Wij hebben in oktober vorig jaar meegedaan aan een officiële wandeltocht op Ameland. Er ging heel wat aan vooraf voor dit door kon gaan. We zijn blij dat we er uiteindelijk geweest zijn en hadden een goede tijd daar. Wandelen is leuk en gezond.

TUSSEN SLIK EN ZAND

Tussen slik en zand is een officiële wandeltocht, die in 2011 voor de eerste keer georganiseerd werd. Hans moest van de fysiotherapeut meer gaan sporten voor zijn rug. Dat is al jaren een zwakke plek. Hij wilde het liefst weer gaan voetballen, maar gezien zijn eerdere ervaringen, was dat niet erg verstandig. Vlak voor we met een evangelisatiereis mee zouden gaan naar Tsjechië, ging hij door zijn enkel wat ook een zwakke plek is. Hij kon wel mee, maar hij liep toch heel wat minder soepel dan normaal.

VOETBALLEN IS GEEN OPTIE MEER

Hij moest dus een andere sport bedenken. Vroeger hebben we vrij veel gewandeld, maar dat was de laatste jaren niet veel meer dan een ‘rondje om de kerk’. Met andere woorden straatevangelisatie, waarbij je ook wel zo’n uur a anderhalf uur bezig bent. Maar goed, dan sta je dus ook veel stil om met mensen te praten.
We gingen wel eens in de buurt wandelen in de zomer, maar de laatste jaren konden we heel erg genieten van het zitten in een tuinstoel in de tuin. Onze wandelactiviteiten stelden dus niet zoveel meer voor. We besloten samen weer veel meer te gaan wandelen en werden zelfs lid van een paar wandelsportbonden. Dat was een mooie stok achter de deur, maar ook leuk omdat je dan veel informatie krijgt over allerlei tochten door heel Nederland heen.

10 JAAR GETROUWD, REDEN VOOR EEN WANDELTOCHT

Op 13 oktober2001 zijn we getrouwd. We houden het dus al 10 jaar uit met elkaar. Ja, een wonder in deze tijd en we houden nog steeds van elkaar. We besloten dat diezelfde maand te vieren door een paar dagen naar Ameland te gaan. Zaterdag 22 oktober werd daar een officiële wandeltocht gehouden waar we graag aan mee wilden doen. We zouden daar dan overnachten van vrijdag op zaterdag bij pension Bakema.
Later probeerden we al op donderdag te gaan. Dat lukte niet, omdat we dat vrij laat bedacht hadden. De kamer in het pension, die we geboekt hadden, was toen nog bezet en het was maar een klein pension. We konden ook niets anders vinden, waarvan de prijs ons beviel. Nee, we hadden geen zin om heel veel geld neer te leggen voor een hotelovernachting. Dat zat er dus niet in. We wilden ook niet van zaterdag op zondag overnachten, omdat we zondag het liefst weer gewoon naar onze kerk wilden. Als we op zondagochtend de boot hadden genomen, hadden we naar een kerk van ons in Friesland of Groningen kunnen gaan, maar we hadden dan sowieso heel vroeg op moeten staan om op tijd te zijn voor de dienst. De diensten beginnen pas om 11.00, maar je zit toch minimaal 3 kwartier op de boot en dan moet je nog een flink eind rijden. Bijkomend nadeel was dat we dan zondagmiddag die lange rit naar huis hadden moeten maken. Dat vonden we ook niet ideaal. Dus het eindbesluit was het gewoon te houden op vrijdagochtend vroeg vertrek om nog zo lang mogelijk op het eiland te kunnen zijn en zaterdagavond de boot weer terug te pakken.

TERUG OP EEN EILAND

We hadden er erg veel zin in en spraken er veel over. We zijn allebei op verschillende eilanden geweest. Ik ben er vaak geweest met familie uit Zwitserland. De zus van mijn moeder woont daar en als zij met haar gezin overkwam naar Nederland, gingen we vaak naar Friesland en kwamen we ook regelmatig op de eilanden. Ook Hans is eerder op de Waddeneilanden geweest en heeft daar goede herinneringen aan.
De eerste keer dat Hans en ik samen op een eiland waren, was toen we elkaar een jaar kenden. We zijn toen naar Schiermonnikoog geweest. Ik liep met krukken vanwege een kuitblessure. Daardoor konden we niet zover wandelen als we wilden, maar we hadden er toch wel veel plezier en genoten van de natuur op het eiland. Een goede reden om dat nog eens dunnetjes over te doen, maar dan wel zonder krukken.

RODE KATER GOOIT BIJNA ROET IN HET ETEN

De woensdagavond ervoor gingen we gewoon naar de kerk. Wij hebben drie diensten in de week en we vinden het belangrijk om ook doordeweeks naar de kerk te gaan.
Rossi, onze rode kater, vernoemd naar een Italiaanse voetballer en naar de kleur van zijn vacht, mag ’s avonds gewoon naar buiten van ons. We hebben een kattenluik, dus hij komt en gaat wanneer hij wil. Vaak komt hij naar ons toerennen op de parkeerplaats. Hij herkent het geluid van de auto en kan onze stemmen van grote afstand nog horen. Hij heeft een goed gehoor, zoals de meeste katten. 
Die avond was hij nog niet thuis, toen we thuiskwamen. Korte tijd later kwam hij binnen en het viel ons op dat hij heel moeilijk liep en duidelijk pijn had. Ik nam hem op schoot en onderzocht hem. Wat ik zag was flink schrikken. Hij had een flinke open wond op zijn borst en een nog grote wond op zijn achterpootje. Het was duidelijk dat hij weer eens gevochten had. Het is net een kleine tijger, heel wild en geen kat mag in zijn buurt komen. Zelfs als hij rustig binnen is en buiten katten hoort vechten, is hij niet meer te houden en knalt het luik door voor een flinke matpartij.
We zagen ons uitje al in gevaar komen en overwogen serieus diezelfde avond nog naar de dierenarts te gaan. We besloten het over de nacht heen te trekken en de volgende dag naar de dierenarts te gaan. Die zei dat de wonden zo groot waren dat ze gehecht moesten worden. Vervolgens zou hij een aantal dagen allerlei medicijnen moeten slikken. Wij waren niet blij, omdat dit heel geld kostte en we te laat waren om de reis nog te kunnen annuleren. We overwogen allerlei opties, onder andere dat Hans alleen zou gaan wandelen en ik voor de kat zou zorgen of dat hij samen met een vriend daar naartoe zou gaan. We besloten contact op te nemen met onze vaste katteoppas om met haar te overleggen of zij het zag zitten om voor hem te zorgen. Ze heeft zelf ook katten en kent Rossi goed. Ze zei dat ze niet zeker wist of het haar zou lukken, maar wilde het wel proberen. De dierenarts zei dat het op zich niet zoveel kwaad kon en we besloten de gok te nemen. We wilden heel graag weg en wisten dat hij in vertrouwde handen was. Wel maakten we de afspraak dat ze hem binnen zou houden. Dat moest sowieso, om te zorgen dat die wond eerst goed zou helen. Voor haar was dat gemakkelijker dan voor ons, omdat zij maar kort aanwezig was.

LATER WEG, EERDER TERUG

We gingen die vrijdag uren later weg dan we van plan waren, zodat we zelf nog zoveel mogelijk voor Rossi konden zorgen en hem zelf zijn pillen konden geven. De volgende dag gingen we eerder terug dan we gepland hadden.
We waren nog niet zo heel lang weg toen we in een kijkersfile terecht kwamen. Er was op de andere weghelft van de A4 een ernstig ongeluk gebeurd, waar zelfs een traumahelikopter aan te pas kwam. Dan weet je het wel. Het was een hele lange file en we waren bang de boot te missen. Onderweg belden we met de bootmaatschappij en we baden tot God voor een oplossing. Uiteindelijk kwamen we in Holwerd aan na een lange en vermoeiende reis: bleek de boot vertraging te hebben van 3 kwartier. We hadden dus nog veel later weg kunnen gaan dan gepland. Het verliep dus echt fantastisch allemaal.
Uiteindelijk kwamen we toch op Ameland aan. Daar bleek dat je alleen bij de buschauffeur een kaartje kon kopen. Bleken we tien cent te weinig te hebben voor twee kaartjes. We zagen het al voor ons dat we het kwartier naar het pension zouden moeten lopen met zware tassen, maar we hadden zowaar geluk. De buschauffeur liet ons binnen en zo waren we binnen 5 minuten op de plaats van bestemming.
Het was al behoorlijk laat op de avond, maar we wilden toch graag nog een warme maaltijd. We liepen dus het dorp in en jawel, weer geluk. Er was nog een restaurant dat ons van een warme maaltijd kon voorzien. Zo hadden we in ieder geval een volle maag.

FEEST, WE GAAN VOOR DE 10 KILOMETER

De volgende dag konden we dan eindelijk doen wat we wilden doen. Meedoen aan de eerste editie van de officiële wandeltocht: “Tussen slik en zand” op Ameland. We zouden voor het eerst 10 kilometer lopen.
Vroeger deden we dat wel vaker, maar nu was dat toch wel veel. We vonden het wel een uitdaging, maar geloofden dat het ons wel zou lukken. We hadden goed weer, het was droog. De dagen daarvoor had het wel veel geregend, dus het was door een groot stuk grasland flink afzien, maar het was de moeite waard. Daarna kwamen we op de dijk terecht met een mooi uitzicht op het water. Mooie uitzichten waren er in overvloed en ik stond om de haverklap stil, omdat ik weer een foto wilde maken. Ik heb daar in die korte tijd heel veel foto’s gemaakt en een groot deel daarvan hebben we gebruikt voor een digitaal fotoalbum. Het resultaat ziet er goed uit. Ik heb daar hele mooie foto’s kunnen maken en ook Hans heeft er een paar gemaakt.
De tocht was vrij zwaar, maar je hebt daar hele mooie uitzichten. Natuurlijk zijn er veel schapen te zien en zie je veel water, maar ik mag graag foto’s maken van het water. Op een gegeven moment zag ik een hele mooie plas water in de verte en uiteraard wilde ik weer een foto maken. Zo konden we ook de paarden die vlak bij stonden vereeuwigen. Af en toe liep ik een heuvel af om te kijken of ik daar verderop inderdaad een minivennetje zag en jawel, dan lag er weer een klein beetje water. Dat was meer de hoeveelheid van een paar flinke emmers, maar toch vond ik het de moeite waard om naar beneden te gaan, foto’s te maken en weer omhoog te klimmen. We genoten van de tocht, van het bewegen, van het samen op een eiland zijn, van het mooie weer en waren heel blij dat we dan toch maar mooi samen op Ameland waren.  Het was een reis met hindernissen, maar we hebben enorm genoten.

WIE LOOPT ER MEE?

Het komende jaar hopen we nog veel meer wandelingen te gaan maken met de wandelbonden of gewoon in de omgeving. Want in de omgeving van Delft kan je mooi wandelen. Daarvoor hoef je niet naar Ameland. Zin om mee te wandelen? Stuur een pb-tje. We hebben vast gespreksstof genoeg. Wandelen is leuk en gezond, je kan genieten van de prachtige natuur en er is altijd wel ergens een mooie tocht, een mooi bos of een mooi park. Het blijft heerlijk om te genieten van dat wat God ons gegeven heeft: Zijn schepping, het natuurschoon.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.