Zeilen in Friesland escaleert. Mijn vriend vertelt een heftig verhaal over zijn vrouw.

ZEILEN IN FRIESLAND ESCALEERT!.

Mijn vriend Hans en ik hebben afgesproken in café de Burcht in Leiden. We hebben elkaar lang niet gezien, hoewel ik hem ettelijke malen gebeld heb, wilde hij geen contact. Hij was depressief, onzeker geworden en wisselde woede aanvallen af met periodes van diepe verslagenheid. Hij had dan ook wel wat meegemaakt. Hij bestelde een vaars bier voor ons beide en ging van wal.

KNEUZEN INVITEREN WE MET KERST!

Op Kerstavond nodigt hij zijn favoriete zwager Henk en zijn vrouw Thea uit voor een diner met zijn viertjes. Henk is door veel avondstudie de opvolger geworden van Karel Noordzij die directeur was bij het Transportwezen in Nederland en nu van de regering de problemen van de Nederlandse Spoorwegen moet oplossen. Henk vraagt, ‘waarom hebben jullie ons geïnviteerd’? Ik zeg ‘met Kerst hebben we een traditie: ‘kneuzen uit nodigen’. ‘Hij heeft een dikke buik en die gaat op en neer als hij lacht. Het gaat jullie zo voor de wind. Maar je werkt ook hard. Je verdient het om beloond te worden. Misschien had ik dit moeten afkloppen.

APRIL

 

Thea heeft borstkanker gekregen en met veel bestraling en chemo is ze schoon, maar moet zich wel regelmatig in het ziekenhuis LUMC melden waar ze ook als verpleegster werkte. We spreken af met  haar zus en man, een zeilweekend in Friesland door te brengen. Ze vertrekken vroeg want ze willen dezelfde dag nog zeilen. In Friesland voel ik sterke ruk winden. Ik zeg: 'als Henk nu maar niet is gaan zeilen.'  We installeren ons bij een boer, zij in een luxe hotel in de buurt. Die avond gaan we met onze kinderen vroeg slapen. Ik ben matineus en maak altijd het ontbijt klaar. Bij de bakker liggen Het Friese Dagblad en de Telegraaf. De laatste heeft niet mijn voorkeur maar iets in mij zegt niet de Friese krant mee te nemen. De kinderen en mijn vrouw zijn vrolijk, anticiperen op een heerlijke zeildag, want de zon schijnt en er is een lichte bries. Ideaal.

ZWARTE AUTO

Fries suikerbrood gaat er in als koek…maar dan zie ik een grote zwarte Opel Omega naar ons toe rijden. Het is tante Doortje. Ze kijkt heel donker en ik zie dat ze gehuild heeft…..wij waren mobiel niet te bereiken gisteren zegt ze, anders hadden we jullie op de hoogte gesteld van het zeilongeluk van Henk en zijn….ik moet het zeggen, overlijden. Ze doet verslag van wat er gebeurd is. Ze zeilden eerst met een enorme vaart en halve wind de Fluessen af. Maar terug gebeurde het. Ze moesten tegenwind veel laveren en dat heeft hem gesloopt. Ze konden de boot niet meer houden de harde rukwind deed de boot omslaan. De gouden regel is altijd de boot vast houden onder alle omstandigheden…Dat deed of kon Henk niet en hij liet los en zonder wetsuit raakte hij binnen 10 minuten onderkoeld en verdronk. Zijn zwager wist zich te redden door de boot naar de kant te loodsen.Ik denk die Friese krant daar moet het in staan,,,ik liep terg naar de bakker en ja hoor de hele geschienis...met foto op de voorpagina met naam en toenaam.

WET VAN MURPHY

Ik bestelde een rondje. Hij zegt: de wet van Murphy sloeg toe mijn vrouw’s moeder overleed kort daarna aan kanker. Ze kon het velies van haar zoon niet verwerken. Thea kreeg uitzaaiingen door haar hele lichaam en stierf een jaar later. De kinderen achter latend, gelukkig  in de goede handen van haar zus.

LIED: ER IS NIETS AAN DE HAND.

Mijn schoonvader raakte zwaar aan de drank…en wachtte op zijn einde… Vlak voor zijn dood, vierde hij nog zijn tachtigste verjaardag uitbundig met een diner en veel drank en hij rookte als een schoorsteen. Ik zong een lied voor zijn 80e verjaardag en iedereen zong mee. Het was een lied als hommage aan een man die  in Indonesië bij de politionele acties had gevochten. Maar nooit vertelde hij over zijn heldendaden. Hij was gemarteld en geslagen maar heeft nooit militaire geheimen prijs gegeven. Zijn adagium was : ‘Er is niets aan de hand, trek de dingen niet uit zijn verband, er is niets aan de hand'. Hij stierf in een hospice goed verzorgd door een paar lieftallige verpleegsters…die hij met een lach aanzoeken deed. Hij was zo arm al Job maar beweerde heel rijk te zijn. Op zijn laatste dag liet hij de hele familie beloven bij elkaar te blijven om elkaar te steunen. Ook mijn vrouw stemde daar mee in.

NA DE BEGRAFENIS SLOEG DE STEMMING BIJ MIJN VROUW OM

Ze wilde niet meer met me slapen en ik trok me terug in mijn tuinhuis wat ik wel meer deed om tot rust te komen. Ze vroeg me een kop koffie met haar te drinken en zei dat ze genoeg had van mij en de kinderen en ze wilde scheiden. 'Als je dat doet zwem ik naar Engeland'. Niet de meest adequate zin in deze situatie.

WAAROM IN GODSNAAM?

Ik zeg waarom? 'Ik kreeg ik de bekende clichés te horen: uit elkaar gegroeid, we hebben niets meer met elkaar, je bent zo melancholisch. 'Oh  zei ik, 'dacht dat we samen kinderen hadden en die moeten ook verder'. Ik begrijp het niet we hebben zelden ruzie. Ik ben van slag door problemen op mijn werk we zouden elkaar nu moeten steunen. 'Nou daar heb ik ook genoeg van, ik wil een nieuw leven'. 'Na 24 jaar vind ik het genoeg geweest'. 'Maar waarom heb je dan je vader beloofd bij elkaar te blijven'. Doodgemoedereerd zegt ze:’ ik wilde hem onze scheiding besparen vlak voor zijn dood’.’ Hij had al zoveel te verwerken gehad’. Ik kon niet anders dan instemmen.
Ik vroeg de hele familie liever gezegd die er nog over was, bij elkaar om de zaak te redden. Maar ze was niet te vermurwen. Gezien de situatie vroeg ik haar in therapie te gaan. Maar ze zei :’’ik ben toch niet gek’. ‘Dat beweer ik niet maar alle gebeurtenissen moet je nog verwerken en professionele hulp lijkt me na alle gebeurtenissen verstandig'. Mijn wijste en oudste zwager gaf me gelijk en stelde een rustperiode voor om alles op een rij te zetten. Maar ze had via een vriendin al een huis gevonden en daar ging ze alleen in wonen.

HUILEN HAD IK SINDS DE FILM BAMBI NIET MEER GEDAAN

DEPRESSIE

Ik was kapot, boos en bedroefd en zelfs fobisch, al mijn bravoure was weg. Ik sliep slecht en ging roken als troost. Alcohol werkte niet goed samen met prozac. Overigens wat een rotzooi is dat….ik werd er suïcidaal van, in plaats van Himmelhoch Jauchzend. Ik gooide alle medicijnen weg. Ik huilde veel, iets wat ik voor het laatst gedaan had bij de film Bambi, toen ik 8 jaar oud was en zijn moeder werd gedood in de vuurzee.. Ik liet mijn zaak verslonzen en durfde nauwelijks meer boodschappen te doen.

Maar ik moest door, de kinderen verzorgen, dat heeft me er doorheen geholpen. Gelukkig bleven ze contact houden met hun moeder en ik zorgde dat ik op speakable terms bleef, ook bij de moeizame scheidingsprocedures waar ik me zeer coulant bij opstelde.

DRIE JAAR LATER

'Het is drie jaar later, hoe is het nu met je Hans'? vroeg ik.  'Onze kinderen studeren in Delft voor ingenieur en in Nimegen studeert mijn dochter  Culturele Anthropologie, ze is op stage gelukkig niet in Japan maar in Djokja.. Mijn ex woont met haar nieuwe vriend in een Vinex wijk en ik ben hier gelukkig, eenzaam maar niet alleen, in het huis met de 7 platanen in de duinen en ik heb als gezelschap een aanlooppoes,die ik verwen met lekkere hajes, maar die mij affectief volkomen verwaarloost. Maar dat had ik wel eens meer meegemaakt.

AFFECTIEF VERWAARLOOST

'Hans heb je wel eens van de Paardefluisteraar gehoord'. 'Ja ik heb het gelezen'..'praat nee fluister in haar oor wat je graag wilt en wat het paard wil.'  'Zo dicht mag ik niet bij haar komen'. 'Nou probeer het dan op afstand.' 'Ja dan hoort mijn buurvrouw het en die denkt dan:'die is volkomen loco' !. 'Weet je ik schrijf voor XEAD.nl en iemand op die site schreef dat je ook op afstand, met een gewenste gedachte dat kunt doen'...''mmm ik geloof er niet in, maar zal het proberen‘

'Hans, we nemen er nog een’…’eentje dan en..uhh, bedankt dat je me niet in de steek liet'.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.