Wat een bevalling zeg… ik krijg nog liever een drieling! Misschien heb ik jullie wel eens verteld dat ik mijn haarkleur met waardigheid naar de buitenwereld toe etaleer; ik is hartstikke blond! Het gekke is, is dat ik dit niet onder stoelen of banken steek en dat ik toch telkens weer bij menig donkerharig persoon herkenning vind als ik vertel over mijn blond-gerelateerde blunders c.q. miskleunen… what ever!

100ste artikel en een onthulling waar je van de stoel van schiet

Die titel is zwaar over de top maar ja... niemand krijgt de aandacht met nederigheid toch?
Maar kunnen we het nog volgen?
Wees maar eerlijk: nee dus!

Feliciteer mij!
dit is mijn 100ste artikel!

Dit klinkt niet als een vriendelijk verzoek, ik weet het…
mijn humeur kwam zojuist voorbij gevlogen. Het is namelijk zo: In mijn 100ste artikel wilde ik met een heleboel bla bla de omslag van mijn boek tonen. Dit behoeft alleen even omgezet te worden van een pdf bestand naar  een jpg bestand… Ik heb de hele kamer verbouwd… dit wilde niet 1-2-3 lukken zeg maar. Mijn laptop ligt er nog van na te hijgen, ik moet mijn excuses aanbieden aan mijn eega voor mijn weergaloos vernietigende humeur… dat komt later wel…
Met heel veel trots presenteer ik u (de omslag) van mijn eerste boek:
Vette Pech, de woorden van mijn zusje.

Heb ik u al verteld dat dit tevens mijn 100ste artikel is?
Maar goed, voor de lezers die wat later zijn ingeschakeld vertel ik graag iets over mijn boek. Het gaat over mijn zusje Yvonne die helaas vorig jaar februari overleden is aan een hersentumor. Mijn zusje was nog maar 41 jaar en ze liet een dochtertje van zes jaar achter… Heel verdrietig!
Ik heb het boekje met veel tranen geschreven doch, eenieder die mij en mijn schrijfstijl kent weet ook dat ik een apart gevoel voor humor heb dus het boekje is realistisch, uit het leven, met een lach en een traan geschreven. Ik heb ‘stophersentumoren.nl’ hierover geïnformeerd omdat ik hun site vermeld in het boekje; ik heb daar inmiddels hele lieve e-mails van ontvangen.

Het nare van een hersentumor is namelijk dat je er dood aan gaat.
Operaties, bestralen en chemo’s zijn er om het leven te verlengen maar er is nog geen genezing mogelijk, daar moet nog veel meer onderzoek naar gedaan worden. Maar goed, het boekje is geen medisch boek geworden, zeker niet.

Het is een gevoelsboek geworden.
Wellicht herkenbaar voor de vele mensen die hier helaas mee te maken krijgen. Ik hoop dat ik, door dit te delen, een onderdeel kan zijn in het rouwproces van velen. Een huisarts, uit mijn kennissenkring, heeft bijvoorbeeld alvast vijf boekjes besteld om uit te delen aan mensen die met dit verdriet te maken krijgen. Nee, ik hoef er niets aan te verdienen… zou wel fijn zijn als ik de kosten eruit haal, dat wel …

Heb ik al verteld dat dit mijn 100ste artikel is?
Toch leuk hè, dat ik op die 100ste keer de omslag presenteer van mijn boek?!
Weten jullie trouwens hoe moeilijk het is om een goede foto te vinden en dan nog de juiste flaptekst? Ik heb ze daar aan de andere kant helemaal gek gemaakt… ik laat namelijk de opmaak verzorgen snap je? Het is slechts zo’n tien keer opnieuw gemaakt of zo…  Tja, er komen ook nog zo’n dertig foto’s in het boek, naast de gedichten, dus voor een blond persoon zoals ik is dat net niet verantwoord… vond ikzelf…Ik hoop dat het eind februari ongeveer klaar is. Die dame die dit voor mij doet die kan een hééééééle mooie bos bloemen verwachten als het af is ... mooi hè?!

Oké, vooruit dan… fragmentje boek.
we zijn in het ziekenhuis op bezoek bij mijn zusje. Ze is twee dagen geleden geopereerd; de kern van de tumor is verwijderd uit haar hoofd. Haar man vangt ons op in de gang.

Ik zie hem naar mijn ballon kijken en opeens bekruipt een ongemakkelijk gevoel mij.
Hij zal toch niet denken dat ik er te licht over denk?
“Vind je het een stomme zet, die ballon van mij? Ik dacht dat het wellicht wel …”
“Nee hoor”, onderbreekt hij mij. Ik zag alleen een ballon, meer niet. Ik denk aan heel andere dingen, ik ga even kijken of Yvonne al zover is.” Hij draait zich om en gaat de betreffende kamer in.

Wij blijven achter.
Ik kijk rond. Een ziekenhuis heeft altijd zo’n nare uitstraling. Er hangen vervelende geuren, geen frisse lucht… verstikkend… Of is de gedachte aan de situatie waarin Yvonne en Wilbert verkeren alleen al verstikkend? Af en toe hoor ik voetstappen, een deur die zich sluit… iemand die hoest… Wat een verschrikkelijk omgeving is dit, als je hier moet liggen met gedachten die je elke keer in een negatieve richting dwingen. Die afbeeldingen op de muren, die zijn totaal niet mijn smaak! De kleurenkeuzes zijn zo irritant… Daar zou ik niet vrolijk van kunnen worden. Zouden zij dat ook zo zien? Misschien kijken ze er niet eens naar en sta ik mijzelf helemaal depressief te denken op mijn gemak. Ik heb het niet op ziekenhuizen!

Ik wil weg!

Alsof ik het hardop heb uitgesproken, hoor ik Wilbert opeens zeggen:
“Jullie mogen hoor!”
We lopen naar haar kamer, met de Smiley ballon! Welke idioot koopt er nou een stomme ballon in zo’n geval?? Zal ik ‘m aan het eerste de beste kind geven dat voorbij loopt?
Te laat … gewapend met Smiley lopen we naar binnen.

Nondeju wat ziet ze eruit! Wat hebben ze met haar gedaan? 
Wij zussen zijn altijd heel direct naar elkaar maar dit keer niet.
“Hi meis, hoe is het?” Ik kus haar en ze knikt dat het goed gaat.
“Beetje moe”, zegt ze. Haar ogen zijn gericht op de Smiley en haar gezicht geeft meteen een hele andere uitdrukking. Ze is opeens weer een moment ‘het zonnetje in huis’. Uitermate geniaal plan, die ballon!! Dat kun je gerust aan mij overlaten!

Dus…
Heb ik al verteld dat dit mijn 100ste artikel is?

Koffie!

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.