Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

De dag die mijn leven veranderde (voor altijd)

                       De dag die mijn leven veranderde (voor altijd)

Het was ergens in juli 1991, ik zat toen in groep 7. We zouden die dag met de klas op schoolreis gaan. Aanvankelijk leek alles prima te verlopen: de bus kwam netjes op tijd, we vertrokken en vol verwachting reden we richting de ontdekhoek in Rotterdam. Daar bleven we de hele ochtend en ik moet zeggen, we hebben ons allemaal prima vermaakt. Hetgeen me het meest bij is gebleven is het maken van zelfgemaakte chips, waarom juist dit? Ik kom er later op terug….

Na het eten ging het op weg naar het Plaswijckpark (speeltuin in Rotterdam). Daar aangekomen werd het al gauw een dolle boel en iedereen rende van hot naar her, alle attracties waren al spoedig bezet, door wat leek, een op hol geslagen bende speelse apen ;-)

Op gegeven moment werd mijn aandach getrokken door een paar leuke schipschommels. Hier moest je in gaan staan met z’n tweeen en dan kon je schommelen. Aanvankelijk zat ik met mijn zusje in zo een schommel, maar zij wilde niet echt hoog schommelen en al gauw begon het me te vervelen. Dus zijn we gestopt en heb ik een willekeurige jongen uit mijn klas aangewezen om met mij te schommelen, voorwaarde was wel dat de jongen heel hoog moest durven te schommelen. Afijn, alle jongens deden stoer en eigenlijk heb ik gewoon blindelings iemand aangewezen. En hup, daar gingen we. Omdat het toch nog niet hoog genoeg ging, zijn we maar op de rand van de schommels gaan staan (men stele zich hierbij een ijzeren bak voor in de vorm van een boot met een dunne rand en in het midden stangen waaraan men zich vast kon houden), hetgeen overigens een ieder deed  en ook nergens was aangegeven dat dat niet mocht. Tot we een punt bereikten dat ik zei: “Goh, nu gaan we wel heel hoog, straks gaan we nog over de kop!” Ik genoot met volle teugen, totdat………..

Vanaf dit punt kan ik alleen vertellen wat men mij achteraf heeft verteld. De leerkrachten stonden vanaf de kant naar ons te kijken en kwamen tot dezelfde conclusive als ik, namelijk dat we op het punt stonden om over de kop te gaan, maar z over is het nooit gekomen. Het volgende gebeurde echter wel: Op het moment dat ik naar beneden ging, zag men mij van de schommel vallen. Iedereen die getuige was van mijn valpartij hield zijn hart vast, maar vertelde mij later dat er engelen moeten zijn geweest die me hebben gedragen. Het geval wil namelijk dat ik de val op een normale manier never nooit had kunnen overleven: achter die schommel stond een ijzeren hek met daarop puntige ijzeren driehoekjes (was  een ware horror geworden als ik daarop was beland en die kans was reeel aanwezig), had ik het over het hek gered dan was er een ander hek geweest (had ik nek kunnen breken) en op de manier waarop ik viel had ik met mijn gezicht in het zand moeten landen en nog een dreun van de schommel na moeten krijgen. Wonder boven wonder en daar ben ik God werkelijk dankbaar voor ben ik op geen enkele eerder beschreven manier gevallen. Ik ben tijdens de val gedraaid (op wonderbare wijze) en onder de schommel terecht gekomen met mijn gezicht naar de lucht. Ik had het overleefd!

Ik geloof dat de leerkrachten niet wisten wat ze overkwam. Daar zie je een leerling door de lucht gaan en je vreest het ergste, maar het valt uiteindelijk mee…. De ambulance werd erbij gehaald, terwijl men mij bijbracht. Ik weet alleen nog dat men mij zei dat de ambulance kwam en dat ik een ongeluk had gehad… Toen was ik weer weg. In het ziekenhuis bleek ik ‘alleen’ een middelmatige hersenschudding te hebben. De bus met leerlingen is zelfs nog langs het ziekenhuis gegaan om te horen dat het redelijk met mij gesteld was. Later die middag heeft men mij en een leerkracht die de hele tijd bij me was, naar huis gereden (al overgevend lag ik op de achterbank van de taxi en daarbij kwam elke keer de geur van de zelfgebakken chips in mijn herinnering al kon ik dat op dat moment compleet niet plaatsen omdat ik het me totaal niet meer herinner). Achteraf het stomste wat ze konden doen, maar ik wilde per se naar huis (ja, wie luistert er nu naar een 12 jarig kind????).

Goed, thuis gekomen moest ik de trap op kruipen (mijn ouders hebben me niet getild, denk dat ze niet beseften hoe ernstig de zaak was) en nog een trap en toen lag ik eindelijk in bed (van mijn zusje, want ik lag normaal boven op ons stapelbed). Nu moet ik weer teruggrijpen naar wat mijn moeder mij vertelde want de daarop volgende uren ben ik kwijt. Ik was de hele tijd bewusteloos en alleen tussendoor als mijn moeder me wakker maakte en me naar mijn naam enz vroeg (controle om te kijken of het wel ging met mijn geheugen) was ik er even bij, alhoewel ik er niets meer van weet. Pas ruim een dag later (dat was op een donderdag) kon ik een beetje soep eten en even op zijn. Mijn geheugen was redelijk, maar toch merkte ik dat ik heel wat zaken ‘kwijt’ was.

Vrijdag stond ik al meer op uit bed en begon ik weer wat te eten. En zaterdag? Toen was er het smurfenfestival in Scheveningen. Elk jaar werd dit festival gehouden en uit ervaring wist ik dat Kellog’s dan proefpakjes uitdeelde en als je slim was kon je heel wat binnenhalen. Nu was het die zaterdag al vroeg warm, maar ik moest en zou, ondanks mijn hersenschudding eruit gaan. En niemand die me een strobreed in de weg legde! Mijn ouders hadden toen weinig medische kennis en ik leek zo veel beter en ze gunden me dat pleziertje, dus ik mocht gaan. De hele dag ben ik weg gebleven. Helaas, de gevolgen zou ik mijn hele verder leven moeten dragen…..

Aanvankelijk leek het allemaal goed te gaan, al was ik vaak dingen in mijn geheugen kwijt, maar al spoedig begon ik migraine aanvallen te krijgen. En dan heb ik het over zware aanvallen waarbij ik overgaf, mijn kop in wilde slaan vanwege de vreselijke pijnen (overal in mijn hoofd) en vooral waar ik na het overgeven, eenmaal in bed, bewusteloos raakte.

Deze migraine aanvallen duren tot op de dag van vandaag voort en pas sinds een jaartje merk ik dat ze minder zwaar zijn (of beter gezegd: bij de minste of geringste tekenen die erop wijzen dat zich een aanval aan dient neem ik voorzorgsmaatregelen).

Hadden de artsen me in het ziekenhuis gehouden en volledige bedrust gegeven, dan was het waarschijnlijk anders gelopen in mijn leven. Nu moest ik al op jonge leeftijd leren rekening te houden met zware pijnen en kon ik veel dingen die ik ervoor deed niet meer. Mijn wilde haren was ik op slag kwijt, voor mij geen attracties meer in parken, zelfs geen carroussel, geen schommel, niets! Ook nu nog kan ik bepaalde dingen niet doen, omdat mijn lichaam reageert op bepaalde schommelingen enz (al kan ik het me dus niet meer bewust herinneren, mijn lichaam doet dat wel).

Mijn gezin moet ook hiermee rekening houden en dat is best wel eens zwaar. De speeltuin heeft achteraf pas een bord geplaatst met daarop de waarschuwing dat men niet op de schommels mag staan (hoe bedoel je “ als het kalf verdronken is dempt men de put!”)……….

En hoewel ik dus extra engelen had die me gered hebben, is het wel een dag die mijn leven voor altijd verandert heeft.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.