Dit is de eerste keer dat ik iets schrijf voor Xead.nl maar ik ga het proberen. Ik ben 23 getrouwd en op dit moment in verwachting van een tweeling. Ons huwelijk is nog heel pril en een zwangerschap in het algemeen legt al beperkingen op een vrouw haar lichaam. Een tweeling al helemaal. Het is ook tot mijn grote ergernis dat ik bijna niets meer kan. Ik was altijd bezig met of werk of het huishouden en oppassen op mijn kleine nichtjes.

Hoe ver een man wil gaan!

Dit is de eerste keer dat ik iets schrijf voor Xead.nl maar ik ga het proberen. Ik ben 23 getrouwd en op dit moment in verwachting van een tweeling. Ons huwelijk is nog heel pril en een zwangerschap in het algemeen legt al beperkingen op een vrouw haar lichaam. Een tweeling al helemaal. Het is ook tot mijn grote ergernis dat ik bijna niets meer kan. Ik was altijd bezig met of werk of het huishouden en oppassen op mijn kleine nichtjes.

Mijn man geweldig als hij is neemt enorm veel van mij over omdat ik op bijna volledige bedrust lig. Ik vind het verschrikkelijk om toe te moeten kijken hoe hij het huishouden doet, zonder klagen, en ik daar lig niets doen. Voel me enorm lui. Dit komt mede doordat mijn zwager het nodig vind te verkondigen dat hij mij een aanstellerige zeik snol vind. Hij beweert dat ik alleen met mijn man ben getrouwd om financiële redenen en dat ik me aanstel dat ik het heb verzonnen dat ik zo weinig meer kan. En zo kan ik denk ik nog wel een tijdje door gaan. Dit maakt mij heel bang dat mijn man het met mijn zwager eens is en dat hij misschien wel weg gaat. Dus ondanks dat de dokter mij bedrust voorschrijft toch door gaan zorgen dat alles zo goed en zo kwaad (af en toe met tranen van pijn) het huishouden wordt gedaan.

Tot dat afgelopen week mijn man mij naast mijn bed vond omdat ik niet meer op kon staan door de pijn in mijn rug. Na twee nachten ziekenhuis en meerdere preken van mijn dokter en mijn man mocht ik weer naar huis. Bij thuiskomst had mijn man er voor gezorgd dat alles schoongemaakt was dat mijn bed klaar stond en er stond een enorm bos bloemen.

Samen met de mededeling aan mijn zwager dat hij niet meer welkom is bij ons in huis omdat man het verschrikkelijk naar vond wat hij allemaal had gezegd en dat hij zo op mij in had gesproken dat ik opgenomen moest worden hier mee niet alleen te stoken in ons huwelijk maar ook onze kinderen in gevaar te brengen. Ik ben zo blij en dankbaar voor mijn man wat hij voor mij doet hoe hij voor mij zorgt en hoe hij het voor mij opneemt tegenover zijn eigen familie vind ik heel bijzonder. Ik denk dat er niet veel mannen zo veel voor een vrouw hadden gedaan.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.