Bij een ieder spookt de inktzwarte dag van 11 september 2001 nog wel eens door het hoofd. Ik wil jullie graag eens een kijken geven in de dromen van mijn vader. Alle woorden berusten op een waargebeurd verhaal.

Het Begin

Ruim tien jaar na het verschrikkelijke drama wat zich heeft voorgedaan in het centrum van New York vind ik het wel eens tijd om het verhaal van mijn vader en zijn dromen eens te verwoorden. Ik weet het nog exact. Als 13-jarige jongetje kwam ik terug van een lange schooldag toen mijn vader met een ietwat geschrokken gezicht tegen me zei: "Jongen er is een verschrikkelijk ongeluk gebeurd in de Verenigde Staten.

Na het verschrikkelijk nieuws gehoord te hebben wierp ik al snel een blik op de televisie. Het eerste wat ik zag staat mij tot op de dag van vandaag nog op het netvlies gefotografeerd. Mensen die uit paniek uit het WTC springen. Als een jongen van dertien gaat je dat niet in de koude kleren zitten. Avond's als ik mijn bed opzocht dacht ik nog wel eens aan wat die mensen daar mee hebben moeten maken, maar achteraf toch ook wel blij dat ik het niet heb hoeven meemaken.

Eerste dromen

Pas eenaantal maanden later kreeg ik zelf last van nachtmerries. Het gevoel dat ik het gebouw rondliep en detwee vliegtuigen naar binnen vliegen........ en ja toen werd je wakker, maar DAT gevoel echt onbeschrijfelijk. Wat mij vooral opviel waren dat in die dromen altijd maar de mensen voorkwamen, die ik in een filmpje achter hun bureau heb zien zitten. Neem van mij aan dat dit een zeer beroerd gevoel heeft opgeleverd.

Echter ruim drie jaar na dato blijkt dat ik niet de enige in de familie te zijn die deze omstandigheden meenemen naar dromenland. Mijn vader deed een schrikbarige bekendmaking. Hij heeft na eigen zeggen elke dag de man, die twee kinderen en een vrouw naliet in zijn slaapkamer staan. In eerste instantie ben je toch wel een beetje sceptisch maar je gaat wel denken van... ik ben dus niet de enige die zich s'nachts bezighield met de gebeurtenisssen in New York.

Het onbereikbare

Mijn nachtmerries werden minder naarmate de tijd verstreek, maar mijn vader had het nog steeds bijna elke dag over hetgeen dat hij meemaakt in zijn slaapkamer. A'vonds voor het slapen gaan moest ik wel langs die kamer heen en ik kan je vertellen, ik wist niet hoe snel ik langs die o zo beruchte kamer heen moesten rennen.

Enkele weken later kwam mijn vader naar beneden, nadat hij al veel langer in zijn bed was gebleven dan wat hij anders deed. Beetje in een opgewonden stand kwam hij naar beneden en vertelde al heel snel: "Ik moet een brief naar de burgemeester van New York gaan sturen, want de overledenen hebben mij verteld wat voor herkingsbeeld er moet komen", aldus mijn vader in een paniekerig verhaal.

Mijn vader zal mijn vader niet zijn geweest als hij ook niet echt die brief heeft gestuurd naar de burgemeester van New York. Enkele dagen later was ik weer eens eerder vrij van school, want ik was weer eens geschorst na het zoveelste akkefietje. Het vreemde aan die dag was, dat ik het gevoel had dat ik direct naar de brievenbus moest om de post op te halen. Nu had ik voor mezelf het idee dat ik bang was voor een brief van school naar mijn ouders, maar achteraf bleek dit gevoel toch net iets anders te liggen.

De Brief

Ik zette mijn fiets in de tuin en liep met lood in de schoenen naar binnen, want wat moest ik nu weer voor een smoes gaan verzinnen tegen mijn ouders. Diep gelukkig kwam ik binnen er waren mijn ouders gelukkig niet thuis en had ik alle tijd om een hele goede smoes te verzinnen of sterker nog ze kwamen pas thuis op het moment dat ik offcieel ook al vrij zou zijn.

Toch bleef de brievenbus in mijn hoofd spoken want wat als er toch al een aangetekende brief van de school was bezorgd. Haastig ging ik op zoek naar de sleutel van de brievenbus, maar juist op dat moment kon ik deze niet vinden, terwijl hij altijd boven de voordeur hing. In een opwelling heb ik een klerenhanger van boven gehaald om de post uit de brievenbus te lepelen en je raadt het al er lag inderdaad een aangetekende brief.

Ik heb eens goed na de envelop gekeken en kwam al snel tot de conclusie dat dit geen gewone aangetekende brief was. Ik maakte me steeds meer zorgen omdat ik steeds banger werd voor de thuiskomst van mijn ouders. Ruim een anderhalf uur later kwamen mijn ouders dan eindelijk thuis. Met lood in de schoenen deed ik de voordeur open en gaf meteen de aangetekende brief aan mijn vader. De eerste woorden van mijn vader waren: "Ben je weer lastig geweest op school.'' Ik slikte nogmaals en zei tegen beter weten in: "Nee hoor, wat moet er zijn dan."

Me vader opende de brief en ik zag zijn gezicht een beetje wegtrekken en met een stotterend stemmetje zei ik wat is dat? Ik nog maar eens een keer en tot mijn grote opluchting zei mijn vader: "Een brief van de burgemeester van New York", aldus mijn zichtbaar aangeslagen vader.