen eten, om me toch weer een beetje meer westerling te kunnen voelen. De maaltijd werd natuurlijk weer rijkelijk afgespoeld met verdunde whiskey, maar ditmaal met echte whiskey, 100 Pipers, Real Scotch Blend, alsjeblieft, deze man kent z'n pappenheimers. Na afloop van mijn gelukzalige schranspartij (mijn avond kon niet meer kapot, wat er ook zou gebeuren), ontkwam ik er niet aan om enkele deuntjes mee te toeteren op de karaoke-machine die de man in huis had, en verbrak ik de monotone stilte van de avond met natuurlijk een onvervalste Elvis-medley, waarmee ik veel applaus oogstte, uiteraard, want deze jongen klinkt als een Japanse nachtegaal in z'n beste dagen, ha,ha,ha!!! Ook Tom probeerde een Thaise song te brengen aan de aanwezige toehoorders, maar moest halverwege de strijd staken, omdat z'n, inmiddels zwaar benevelde brains, het tempo van de karaoke-machine, niet meer konden bijbenen, tot grote hilariteit van de aanwezigen.
Ook Joy liet zich niet onbetuigd en zong met veel plezier, en uit volle borst(en) enkele Malam-liederen. De heer des huizes nam als laatste de microfoon ter hand, en toen ie van leer trok, was ik stomverbaasd over de glasheldere en volle stem waarmee hij z'n liedjes zong, en hij beschikte over enkele octaven stembereik, waarmee hij mijn performance degradeerde tot een optreden van een weggevluchte idioot uit een of andere Staatsinrichting. Helaas, met de staart tussen de benen, droop ik af, en besloot voortaan om bij iedere volgende karaoke-sessie, eerst iedereen te laten voorgaan, om nogmaals een dergelijke afgang te voorkomen, want het is bepaald niet goed voor je zelfvertrouwen. De amusementswaarde van deze avond was echter van een uitzonderlijk niveau, al zou je dat misschien niet zeggen, gezien het bovengenoemde, maar toch was dat zo. Ik heb werkelijk weer een bijzonder amusante en geslaagde avond gehad, en nog steeds in een goeie stemming en voldaan zijn we naar huis gegaan, waarbij ik eerst de gastheer - en vrouw uitvoerig bedankt heb voor hun gastvrijheid en natuurlijk de overheerlijke maaltijd.  Ik was vooral blij dat mijn maag en andere ingewanden deze dag eens op wat anders vergast waren geworden, en dat dientengevolge ook mijn ontlasting wat vastere vorm begint aan te nemen, zonder dat ik mij zorgen hoef te maken over grote hoeveelheden ongewenst gas dat zich weer zou kunnen gaan ophopen. Wat een zalig gevoel om de lucht op onze slaapkamer wat gezonder te kunnen houden, en niet meer te hoeven denken aan comateuze waterbuffels! Ik begin al langzaam ontwenningsverschijnselen te vertonen, helaas!
Tot zover dit relaas, take care, en tot horens.

Elvis 56.

Reageren?