Pijn is iets waar ik heel mijn leven al mee te maken heb. Mijn moeder vertelde me dat ik als klein kind al in de keuken over de grond lag te rollen en altijd klaagde over buikpijn.

 

Op 9 jarige leeftijd kreeg ik een maagonderzoek. Terwijl de verpleegsters drop zaten te eten werd er een rubberen slang in mijn keel geduwd. Rolde dat kreng teveel op dan trok men het er weer een stuk uit, en mocht ik opnieuw beginnen het door te slikken. De verpleging hadden het te druk met de drop en het kletsen over hoe het weekend was geweest, om mijn angst op te merken. Een angst die niet alleen met het onderzoek te maken had, maar met de gevoelens die door mij als kind heen gingen daar het onderzoek ook geassocieerd werden met het seksueel misbuik wat toen nog steeds speelden.  De onderzoeken leverden niets op, toch werd er besloten tot een blindendarm operatie.

De buikpijn bleef vele jaren bij me. Er volgde onderzoek op onderzoek. En steeds kwam ik dichter bij de oorzaak van het probleem. Allergie onderzoeken, was er iets waar ik niet op reageerde? Tijdens mijn laatste zwangerschap ging het mis. De pijn was ondraaglijk. Oorzaak een buik breuk. Het moest met rusten over gaan. Wat was ik blij toen men besloot om de bevalling op te wekken, want dan zou ik eindelijk van de pijn af zijn. Nu vergeet het maar. De pijn bleef bestaan, ook bleef ik vloeien en als enige verklaring kreeg ik dat dit wel meer voorkwam. Na twee jaar mocht ik eindelijk naar een andere gynaecoloog. Er werd besloten tot een baarmoederverwijdering. Niet dat het iets zou uitmaken volgens mijn huisarts, want het zat alleen tussen mijn oren. Na de operatie vertelde de gynaecoloog me dat mijn baarmoeder aan het vergaan was, en dat er niets anders van over was dan een bolletje snot.
Ik knapte zeer snel op naar de operatie, en was eindelijk pijnvrij.

 

Toch kwamen de pijnklachten nog regelmatig terug. En duurde het tot 2005 voordat de werkelijke oorzaak van de buikklachten werd achterhaald. Na een kijkoperatie kreeg ik voor het naar huis gaan 2 pilletjes Naproxen. Ik was al gewend aan de pijn dat wordt veroorzaakt door het gas wat wordt gebruikt tijdens de operatie, en wist dat zolang ik maar plat bleef liggen dit binnen een dag wel wegtrok. Ook had ik wat keelpijn, maar is logische na een dergelijke ingreep of niet? Mijn man belde die avond nog met de huisartsenpost, en ja mijnheer er heerst keelontsteking, maar u kunt wel met haar langskomen. Nou dat wou ik niet. Laat mij maar liggen, morgen zal het wel beter gaan. Voor mijn gevoel viel ik heerlijk in slaap, en merkte ook niets meer van de pijn. Ineens werd ik “wakker’. Het licht ging aan in de slaapkamer en een arts stond te zenuwen bij mijn bed. “Man doe eens rustig”, maar hij reageert niet op mij. Hij probeert een infuus aan te leggen en prikt steeds mis.  Ik schiet in de lach, en zie mijn zoontje in de slaapkamer deur staan. “Er is niets aan de hand hoor, ga maar weer spelen”. En ik zie hem naar zijn slaapkamer lopen. Ondertussen loopt de assistent van de arts zenuwachtig rond in de kamer. Manlief zit naast me en ik vraag hem: “wat is er aan de hand”. Op dat moment hoor ik de arts zeggen. Ik ga haar een injectie in haar hart geven, want ik krijg het infuus er niet in. Ik begin te hoesten en naar adem te snakken. Opnieuw vraag ik: “wat is er verdomme aan de hand”. De arts kijkt me rustig aan en zegt:”Als ik 5 minuten later was geweest, dan was u er niet meer geweest mevrouw, ik ga nu een ambulance bellen.” Verbaast kijk ik mijn man aan. Ik sliep toch alleen maar, ik voelde geen pijn, vond het alleen raar dat niemand op me reageerde. Na een nachtje ziekenhuis mocht ik weer naar huis, maar begreep maar niet wat er aan de hand was.

Totdat ik een gesprek kreeg met mijn longarts. Ik vertelde hem wat er was voorgevallen, maar ook dat ik als ik paracetamol slikte gewoon in slaap viel. Nu zegt hij daar zijn testen voor.
Oh zeg ik, ik was zo gewend als antwoord te krijgen dat het tussen mijn oren zat. Hij stuurde me door om bloed te prikken en gaf aan dat ze hem moesten bellen omdat de testen niet bekend waren in het ziekenhuis. Drie weken later kreeg ik de uitslag. Ik had een afwijking in cyp460. Deze zorgt dat medicatie wordt afgebroken, en dat gebeurde bij mij dus niet. Daar het genetische bepaald is, werden ook mijn kinderen onderzocht, en daar was hetzelfde bij aan de hand. Ik lichte mijn familie in, maar werd niet serieus genomen. Jij hebt ook altijd wel wat, was de reactie erop. Er was weinig bekend over de aandoening, zeker bij artsen. In 2008 werd er een dubbele nekhernia geconstateerd. Ik werd doorverwezen naar de pijnpoli.

Als eerste gaf hij aan zou ik naproxen krijgen, een ontsteking remmer en pijnstiller. Uhhhhh dokter, ik heb een afwijking in cyp460. Nooit van gehoord was het antwoord. Hierna gaf hij aan dat ze een blokkade in de nek zouden leggen dmv het inspuiten van een vloeistof. Uhhhh dokter wat voor invloed heeft dat op de cyp460. Tja dat weten we niet. Nou dan maar liever niet.

Mijn vertrouwen in de geneeskunde werd er niet veel beter op. In 2010 besloot ik om een andere neuroloog te raadplegen. Na 2 jaar fysiotherapie, chiropractor, massage ed, had ik genoeg van de pijn en de beperkingen die het me geeft. Opnieuw mri, uitslag atrose. De ruimte tussen de wervels is zo klein dat de zenuw steeds klem komt te zitten. Opereren echter zag hij niet zitten. Het gevaar voor verlamming is te groot. Maar hij kan wel de zenuw verdoven. En de cyp460 afwijking. Tja dat weten we pas als we het uitproberen. Nou sorry ik heb geen zin om proefkonijn te zijn. Augustus 2010 komt er nog even een liesbreuk operatie tussendoor.

En dan belanden we in april 2011. Opnieuw die hevige pijnen. Lopen, zitten, liggen. Niet lang, steeds elkaar afwisselen. Opnieuw wordt er een breuk onder de liesbreuk vastgesteld.
Weer 3 maanden wachttijd tot de operatie. Na de operatie blijft de pijn bestaan. Geef het de tijd….. Nu 2 weken terug opnieuw een Mri scan van de onderrug. Gisteren dan eindelijk de uitslag. Een hernia tussen de 4de en 5de ruggenwervel. Een nieuwe verwijzing naar een neurochirurg met een wachttijd van 2 ½ maand.

Hoe gaat het vraagt mijn dochter me vandaag. Ik zeg tegen haar het is genoeg geweest. Mijn fysiotherapeut heeft me aangeraden mijn zorgverzekering te bellen en te vragen voor wachttijd en zorgbemiddeling. Ze hebben me aangemeld hiervoor en ik krijg deze week nog bericht waar in Nederland een arts zit die me verder kan helpen zonder nog een aantal maanden te moeten wachten. Ja het is genoeg geweest.

copyright Nederland2011@Gerda Verstraeten

http://chayenna.jouwpagina.nl

http://www.stemmenhoren.com

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.