Het belang van voldoende slaap bewijst zich maar weer.

De kinderen hebben het gedaan!

Acht jaar geleden was ik vrijwel nooit ziek. Nu ik dit schrijf, kan ik het zelf haast niet geloven. Nooit ziek? Hoe deed ik dat dan? Leefde ik gezond? At ik elke dag vijf stuks fruit en at ik enkel groente en een vegetarische balletje voor de stevigheid? Liep ik van mijn studie of stage rechtstreeks door naar de sportschool om mijn hart eens flink aan het werk te zetten?

Nee niets daarvan. Het heeft en had alles met de aan- of afwezigheid van kinderen te maken.

 

De slaaprijke singeltijd.

Al was ik toentertijd zelf vrijgezel,  ik had natuurlijk vrienden of kennissen die dat allang niet meer waren. Erger nog, ze hadden zelfs al een compleet gezin.

Die kennissen belandden om de haverklap in de lapperige poezenmand.Als je ze onverwacht tegenkwam op een verjaardag of op straat, dan zag je altijd ergens een zakdoekje, in de linker dan wel rechterhand. Zag je dat niet, dan zat er wel een pakje verstopt in de overvolle parkazak.

Maar ook los van zakdoekjes en poezenmanden, laten we zeggen in de zonnige fasen van het jaar, zagen ze er nooit uit alsof het zomer was.

 

Eerder blauw dan mooi.

Ik onderscheidde grofweg twee groepen onder deze mensen. De een had duidelijk aanleg voor vochtige wallen onder de ogen, terwijl de ander eerder blauw zag. Mooi waren ze in elk geval nooit.
 

Als ik geconfronteerd werd met die kant van het exitvrijgezellen bestaan, wist ik wel zeker dat ik een luizenleven had met mijn katten en mijzelf.

Niet dat mijn kattenkinderen niet ook heel goed in staat waren mij uit mijn slaap te halen en te houden. Echte kinderen deden het toch duidelijk heel wat effectiever.

 

Tsja en toen was het ineens acht jaar later.

De tijd vliegt, je word ouder, bent het alleen zijn beu, ondanks de stralende gezicht die daarvoor een beloning is. Je wilt wat de grauwe vrienden ook hebben. Een liefje dient zich al snel aan. Wonder boven wonder is het De Ene Echte. Met hem...ga je het allemaal doen, oud en lelijk worden, pensioentje opbouwen, hand in hand luisteren naar Les Vieux Amants van Jacques Brel...

Maar...eerst moeten er kinderen komen. Waarom dat moet? Geen idee. Ik denk dat het van de tijdschriften en de kranten moet. Maar ook van de bezorgde vragen van anderen...of je niet...de tijd die dringt...je raakt in paniek en ja hoor, daar is de eerste al! Weet jij veel dat zes jaar later het invriezen van overjarige eitjes een hot item is in dezelfde kranten en tijdschriften!

Of ik er spijt van heb? Van de haast? Nee, welke ouder heeft dat wel. Liefde kan je immers niet terug draaien. Want dat is wat je kinderen zijn. Liefde. En daar heb ik een pakje kleenex in mijn onmodieuze parkazak maar wat graag voor over!

 

copyright assyke
















 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.