Naar aanleiding van de schrijfopdracht "wat te doen met een miljoen".

Het begin van de avond, ofwel hoe het begon.

"Mam, jij bent", laat mijn jongste me weten. Ik pak de dobbelstenen, laat ze eens flink rammelen tussen mijn samengevouwen handen en rol ze daarna in de omgekeerde deksel van de spellendoos. Zodoende rollen ze niet door de kamer waardoor de kat ze onder de kast mept. Hij is bijna zestien maar nog speels genoeg om er met een stel dobbelstenen vandoor te gaan.

Ik tel de ogen van de dobbelstenen en zie dat ik mijn pion zeven stappen mag verzetten. Hardop tel ik het aantal stappen en kom terecht op het vakje "algemeen fonds". Het bovenste kaartje pak ik van de stapel.
"Ga direct door naar Kalverstraat of pak een kanskaart" is de tekst die ik gepakt heb. Ik kijk over het bord en zie dat op de Kalverstraat een hotel staat. Dat wordt een dure grap. Daarom kies ik voor de optie van de kanskaart wat me niet in dank wordt afgenomen door mijn oudste. Voor het hotel was hij een hoop geld kwijt en nu hoopte hij eindelijk iets terug te verdienen.

Mijn hand heeft de stapel kaartjes bereikt en opnieuw pak ik de bovenste van de stapel.
Om het dramatische effect te vergroten haal ik eerst het kaartje over het bord naar me toe voor ik het omdraai. De tekst heb ik al herkend, nu nog hardop voorlezen.
"Een vergissing van de bank in uw voordeel." Een heerlijke tekst om te lezen.
Ik pak de cardreader die bij de moderne versie van het spel hoort. Ik moet nog steeds wennen aan deze variant. Eigenlijk mis ik de briefjes met hun vrolijke kleuren die je zomakkelijk onder de rand van het bord kon steken. Nu is het net zo onzichtbaar als wanneer ik de boodschappen haal. Erger nog: van de week stond de vrijwilliger van de reddingsbrigade voor de deur om de jaarlijkse contributie te innen. Vijf euro. En ik had geen geld in huis om dit te betalen. Dat was wel anders in de periode voor het plastic betaalgemak.

Ik haal eerst de kanskaart en daarna mijn eigen bankpasje door het op een pinautomaat lijkende apparaatje heen. Om er zeker van te zijn dat het goed is gegaan, controleer ik mijn saldo.
Eén miljoen euro is bijgeschreven. Ik weet wel dat het 'maar' een spel is. Toch is het een lekker gevoel...

De rest van de avond blijf ik met het beeld van de gigantische bankrekening op mijn netvlies, nadenken over de mogelijkheden. Met een miljoen op de bank gaat er een hele nieuwe wereld voor je open. Dingen waar je anders voor moet sparen, hulp bieden aan vrienden, het wordt allemaal wat makkelijker. Andere kant is dat er altijd de kans bestaat dat mensen ineens je vrienden willen zijn vanwege het bedrag dat je bezit.

Maar laat ik niet aan dat soort dingen denken en me eens gaan verdiepen wat ik wel zou willen.
Als eerste zou ik mijn vriendin helpen om het achterstallig onderhoud van haar woning aan te pakken zodat het huis makkelijker verkocht kan worden. Daarna zou ik voor ons een gezamenlijke vakantie boeken naar een warm land met een ultra all inclusive hotel. De kinderen hebben dezelfde leeftijd en kunnen het goed met elkaar vinden. Dat wordt genieten. Willen ze jetskiën? Geen probleem. Liever een rondje shoppen? Ook goed.
Bij terugkomst gaat mijn eigen huis de verkoop in en ga ik kijken voor iets met een stukje grond er bij.

Lekker mijn paard bij huis en een grote tuin voor de hond. Misschien nog eentje er bij van elk zodat ze allebei een vriendje hebben. Ik wilde altijd kippen hebben maar na het avontuur van afgelopen winter waarbij de hond er met een kip vandoor ging denk ik dat het niet zo'n goed idee is.
Het moet in ieder geval een huis in de bossen worden. Gelderland of Overijssel lijkt me wel wat.

Mijn auto bevalt me nog prima dus die mag blijven, helemaal omdat er een paar hele bijzondere herinneringen aan die auto kleven. Wel even over laten spuiten zodat de kras in de deur verdwijnt. Die zat er al toen ik de auto kocht, net als bij de vorige overigens.
Voor mijn liefje zou ik een nieuwe motor kopen. Eentje die hij zelf mag uitzoeken. Enige voorwaarde is dat ik achterop kan zitten. Motor pakken en helmen hebben we al. Net als de kinderen.
En verder? Jeetje. Ik heb geen flauw idee. In ieder geval zou ik niet willen stoppen met werken. Dat geeft me te veel voldoening en zorgt voor een vast ritme.

Maar ondanks alle dromen zou ik nog steeds niet kunnen doen wat ik het liefst zou willen. Met al het geld van de wereld kan ik de moeder van mijn vriendin en een andere vriendin niet genezen dan de gevreesde ziekte. Ik kan de vader van iemand die me ontzettend dicht aan mijn hart ligt niet helpen met de ontsteking van zijn alvleesklier. Medische missers met polsen en ellebogen zijn niet te verhelpen.

Hoe graag ik dat ook zou willen.

En dat doet pijn.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.