Een heel klein teer prematuurtje kwam op de wereld ...
Zwanger
Na een niet zo lange medische weg bewandeld te hebben was daar het goede nieuws, zwanger!
Alles ging naar wens, was niet misselijk en ik had nergens last van.
Je krijgt voor het eerst de hartslag van je baby te horen, een gebeurtenis die je nooit meer vergeet.
Een tijdje daarna, de eerste echo.. je ziet dan in ene keer hoe werkelijk het is!
Daar in je buik, groeit een kindje, jouw kindje!

De tijd gaat voorbij.
Aan de ene kant langzaam want je kan niet wachten, en aan de andere kant snel..
je moet nog zoveel doen en regelen.
De babykamer wordt in orde gemaakt, aanstaande opa komt behangen en heeft een verassing.
Een eigengemaakte commode, zo mooi en zo ruim, met vele laatjes en kastjes
Dan is het zover, alles is klaar en geregeld.
je loopt honderde keren de babykamer in, kijkt rond, zet het knuffeltje wat anders neer en kijkt en voelt nog eens aan de kleertjes.
je trekt de deur weer eens achter je dicht en zegt tegen je baby: je kamer is klaar, je kan komen.
S`nachts
Een paar dagen later voel je je een beetje anders, niet zo in je hum, en gaat bij je moeder langs
even wat troost halen.
Je zegt nog voor de grap, "echt waar mam.. dit lijken wel weeën ".
Maarja, je bent 26 weken ver... hoe serieus denk je echt dat het weeën zijn?
ik niet in ieder geval en mijn moeder ook niet, wel met het advies "als het erger word, naar de dokter"!
Het rare gevoel werd minder en minder, tot het helemaal verdwenen was.
Niks aan de hand!
S`avonds lekker gegeten, tv gekeken, en bedtijd.
Midden in de nacht wordt ik wakker, en maak m`n partner wakker en zeg "ohjee ik heb volgens mij in bed geplast" :)
lamp aan en ik wilde opstaan, geen goed plan.. ik had niet geplast want ik zag bloed! en had volop weeën .

Ziekenhuis gebeld, we moesten gelijk komen.
hee... waar is mijn partner nou?? oh die zit al in de auto..
Ik moest me nog aankleden, ik kon nog steeds mijn eigen kleren aan, en moest eerst even iets strijken..
Ja dat snap ik nu nog niet :)
Op naar het ziekenhuis, onderzoekjes hier onderzoekjes daar.
Plat in bed, aan het pompje waar medicijnen in zaten om de weeën af te remmen,
band om de buik waar ze de harde buiken op konden zien en de hartslag van de baby.
Gezellig
Ik lag samen met een vrouw die het zelfde probleem had als ik, en we hadden het gezellig met elkaar.
We kletsten wat af, en grapjes maken van: je laat me hier niet alleen liggen he?
Zo ging de vrijdagnacht over na de zaterdag en ook die ging voorbij.
De zondag brak aan.. de weeën -remmer werd een tikkeltje hoger gezet.
We kregen het onbijt op bed :)
En toen paniek op de kamer.
De vrouw naast mij kreeg een bloeding, en werd van de kamer afgereden, en ik wilde iets gaan verzitten.
Hee.. dat voelt bekend aan, ik kijk onder het laken en wat zie ik, een rood laken.
En weer paniek in de kamer, nu werd ik dus weggereden.

Op de "bevallingsafdeling" werd er gemeten en gedaan.
De weeën-remmer kon niet meer hoger want stond op de hoogste stand, en mijn hartslag ging door het plafond.
Om 22.00 werd er besloten dat het maar moest gebeuren..
Nou, dat liet de kleine zich geen 2 keer zeggen, 3 persweeën en een vervelend knipje later was ZE daar.
Om 22.16 geboren.
Ze, een zij, een meisje.
26 weken oud, 1 kilo zwaar en zo groot als een pak suiker.

Helaas heb ik haar niet gezien want ze werd gelijk in een babylance naar een andere stad gereden
waar ze wat meer plaats hadden en wat meer technische snufjes.
Kreeg wel een foto, een foto.. als je net bent bevallen.
Je voelt je leeg, en het is onwerkelijk, geen baby.
Zodra mijn lichaam het toeliet zijn we naar haar toe gegaan, en daar was ZE.
Klein, zo ongeloofelijk klein, maar sterk ozo sterk.
Veilig in haar huisje de couveuse, met alle toeters en bellen.

Nu is mijn kleine meisje inmiddels een groot meisje, een volwassene :)
gezond als een vis in het water, wat op zich al een wonder is.
Voor jou, mijn kleine grote meid :)

Laat een reactie achter
Lily schreef op 04 Apr 2011 om 16:22
Bij mij ook..
Dank je wel
Erg mooi geschreven en inderdaad niet voor te stellen zo klein..
Jillo schreef op 04 Apr 2011 om 16:44
Ontroerend mooi en wat goed dat alles is goed gekomen.
Een duim van mij.
verbijsterend62 schreef op 04 Apr 2011 om 16:48
heel ontroerend, blij te lezen dat het allemaal helemaal goed gekomen is!
Taco-Veldstra schreef op 04 Apr 2011 om 17:22
Wat een geluk 26 weken...ik ben heel blij voor je...mooi verteld.
Kirsti schreef op 04 Apr 2011 om 18:24
Mooi verteld en voor je dochter zo mooi om te lezen. Bijna jaloers, zou willen dat ik het verhaal van mijn moeder kende!
Ruud schreef op 04 Apr 2011 om 20:59
Wat een mooi en ontroerend verhaal! En wat fijn dat alles goed is gekomen!
RespectedGarfield schreef op 05 Apr 2011 om 15:11
Ben blij dat het toch nog goed gekomen is met uw dochter.
Sylvia schreef op 22 Sep 2011 om 17:00
Jeetje, mooi geschreven, heb zitten duimen dat ze het zou halen en dat is gelukkig ook het geval :)
sky schreef op 12 Apr 2012 om 15:43
met 26 week whooo ik vond het al zo en met 30 week toen is ons dochtertje met spoed gehaald .heb echt even een brok in mijn keel zo goed geschreven duim en fan erbij
Linda78 schreef op 22 Apr 2012 om 00:28
Erg herkenbaar, zit met tranen in de ogen dit te lezen. mijn zoon is met 28 weken, 1200 gram met spoed gehaald, helaas heb ik totaal geen roze wolk gevoel gehad. Het ging heel slecht met onze "ini mini baby" en heeft nog lange tijd op de nicu gelegen. Inmiddels zijn we twee jaar verder en is het een gezonde hollandse jongen. Die groeit als kool! hahaha
Lid sinds 2 jaar
1918 reacties geplaatst
3621 artikelen beoordeeld
111 artikelen geschreven
Gerelateerde artikelen
cc beveelt aan
- Mijn spierziekte
- Blozen ..hoe kom je er van af ? help
- Mam ik hoor niet meer bij jullie
- Het zal nooit meer hetzelfde zijn
- Zwijgend onkruid overwoekert helse heksennachten.
- Groenten bereiden: hoe maak ik Spinazie het allerlekkerst klaar?
- De veelzijdige koe

Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.








agnes schreef op 04 Apr 2011 om 15:37
De tranen schieten me in de ogen. Een sprookje: en ze leefde nog lang en gelukkig!