Door de jaren heen heb ik geleerd dat er weinig mensen zijn die je echt kan vertrouwen. Juist omdat ik zo weinig mensen vertrouw, ben ik hecht met de mensen die ik wel vertrouw. Daarom was het voor mij een grote shock dat zelfs mijn beste vriend uiteindelijk niet te vertrouwen is.

Al de hele week had ik me verheugd op een heerlijk avondje stappen. Mijn beste vriendin en ik waren ons al een aantal uur van te voren lekker aan het optutten.

Om 12 uur waren we in de stad en daar hadden we ook afgesproken met mijn beste vriend. Hij wilde ons trakteren op een drankje en gaf mij een briefje van 50 euro om het te gaan halen. Zonder er ook maar een moment bij stil te staan liep ik naar de bar toe en bestelde drie biertjes. Nadat ze op waren gaf hij mij weer een briefje van 50 en ik liep weer naar de bar om een paar drankjes te bestellen. Nog steeds was er helemaal niks aan de hand. Ik merkte wel dat mijn beste vriend een beetje afstandelijk deed en veel om zich heen keek, maar ik zocht daar eigenlijk niks achter. Toen hij mij weer een briefje van 50 gaf vond ik het wel vreemd. Waarom geeft hij mij niet gewoon een briefje van 20 die hij toenstraks van mij had terug had gekregen? Zonder er teveel bij stil te staan liep ik voor de derde keer naar de bar toe en gaf de barman het geld. Ik had me nog niet omgedraaid of de baas van de discotheek stond achter me. Hij vroeg of ik zo snel mogelijk de discotheek wilde verlaten. Vol verbazing liep ik samen met mijn beste vriend naar buiten.

Toen ik buiten stond zag ik de politie al voor de deur staan. Er werd mij vertelt dat ik tot drie keer aan toe een nep briefje had uitgegeven. Ook werd er aan mij gevraagd van wie ik dat geld had, maar het enige wat ik steeds zei was: ik vertel je niks, als je maar weet dat het niet van mij is! Ik kon het gewoon niet geloven dat het geld echt van hem was. Misschien wist hij zelf niet dat het nep was? Naast mij hoorde ik mijn beste vriend zeggen dat het geld gewoon van mij was. Ik geloofde mijn oren niet! Heeft hij dus al die tijd zoveel tijd met mij doorgebacht zodat hij mijn vertrouwen kon winnen? Nadat ik hoorde dat hij mij de schuld gaf,  heb ik het hele verhaal met tranen in mijn ogen eerlijk tegen de politie vertelt.

Nadat alle gegevens van mij en mijn beste vriend waren genoteerd, mocht hij gelijk gaan. Zonder mij ook maar een moment aan te kijken liep hij met een lach op zijn gezicht weg. Op een of andere manier moest ik nog een kwartier blijven staan. Ze geloofde dus niet mijn verhaal, maar die van hem. Ik vroeg gelijk wat de gevolgen waren. Het lag allemaal aan de baas van de discotheek. Als hij aangifte zou doen, dan zou het zijn woord worden tegen het mijne. Degene die dan in de politie zijn ogen de schuldige is, moet voor de rechter komen en wordt de straf bepaald.

Dit weekend heeft mij behoorlijk aan het denken gezet en ik loop met veel vragen rond. Het heeft me doen beseffen dat de enige die je echt kan vertrouwen, je zelf bent.

Reageren?