11 jaar geleden... is mijn geliefde papa overleden

TOEN...

Vandaag is het exact 11 jaar geleden dat mijn allerliefste papa is overleden, hij was amper 68 jaar. Een "vliegende" kanker had zich in zijn lijf genesteld en sommige organen verwoest. Hij is zachtjes heengegaan... maar een grote leegte bleef achter. En de leegte is nog altijd even groot...

Papa was een heerlijke vent, een toffe papa, een gezellige opa, een liefdevolle echtgenoot, een man uit de duizend en uit één stuk!

Zijn ganse leven was papa één brok vreugde. Hij was garagist en deed zijn beroep met ijver en altijd met een tikkeltje speelsheid. Klanten kwamen zomaar binnen om eens goedendag te zeggen, om een babbeltje te slaan. Het was altijd gezellig in de garage. En hij was zo graag gezien door iedereen. Zijn werkplaats was een "gezellig" atelier waar iedereen graag kwam. Altijd was hij te vinden voor een grap, een verhaal, een statement,... Eigenlijk straalde zijn garage steeds een soort warmte uit, ondanks de noeste arbeid die er verricht werd en ondanks het feit dat het een grote ruimte was. "Hij was er", "zijn ziel was er", en eigenlijk is dat nog zo...

Papa heeft in gans zijn levensloop vele hobby's gehad: vissen, autorijden, fietsen. Vooral dat laatste: hij was altijd de held op zijn fiets, hij klopte de jongeren zonder uitstel! Wat een conditie, wat een brok energie!

Maar dan op 21 maart 2000 heeft het hart van papa voor de laatste keer geslagen, zijn groot hart vol liefde voor zijn gezin, voor zijn familie, voor zijn vrienden. Enerzijds was er het gevoel dat hij nu niet meer moest lijden, anderzijds het gevoel van gemis. Mijn mama en mijn zus waren bij zijn overlijden, ikzelf was er niet bij en daar heb ik me heel lang schuldig over gevoeld.

NU...

Maar papa leeft verder in ons hart, want wij hebben het groot hart van ons papa geërfd. Wij denken nog dagelijks aan hem, hij leeft verder in ons, en ook in zijn kleinkinderen.

Mijn zus en ik hebben eeuwige trouw aan papa gezworen: wij zullen ons ganse leven met Peugeot rijden, want papa was een Peugeot-garagist.

En weet je wat ik nog het liefste doe? In een garage binnengaan en de geur opsnuiven, de specifieke geur van olie, van motoren, de échte garagegeur! Dit ruikt voor mij even goed als een duur flesje parfum. De ranzige garagegeur brengt me weer in mijn kindertijd, toen ik aan het rolschaatsen was, slalommend tussen de auto's. De geur die me dichter bij mijn papa brengt. De geur van mijn jeugd. De geur van mijn afkomst.

Hoe oud je zelf ook mag zijn, je blijft je overleden ouder missen. Ik mis mijn papa nog elke dag. Hij is en blijft mijn papa. Je blijft het kind van je papa. Mijn papa was een superman, de man van zes miljoen, mijn "hero", mijn knuffelbeer. Heel dikwijls droom ik ook nog van hem, en dan zie ik hem altijd zo duidelijk. Als je dan 's morgens wakker wordt en alles lijkt nog zo realistisch in je hoofd, moet je vaststellen dat niet alles realistisch is... papa is er niet meer,.. en hij zal nooit meer terugkomen. Gelukkig dat we nog eens een droom hebben waarin we de wereld als echt beschouwen! Zo zien we onze geliefde overledenen nog eens terug zoals we ze graag willen zien.

Papa, je bent vandaag 11 jaar van ons weg, en het is alsof het gisteren was. Ik mis je nog elke dag. Ik kan zomaar je gezicht in mijn dromen tevoorschijn toveren, je stem trachten te horen, je guitige lach zien. Mijn allerliefste papa, die blijf je altijd voor mij. Ik mis je. Jij, altijd onzichtbaar bij mij...

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.