Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Scheiden doet heel veel lijden, waarom toch?

 

 

 

 

Scheiden doe heel veel lijden.

Het is 21 Juli 1991, de geboorte van mij zoon, ik mocht niet bij de bevalling zijn van mijn vrouw.
Hoe graag ik het ook wilde, ik vond het heel erg vreemd, de zusters in het ziekenhuis ook.
Toen ik er eindelijk bij mocht vroeg ik waarom ik er niet bij mocht zijn, ik kreeg geen antwoordt.
Van af dat moment bestond ik niet meer voor mijn vrouw.
Wat ik ook probeerde niks was goed, ik heb mijn zoon het eerst jaar 1 keer in me handen gehad en dat was in het ziekenhuis en alleen maar omdat de zusters op de kraam afdeling hem in me handen stopte ( hij was 5 weken te vroeg geboren ).
Eenmaal thuis was het als of ik niet bestond, ze had alleen maar oog voor de baby, op zich heel goed, alleen was er voor mij geen plaats meer in de slaapkamer want de baby moest op mijn plek liggen zodat ze hem in de gaten kon houden, ik moest maar op de logeerkamer gaan slapen.
Ik mocht haar vanaf dat moment ook niet meer aanraken, op wat voor manier dan ook.
Als ik haar probeerde te kussen dan had ik een knietje te pakken of een blauw oog.
Op een gegeven moment ben ik er maar mee gestopt om mijn liefde te tonen.
Wat heel heel erg moeilijk was.
Toen me zoon 1 jaar was mocht ik hem eindelijk eens vast houden.
Ik mocht hem daarna af en toe vast houden.

Tot het  21 juli 1993 was, ik had een vrije dag genomen om de verjaardag van me zoon te vieren, het was een hele gezellige dag, ik mocht hem de hele dag vast houden, en dat bleek achter af de laatste dag te zijn dat ik hem vast mocht houden.
Ik ging de volgende dag gewoon naar me werk en me ex lag nog te slapen dus ik ging heel zachtjes de kamer binnen gaf me zoon een kus op zijn wang en zij zachtjes tot vanavond.
Niet wetende dat het de laatste keer zou zijn dat ik hem zou zien, want toen ik die avond thuis kwam was het huis leeg en dan bedoel ik ook LEEG zelfs de vloerbedekking was weg.
Ik gelijk naar de buren om te vragen wat er aan de hand was en die zijden dat er die ochtend al om 8 uur een grote verhuiswagen voor de deur stond eb dat het hele huis leeg gehaald werd, mijn ex stapte samen met mijn zoon in een onbekende auto en reed weg.
Het gebeurde zo snel ze konden niet eens vragen waar ze naar toe ging.
Ik vroeg of ik even mocht bellen en dat mocht, ik belde me schoon ouders en die zijden dat ze van niks wisten.
Daar zat ik dan met me ziel onder me arm.
Ik wist totaal niet wat is moest doen, waar ik moest slapen, waar ze heen was en waar om.
Gelukkig mocht ik een opklap bed van de buren lenen om te slapen, maar daar kwam niet veel van, ik heb geen oog dicht gedaan.
Iedereen in de buurt had inmiddels begrepen wat er gebeurd was en ik kreeg van iedereen wel iets om het huis weer bewoonbaar te maken.
Toen ik het aan me baas moest vertellen kon ik gelijk een paar dagen vrij krijgen om dingen te regelen.
Ik ben toen naar een advocaat gegaan om de scheiding aan te vragen, hij vroeg of ik haar adres had en die had ik niet.
Dus dat was een probleem want waar moest hij de papieren dan naar toe sturen.
Hij zou een gaan informeren bij de gemeente of zij een adres hadden, het heeft in totaal 3 jaar geduurd voor dat mijn ex gevonden was, het bleek dat ze al die tijd onder de meisjes naam van haar moeder op een camping heeft gezeten.
Ik wilde heel graag weten hoe het met mijn zoon was maar daar kreeg ik geen antwoordt op, zelf mijn advocaat kreeg geen info, pas toen de rechter er bij kwam  kreeg ik te horen dat het goed met hem ging en daar moest ik het maar mee doen.

 

 

 

 

 

Zelf op de zittingen was mijn ex niet aanwezig alleen haar advocaat was er.
De scheiding was een compleet slagveld.
Ik zou mijn zoon hebben mishandelt ( hoe, ik mocht hem bijna nooit vast houden ).
Op een gegeven moment had haar advocaat een brief bij zich voor de rechter, daar in stond dat ze mij alleen maar nodig had om een kind te krijgen en dat ze verder niks meer met mij te maken wilde hebben.
Ik was gebroken, verslagen, was haar liefde dan zo vals.

Toen de scheiding na 2,5 jaar getouw trek eindelijk was uit gesproken ben ik nog 7 jaar bezig geweest om een omgangsregeling voor me zoon te verkrijgen.
Tot ik op een gegeven moment van de rechter te horen kreeg dat mijn ex schoonouders hem een brief hadden gestuurd via hun advocaat met daar in de volgende zin.

 

 

 

 

Als ik niet zou stoppen om een omgangsregeling te krijgen voor me zoon dat ze mij een kopje kleiner zouden maken.

 

 

 

 

De rechter was hier totaal niet over te spreken en had een achtergrond info laten doen en daar bleek uit te komen dat ze er gek genoeg voor waren om het te doen.
Na een gesprek met de rechter en mijn advocaat en ik van 4,5 uur heb ik toen besloten om er mee te stoppen.
Hoe zwaar het ook was om er mee te stoppen, het was voor me eigen veiligheid en die van mijn familie beter om er mee te stoppen.
Dat was nu op de dag af 20 jaar geleden en ik heb het er iedere dag nog steeds heel erg moeilijk mee, ik vraag me iedere dag af hoe zou hij er uit zien.

Wat zijn zijn interesses, ik weet het gewoon niet.

Weet hij eigenlijk wel van mijn bestaan, ik weet het niet.

Hoe kan een persoon nu zo gemeen zijn, ik weet het niet.

Ik heb nog zoveel vragen waar ik antwoordt op zou wilen hebben maar ik weet dat ik die antwoorden nooit zal krijgen.

                                                               WAAROM, WAAROM????

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.