Ik wist pas sinds mijn 21ste dat ik autisme had, maar van kleins af aan wist ik al dat ik anders was. Mede omdat ik iemand die zo dicht bij mij stond ineens zo zag veranderen.

 

Mijn tweelingbroer en ik

 

Beste vriendjes

Mijn tweelingbroer en ik waren altijd twee handen op één buik. Hoewel we geen eeneiige tweeling zijn leken we toen we klein waren wel erg veel op elkaar, fysiek maar ook mentaal. Allebei met een ontzettend blond koppie haar, bijna wit, en allebei een rustig en lief karakter. We deden alles samen, samen naar school, samen praten, samen buiten spelen, samen in de tuin, samen zwemmen, samen stiekem ’s nachts met lego spelen, hand in hand rennen door de straten, kortom we konden praktisch niet zonder elkaar en waren dolgelukkig samen. Ik was trots, trots dat ik naast zo’n toffe broer kon lopen, op de foto mocht op school, dat ik bij hem hoorde, dat anderen mij met hem zagen. Hij was altijd een beetje de dominante, hij zorgde voor mij, nam alle initiatief, was degene die communiceren kon met anderen, ik voelde me veilig bij hem. Als ik ziek was kocht hij cadeautjes, knuffels, puzzles. Als hij zich pijn deed, huilde ik met hem mee. We hoorden bij elkaar en ik verwachte niet anders dan dat het altijd zo zou blijven.

 

 

Veranderingen

Maar toen we groter werden veranderende er toch het één en ander. Mijn broer ging vaker alleen naar buiten en speelden vaker met anderen. Ik bleef dan meestal binnen of ging alleen op pad. Ik had alleen ook best veel schik maar toch was het anders, en speelde liever samen met mijn broer. Maar af en toe zei mijn broer dan toch: “kom, we gaan samen naar buiten, laten we gaan zwemmen”. Ik reageerde altijd dolenthousiast, want met mijn tweelingbroer was het toch altijd het allerleukst. En ik liep met trots naast mijn broer. “Kijk mij eens, wat een toffe broer ik heb, en ik hoor daarbij”. Maar liever niet te lang spelen met anderen. Ik voel me niet meer zo op mijn gemak, ik vind ze eng, ik begrijp ze niet meer, ze zijn ineens zo anders.

 

 

Wat gebeurd er nu?

Maar naarmate we ouder werden werd het steeds minder. Mijn broer stelde het samen spelen niet meer voor. Hij had zijn eigen vrienden nu, en ging steeds vaker met hun op pad. En hoewel ik altijd dacht dat mijn tweelingbroer en ik hetzelfde waren, hoe ouder we werden hoe meer ik besefte dat er iets anders was aan mij. Het was alsof ik altijd naar mijn spiegelbeeld had gekeken, we waren altijd hetzelfde, vonden dezelfde dingen leuk, en lachten om dezelfde dingen. Maar ineens begon mijn spiegelbeeld te veranderen, ouder te worden, en ik bleef stilstaan, ik bleef hetzelfde.
“Hoe doet hij dat toch? Vroeg ik me af. “Hoe maak je nou vrienden?”,
Ikzelf zit ook op school, maar het lukt me niet om contact te maken, ik woon in dezelfde buurt als hem, dezelfde mensen om mij heen, maar hij was altijd degene die wist wat hij moest zeggen, hoe hij contact moest maken, ik liep altijd gewoon met hem mee. Maar ze zijn allemaal nu ineens zo anders. Ze praten ineens over dingen die ik niet begrijp, en die ik helemaal niet leuk vind.
“Wat gebeurd er toch?”.
Ik was in de war en begreep niet waarom iedereen en vooral mijn tweelingbroer die altijd zo op mij leek ineens zo veranderde.
“Uitgaan, in een cafe met keiharde muziek, alleen maar zitten praten tussen de rokende leeftijdsgenootjes, de gespreksonderwerpen, het voelt niet veilig, ik voel me niet op mijn gemak, ik voel me niet veilig, ik snap niets van deze rare wereld”.
Ik vroeg aan hem: “zullen we samen naar het zwembad gaan, naar de bioscoop, samen naar buiten?”.
“Nee, heb een afspraak met mijn vrienden”.
Ik realiseerde meer en meer dat ik anders was, ik was niet zoals je hoorde te zijn op mijn leeftijd, ik wilde nog steeds hetzelfde doen als jaren geleden, zwemmen, spelen, verstoppertje, rennen, tikkertje. Maar mijn broer groeide door, en ik realiseerde dat ik waarschijnlijk behoorlijk wat invloed had op zijn ‘coolfactor’. Ik had het gevoel dat ik mijn beste vriendje kwijtraakte.
Ik miste mijn broer en begreep niet wat er aan de hand was met mij. Waarom kan ik niet wat mijn tweelingbroer kan, we waren altijd hetzelfde. Ik voelde me alleen en dacht:
“Ik wil niet ouder worden, het past niet bij wie ik ben, ik wil niet altijd alleen zijn. Ik wil weer samen met mijn tweelingbroer. Was de tijd maar stil blijven staan, net als ik, en waren we nog maar 7 jaar”.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.