Dit verhaal gaat over mijn uiteindelijke beroepskeuze, die relateerd is aan mijn eerste oorspronkelijke opleiding.

De beroepskeuze
 

Het is 1987 en ik zit in mijn eindexamenjaar van de HAVO. Al mijn klasgenoten lijken hun keuze al te hebben gemaakt, wat betreft hun vervolgopleiding. Sommigen hebben hun hele carrière al uitgestippeld, althans, zo lijkt het. “Wat ga jij doen na de HAVO?“, vragen me diverse mensen. Ik haal mijn schouders op. “Ik weet het nog niet”, zeg ik aarzelend. Ik zie verbaasde gezichten. Sommigen kijken zelfs lichtelijk verschrikt. Zo kort voor je eindexamen en dan niet weten hoe het verder moet.

Wat ik weet, is dat deze ellende binnenkort achter de rug is. De stress van tentamens, het gevoel je niet genoeg te hebben voorbereid en die eeuwenoude faalangst. Alleen daarvoor al, heb ik besloten, dat ik geen Atheneum ga doen, zoals een aantal van mijn medestudenten. Ik vind ze ambitieus en bewonder hun doorzettingsvermogen. Ik wil dat papiertje en verder heb ik geen flauw idee in welke richting ik het moet zoeken. Hoe ik slaag, het zal me worst wezen. Als ik maar slaag. Ik slaag met 3 zessen en 3 zevens. Tot op heden heb ik zo af en toe nachtmerries over examens, waar ik standaard te laat kom of niks meer blijk te weten. De dochter van haar moeder, die dezelfde dromen al haar hele leven heeft.

De carnavalsdagen vallen gelijk met het toelatingsexamen voor de Toneelacademie in Maastricht en ik heb besloten om dit jaar mijn carnavalskleren en het jaarlijkse feestgewoel te laten voor wat ze zijn, teneinde een poging te wagen en me in dit expressieve gebeuren te storten.
Het wordt nog net geen traumatische ervaring, maar leuk is anders. Ik kom terecht in een groep jongeren die ik ervaar als overdreven, licht hysterische types, overlopend van enorme artistieke belangrijkheid. Pauzes zijn er niet om te relaxen, maar om expressief nadrukkelijk aanwezig te zijn. Ik dacht altijd over voldoende zelfexpressie te beheersen, maar ik steek bleek af tegen zoveel acteurstalent. Niemand lijkt er zichzelf te zijn en ik voel me bijzonder onbehagelijk en niet op mijn plaats in dit wereldje.
Terwijl Maastricht golft van bonte stormen, improviseer, dramatiseer en zing ik er op los.
Het mag niet baten en tot mijn grote opluchting en met een illusie minder, word ik afgewezen. Reden, mijn accent is te Limburgs?? Ik vind het een vreemde reden, temeer daar de academie in Maastricht is gevestigd.
Later hoor ik dat er vele studenten in therapie zitten. Terugkijkend op die enge dagen, begrijp ik waarom.

Maar goed, ik ben nog steeds beroepskeuzeloos en nu begint de tijd toch langzaam te dringen, zo ook mijn ouders. Ik zal toch iets moeten kiezen. Ik ga met mijn moeder diverse academies langs. Ik heb immers kunstgeschiedenis in mijn pakket en ik kan een klein beetje tekenen, dus wellicht moet ik het nog steeds op het creatieve vlak zoeken. De Stadsacademie in Maastricht spreekt niet echt tot de verbeelding. De KLS, te Sittard heeft een nieuwe studierichting opgericht, die de vrije studierichting heet. Dat klinkt heel aantrekkelijk. Ik hou van vrij. Maar op de vraag wat ik concreet kan met die opleiding, weet niemand mij een adequaat antwoord te geven. De eerste groep die deze richting doet, moet nog afstuderen, dus van deze word ik ook niet veel wijzer.

Op een avond zit ik tv te kijken, als mijn moeder, de krant lezend in de voorkamer, roept: “een opleiding schoonheidsspecialiste, zou dat niks zijn”. Wederom, geen idee, maar we besluiten om naar de opendag te gaan van de Limburgse Academie voor Lichaamsverzorgende Beroepen te Sittard.
Het ziet er redelijk uit, het klinkt allemaal redelijk en het is concreet en dus besluit ik, dat het dit gaat worden. Achteraf gezien, meer een wanhoopskeuze dan wat anders, maar de kogel is door de kerk en ik ben blij dat ik de knoop heb doorgehakt.

Ik ga naar Terschelling, waar ik een aantal maanden vakantiewerk doe en in september begin ik dan definitief met mijn 2-jarige opleiding. Het theoriegedeelte maakt dat ik het gevoel heb, voor doktersassistente te studeren. Het is behoorlijk pittig en aangezien het merendeel van mijn studiegenoten lang geleden of laag is opgeleid, is het voor velen afzien. Dat is bij mij meer het geval bij het praktijkgedeelte, waarin ik vrij zwak blijk te zijn. Alleen de massage vind ik ontzettend leuk en ligt me goed.

Mijn examen manicure, met mijn zus als mishandeld model, brengt me letterlijk tot in tranen, maar ik haal het gelukkig net. Ik geloof dat mijn zus ook bijna in tranen is, maar dan om andere redenen. Hetzelfde lot ondergaat mijn beste vriendin, die de eer heeft om met me mee te mogen naar Den Haag, waar de meeste examens landelijk worden afgelegd.
Kortom, het is niet de beste keuze geweest en tegen het einde van het eerste jaar, besluit ik mijn ouders voorzichtig van mijn bevindingen te vertellen. Het is een particuliere opleiding en heeft bijzonder veel geld gekost.
Mijn ouders reageren met de laconieke reactie: “maak die opleiding nu maar gewoon af. Je weet nooit, waar het goed voor is”. Jaren later blijken ze daarin gelijk te krijgen.

Nadat ik mijn opleiding heb voltooid, heb ik nog een tijdje klanten behandeld in mijn ouderlijke huis. Mijn voormalige slaapkamer wordt ingericht als salon en mijn moeder doet haar best om klanten voor mij aan te slepen. Kennissen en vrienden van haar en ik voel me daar heel erg ongelukkig bij. Het is dat ik mijn ouders tegemoet wil komen, na zoveel investering, maar het is voor mij duidelijk dat dit niet mijn droombaan is of zal gaan worden.

Ik ga werken als van alles en nog wat en besluit een aantal jaren later tot een omscholing secretarieel medewerker. Mijn carrière als schoonheidsspecialiste ligt in het verleden, maar ik blijf massages doen als zich de mogelijkheid voordoet. In 2005 emigreer ik naar Zuid Amerika, alwaar het strand wordt overspoeld door Colombiaanse masseuses, hoofdzakelijk afkomstig van Cartagena.
Met leden ogen zie ik hoe menig toerist wordt afgewerkt, afgezet, volgesmeerd met vieze olie, liefst in de volle zon. Mijn handen jeuken. Dat kan beter, denk ik en dus besluit ik om wederom een carrièreswitch te maken en mijn geld te verdienen als masseuse, opgeleid en wel.

Het blijkt een goeie zet te zijn en ik werk als zelfstandige, met een mooi zonnescherm, op één van de prachtigste stranden van Zuid Amerika. In een redelijk tijdsbestek heb ik mijn vaste klanten opgebouwd en het werk geeft me meer bevrediging, dan ik ooit eerder in een baan heb gehad. Ik krijg de prachtigste complimenten van mensen. Vooral latino’s zijn bijzonder goed, om hun waardering lyrisch uit te drukken. “Je hebt gezegende handen”, hoor ik vaak. Of, “dat god je handen moge beschermen”. Een vrouw spant de kroon door mijn handen te kussen. Dat gaat me een beetje te ver, maar ik ben blij dat ze van haar massage heeft genoten.

Inmiddels woon ik in Colombia en ik heb mijn eigen massagesalonnetje opgezet. Het staat nog in de kinderschoenen, maar ik heb jarenlange werkervaring opgebouwd en ik ben trots op hetgeen ik bereikt heb. Het is een eenvoudige salon, maar met een goed product, naar ik durf te zeggen. Mijn moeder is tevreden met haar destijds advies, om mijn opleiding te voltooien. Je weet nooit waar het goed voor is en ma, je hebt gelijk gekregen.

Reageren?