Hoe komt dat toch !!!

 

Ik denk dat iedereen wel eens een periode heeft van extreme moeheid.

Als je naar de huisarts gaat wordt er vaak geen lichamelijke oorzaak gevonden. Dat is dan ook zo moeilijk je voelt je verschrikkelijk en wilt geholpen worden. Waar komt dan toch die moeheid vandaan. Onderstaand mijn ervaring met extreme moeheid.

Moeheid kan verschillende oorzaken hebben zoals :

bloedarmoede, suikerziekte of een schildklierstoornis. Het is belangrijk om dit door de huisarts te laten onderzoeken doormiddel van een bloedonderzoek. Uiteraard kunnen er lichamelijke oorzaken zijn van de moeiheid en die moeten dan wel behandeld worden. Als de bloeduitslagen goed zijn en er geen reden is voor verder lichamelijk onderzoek dan moet er een andere reden zijn voor de extreme vermoeidheid.

De huisarts zal je dan rust voorschrijven.

Meestal moet je als de klachten niet over zijn na 4 weken te hebben gerust weer terug naar de huisarts.De huisarts zal dan een gesprek met je aangaan om erachter te komen waar de extreme moeheid vandaan komt. Ik zal in dit artikel niet ingaan op medisch aandoeningen die extreme vermoeidheid veroorzaken maar verder gaan met de reden van mijn moeheid.

Zolang ik mij kan herinneren ben ik een perfectionist geweest.

Dit begon al op school, als wij een opdracht kregen voor het maken van een werkstuk dan moest dat van mij helemaal compleet zijn. Ik moest van mijzelf goede cijfers halen en een goede opleiding met uiteindelijk als resultaat een fijne baan. Dit alles is mij ook gelukt.

Toen kwam de periode van de pubertijd:

ook toen wilde ik niet te veel opvallen en mij gedragen zoals het hoorde. Als ik een vriendje had vond ik het wel heel erg belangrijk dat de omgeving hem goedkeurde. Toen ik eenmaal was getrouwd, kinderen had en een drukke baan regelde ik alles. Ik zorgde dat het huis aan kant was, dat er boodschappen gedaan werden, gekookt en ook de administratie was op orde. Je hoorde mij nooit klagen. Dit hoorde er toch bij.

Maar op een dag knakte er iets in mij :

ik had het gevoel dat iedereen in mijn omgeving aan mij trok. Personeelstekort op mijn werk dus extra uren draaien, de kinderen in de pubertijd en vrienden die problemen hadden. Ik was er namelijk altijd voor iedereen en iedereen dacht oh dat kan zij wel aan.

Maar toen was ook bij mij de grens bereikt:

Ik kon niet meer kreeg lichamelijke klachten en was extreem moe. Het heeft nog even geduurd voordat ik aan deze klachten toegaf, maar op een dag kon ik niet anders dan toegeven aan mijn moeheid. Ik kon bijna mijn bed niet meer uit, al wat ik moest doen lag als een zware last op mijn schouders.

Na een lang gesprek met mijn huisarts:

bleek dat ik mij leven drastisch moest veranderen. Ik kon niet langer de problemen van andere op mijn schouders dragen. Mijn rugzak was vol. Het was voor mij heel moeilijk om dit in de praktijk toe te passen. Ik moest NEE gaan zeggen en dat is erg moeilijk omdat mensen dat niet gewend waren van mij. Uiteindelijk zijn er vrienden afgevallen maar ook weer vrienden bij gekomen. En ik geef eerlijk toe het blijft moeilijk maar als ik weer een periode van extreme vermoeidheid heb, neem ik bewust een stapje terug net zolang tot ik lichamelijk en geestelijk weer lekker in mijn vel zit. Ik ben nog steeds een perfectionist en zal dat wel heel mijn leven blijven, dat is ook niet erg maar ik moet er wel mee leren om te gaan.

Of mijn omgeving dit nu fijn vind of niet ook ik ben belangrijk:

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.