Je haalt de bus cacaopoeder uit de kast en opent het. De weldadige geur komt je neusgaten tegemoet en je wordt ervan vervuld. Die kruimelige, droge geur die warmte belooft aan je bibberende lijf.
Je haalt snel een beker en vult die met melk.
Daarna schep je flink wat poeder, schep zoveel dat er een berg op de melk zit. En dan meng je alles samen zodat er een vloeistof ontstaat met de kleur van chocoladesaus vermengd met vanillesaus.
Dan proef je even stiekem van de resten op de lepel. Na dat persoonlijke genot zet je de beker in de magnetron.
Onmiddellijk begint het zoemen en wordt de chocolademelk verhit. Die geur is sterker dan ooit en kruipt uit alle kieren naar je toe.
Onwillekeurig begin je te likkebaarden. Dan komt het geluidje dat je verlost van die heerlijke kwelling van het wachten.
De magnetron is klaar. Voorzichtig haal je de beker uit de magnetron en als de beker je handen bijna verbrandt is dat een goed teken. Je neemt een voorzichtige teug, als je tong niet direct verbandt wordt dan is het nog niet heet genoeg. Zet het maar weer terug.
Een echte chocolademelk moet in staat zijn om alle ingewanden van je te verbranden, alle kou moet in één zinderende, hete ogenblik weggevaagd zijn.
Eenmaal de juiste temperatuur bereikt is, moet je de eerste slok nemen. Als de rook uit uw meer dan verwarmde oren komt, ga dan naar een makkelijk zittende zetel. Eventueel het haardvuur aansteken zodat je kan genieten van de allesoverheersende warmte na een lange dag werken in de kou.

Proost!