Jawel, je leest het goed... Uitdaging! Ik heb er een uitdaging bij....

Fotografie en bijenwas...

Enige tijd geleden sprak een oude bekende, alsmede dorpsgenoot en persoon die bij de eerste date van Frank en mij was, mij aan over mijn bijenwastekeningen. Wat zijn dat bijenwastekeningen? Hoe zien die er uit? Meteen wees ik hem door naar Xead... (Goed, he!?) Ik zei dat hij daar mijn kunstwerkjes kon bekijken. Dat deed hij ook meteen en ik kreeg als reactie dat hij ze prachtig vond. Altijd leuk om te horen.

Maar nu weet ik ook van hem dat hij foto's maakt met modellen. Ik opperde toen het idee om bijenwas als achtergrond te gebruiken. Hij was daar meteen heel erg enthousiast over. Hij wilde dat ik voor hem, voor zijn fotografie, een bijenwastekening zou maken. Ik vroeg hem hoe groot hij die tekening dan wilde hebben. 1.80 bij 0.90 meter. WAT!!!? Da's groot!!! Ik weet niet eens of ik dat ga redden met al mijn bijenwasblokjes.... Bovendien weet ik niet of ik papier in die grootte kon krijgen. Meteen ben ik internet opgegaan en heb raad gevraagd bij mijn leverancier. Tja, da's wel een beetje heel erg groot kreeg ik te horen, maar hij kon mij wel de helft van dat formaat  regelen. Twee helften is toch ook groot???

Zo gezegd, zo gedaan.... Een week later stond mijn persoonlijke pakjesbezorger voor de deur met zeg maar een heel groot pakketje. Normaal ziet deze goede man mij altijd fietsen met de post en geeft hij mij meteen mijn pakketje, maar nu kon het niet. Niet alleen omdat ik op dat moment de post niet aan het bezorgen was. Al was ik dat wel aan het doen.... Dit pakketje zou echt niet in mijn fietstassen passen (dat rijmt!) Ook had hij nog een pakketje voor me! Altijd leuk pakketjes te krijgen, niet waar!? Het was een pakketje uit Engeland. Helemaal leuk! Een overzees pakketje. Het moest van de engelsen zijn die wij een paar jaar geleden ontmoet hadden op een franse camping. Geweldige mensen! Vince, de engelsman, was vorig jaar zelfs op zijn motor (Harley Davidson) speciaal naar ons toe gereden om mijn veertigste verjaardag mee te gaan vieren. 600 km. op een motor en dat speciaal voor mij! Ik was zo vereerd en verrast toen ik hem op de motor voor ons huis zag dat ik spontaan zijn naam vergeten was. Dit werd erg kwalijk genomen door mijn Frank. Ik moest me schamen dat ik zijn naam vergeten was. Maar ja, ik was ook zo verrast dat ik zelfs mijn eigen naam vergeten zou zijn. Frank had voor mij een verrassingsfeestje geregeld, dus ik wist niet wat mij die dag te wachten stond en zeker niet dat er een engelsman helemaal op zijn motor naar het nederlandse gereden was om op mijn verjaardag aanwezig te zijn. De volgende dag zijn Vince en Frank naar Breda gereden. Hij keek zijn ogen uit! (die engelsman dus, nee Frank niet hoor! Hahaha!) Zijn er ook coffeeshops in Breda? Hij dacht dat die alleen in Amsterdam te vinden waren. Hij was helemaal in zijn nopjes. Toen zag hij die vrouw met twee kinderen op de fiets(inderdaad 3 mensen op één fiets) inclusief boodschappentassen. Hoe krijgt ze het voor elkaar moet hij gedacht hebben. En als klap op de vuurpijl zag hij ook nog black petes (zwarte pieten) in de stad lopen. Het moest niet gekker worden!!! En dan nog een klap op die welbekende vuurpijl.... De volgende avond hebben een lekker biertje genuttigd in ons dorpse kroegje en wat wilde het geval.... Er was een birdshow in de kroeg. Een vogelshow in een kroeg? Ja, blijkbaar... Wij hadden er ook geen weet van en vielen met onze neuzen in de boter, want er was ook nog een loterij. Ik kreeg lootjes van iemand die naar huis ging en heb zowaar nog een paar prijsjes in de wacht gesleept o.a. een vetplantje (geweldig, niet waar?) en nog iets van onze plaatselijke slager, wat ik uiteraard aan Vince heb meegegeven voor zijn gezinnetje en ze hebben ervan genoten ook!

Maar...

Waar was ik gebleven? Ik ben weer aan het dwalen en ontspoord (ja, dat ik niet spoor, dat wist ik al... Laat ik het zelf maar zeggen, dan doet het niet zo'n pijn)

Oh ja, dat zeer grote pakketje (nu spreek ik mezelf tegen. Het was dus een groot pakket) waarin dat grote papier zat. Ook had ik nog een hulpstuk besteld voor mijn bijenwasjes als cadeau van mijn ouders. Dat vonden mijn ouders natuurlijk erg handig, dan hoefden ze de deur niet uit op zoek voor een geschikt cadeau voor hun allerliefste dochter (mijn moeder zei mij altijd dat ze er wel 10 van mij wilde hebben. Helaas voor haar ben ik uniek. One of a kind! Hahaha!!!)

Alle gekheid op een stokje..

Ook weer zo'n uitspraak.... Vandaag sprak ik dus die man van de fotografie weer en nu hebben we samen de kleuren besproken voor de achtergrond die ik ga maken voor zijn foto's. Het gaat gothic worden. Nou, dan heb ik ook nog wel een jurk voor je model, zei ik nog. Het is nl. mijn trouwjurk... paars met zwart. Dat vond hij een goed idee, maar hij had nog een idee. Of ik model wilde staan! WAT!!! Ik model!? Ik weet niet of ik dat durf en of ik wel houd op foto's... Hellup!

Uiteindelijk heb ik hem gezegd dat ik eerst maar eens voor de achtergrond zou zorgen, dan kunnen we altijd nog kijken wat we doen. En wie weet..... wie weet wat de toekomst zal brengen.... Eerst ga ik mijn eerste uitdaging aan, misschien ook de tweede....

En wie weet word ik nog wel beroemd..... als kunstenaar dan, nee niet als model, daarvoor werkt mijn huid niet meer mee.... Misschien dat ik ook nog eens een medaille ga verdienen voor een artikel? Misschien dit artikel? Er zit vanalles in; kunst, buitenland, fashion, humor.... noem maar op. Heeft toch wel een medaille verdient, niet?

@ir (nee, niet kopiëren dit medailleverdienende artikel, hahaha! Ach, ik blijf dromen... en wie weet komen mijn dromen nog eens uit) X

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.