Mijn eerste baantje was in een supermarkt. Ik werkte daar als cassiere, maar het werk beviel me niet zo goed en zo kwam in bij een drukkerij annex boeken en kantoorwinkel terecht. Daar hing een leuke sfeer en in die tijd was iedereen nog hecht met elkaar. Ik wil hier iets schrijven over wat ik daar heb meegemaakt en hoe ik teruggepakt werd doordat ik dacht een geintje te kunnen uithalen met een redacteur.

Mijn werk bestond uit het aannemen van advertentie's, het verkopen van boeken en kantoorbenodigdheden, het verkopen van geboorte en huwelijkskaarten, het aannemen van de telefoon en administratief werk. daaronder ook het nalezen van gezette advertenties (toen nog in lood) en het op volgorde leggen van advertenties die in de krant stonden.

Ik leerde mijn vriend ook kennen bij diezelfde krant. Hij werkte al hand en machinezetter in de drukkerij achter het kantoor waar ik werkte. Op donderdag ging hij naar een andere stad, want daar moest hij dan helpen met de opmaak van een andere krant. En omdat ook daar de krant werd gedrukt die wij voorbereidden, nam hij alvast een eerste exemplaar voor mij mee, zodat ik al snel mijn advertenties op volgorde kon leggen. natuurlijk had ik dan ook altijd het eerste nieuws, en dat was ook prettig. Want ook eventuele fouten kon ik dan direct melden.

Onze vaste redacteur was op vakantie, maar er was een invaller van een ander kantoor bij ons, waar ik goed mee op kon schieten. Ook de vaste fotograaf van ons was een goede vriend van hem.

Bij de drukkerij was ook een woonhuis, en daar woonde mijn chef met zijn vrouw en 2 kinderen. De verstandhouding met hen was heel goed en ook mijn collega kon goed met het gezin overweg. Daarom pastten we daar wel eens op als zij een avondje uit waren. De telefoon werd doorgeschakeld naar het woonhuis van mijn chef al het 17.00 uur was.

Ik had de volgende dag een vrije dag genomen, want mijn vriend en ik gingen in ondertrouw. Niemand wist dat, we hielden dat voor onszelf. De redacteur, die naar huis ging riep nog "tot morgen", waarop ik zei dan ben ik dr niet, waarop hij zei, "waarom niet?" Ik antwoorde, terwijl hij al half de deur uit was"dan ga ik trouwen"en hij verdween.

Een half uurtje later belde de redacteur mij op, met de vraag of het echt zo was dat ik ging trouwen. Ja, zei ik, en je mag wel komen hoor, en neem de fototgraaf maar mee. Hij vroeg nog waar de locatie van het feest was en zei dat hij zou komen.

Op donderdag kwam mijn vriend weer terug van zijn werk uit de andere stad en had zoals gewoonlijk een krant voor me meegenomen. Terwijl ik eerst rustig de krant zat te lezen, viel mij oog op de kop DRUK BEZOCHTE BRUILOFT IN ZAAL...... Ik dacht nog, wat raar, zoiets zet je toch niet in de krant...

Maar toen ik verder las werd ik rood en toen wit en toen zag ik in een flits de redacteur opstaan en snel het pand verlaten!

Ja, er stond dat mijn vriend en ik getrouwd waren en dat het een heel groot feest was geweest. Naam en toenaam werden genoemd. Ik heb het moeten weten heel veel vrienden en bekenden, maar ook familie vroegen waarom ze niet waren uitgenodigd, en ik moest steeds weer dit verhaal vertellen en dat we dus niet getrouwd waren.

Want wat had er zich afgespeelt? De redacteur was met de fotograaf naar de feestlocatie gegaan met een grote plant, maar er was geen bruiloftsfeest. De eigenaar stuurde ze vervolgens naar een andere locatie maar daar was ook geen feest. Toen hebben ze naar het huis van mijn chef gebeld en toevallig zat mijn collega daar om op te passen. Die speelde het spelletje ook nog mee en stuurde ze no eens ergens anders heen. Bij de volgende locatie belden ze haar nog een keer, waarop zij hun vertelde dat ik ze in de maling had genomen. Zij moest hun beloven niets tegen mij te zeggen hierover.

En zo ben ik dus even weer netjes op mijn plaats gezet.

Word fan