Heb ik te weinig aan hem gevraagd hoe het met hem ging? Hij zei altijd dat het goed met hem was en ik nam het aan
Zomaar een leeg huis
De verbijstering
Even naar het ziekenhuis geweest, daarna naar de stad en met de bus weer naar huis.De straat stond vol met blauwe containers en nog steeds drong het niet tot mij door. Ik besloot langs het huis te lopen om de vuilnisbak op te halen en op de terugweg zag ik de jongste zoon van 21 jaar en een meisje staan.

Nog steeds had ik het niet door
Ik vroeg, ‘’gaan jullie verhuizen?’’ en hij vertelde dat ze uit het huis worden gezet. Zijn vader heeft torenhoge huurschulden en ondanks een rechtzaak waarin hij nog geprobeerd had om er te mogen blijven wonen, is er toch besloten dat het huis ontruimd zou worden. En dit was dus op dat moment net begonnen en ze zijn er nog steeds aan bezig.
Ik voelde me zeer ontdaan en had medelijden met de buurjongen. Hij zou voorlopig onderdak hebben bij het meisje wat naast hem stond en de buurman had wel een vakantiehuisje aangeboden gekregen, maar zelfs dit kan hij niet betalen. 
Drank door een groot verlies
Tien jaar geleden is hij zijn vrouw verloren aan kanker en hij bleef met twee jongens achter. Wij merkten dat de kratjes waarin de lege flessen lagen die opgehaald werden om de twee weken steeds voller werden. Buurman was zeer vaak dronken en op een gegeven moment ging hij ook nog eens failliet en verloor zijn restaurant. Daarna was hij altijd thuis en hij ging er steeds slechter uitzien. 
Rare dingen
Hij deed vreemde dingen. Een jaar of vijf geleden, waren mijn man en ik een weekendje weg en toen wij thuis kwamen, waren alle bomen en struiken tussen onze twee tuinen eruit gesloopt. Ik schrok mij werkelijk wild en was ontroostbaar door het gebeuren.Er is een schutting met gaatjes ertussen gekomen, maar echt goed is het nooit meer geworden.Ik had hem vergeven, ik kon de natuurlijke schutting toch niet meer te voorschijn toveren.
Nu is het huis leeg
In een halve dag is het huis leeg. De vrachtauto met de containers staat gereed om weg te rijden.Ik heb medelijden met de buren die 19 jaar naast ons gewoond hebben. Onze kinderen hebben met de kinderen van hem gespeeld en nu loopt het zo af. Het idee dat de kinderen geen huis meer hebben om terug te vallen lijkt me heel erg.
Ik voel me er schuldig en heel naar onder
Dit gevoel overviel mij gelijk na het nieuws dat de buurman hoge schulden heeft, terwijl wij het als gezin zo goed hebben. Is dit dan toch het grote verschil wat er in Nederland ontstaat? Rijk en arm. Ik schaam me echt dood. Anderzijds is het zo jammer dat de buurman niet om hulp heeft gevraagd. Ik las op sites dat sommige mensen dat niet doen en dat ze het zover laten komen. 
Hoe zal dit verder gaan?
De jongste zoon gaat tijdelijk naar zijn meisje. Ik heb hem vandag gekust en gezegd, ‘’wat heb je ontzettend veel meegemaakt, ik wens je heel veel sterkte toe’’. De buurman betrekt een paar huizen verderop een kamer bij een Engelsman die al jaren in onze straat woont. Ik zal de komende dagen erover na denken of ik iets voor hem kan betekenen.
De vrachtauto met containers
Zag ik net voorbij rijden op de grotere parallelweg. Waar zullen deze naar toe gaan en zal mijn buurman ooit zijn spullen terugzien? Het belangrijkste is dat hij hulp vindt, al is dit al veel te laat natuurlijk. Maar het is zaak dat hij een nieuw leven op kan bouwen. 
Wat een groot kruis
buurman ik zie, je moet gaan
berooid en straatarm
en ik zag het niet buurman
je zei altijd, met mij gaat het goed
en ik, die het zomaar aannam
in gedachten hield je mij zoet
nu is het te laat en ga je bij ons vandaan
ik leef met jou en je zoon mee
het is allemaal zo dichtbij
de eenzaamheid
je hebt deze verdronken
steeds dieper weggezakt
en nu hebben ze werkelijk
alles van je afgepakt

Laat een reactie achter
neerpenner schreef op 14 Dec 2011 om 17:24
Nu krijg ik misschien veel mensen over me heen, maar kan het niet zijn dat zijn drankverslaving een belangrijke rol speelde?
Evengoed is het natuurlijk erg voor hem en zijn kinderen, maar misschien ligt het ook voor een deel aan hem.
Je hebt een mooi gedicht geschreven.
duim
RachelenHans schreef op 14 Dec 2011 om 17:36
Als je buurman altijd zegt dat het goed gaat, is er ook niet veel aan te doen. Zelfs niet als je ziet dat hij telkens meer gaat drinken. Het is natuurlijk in- en intriest, maar als mensen echt geen hulp willen, sta je vaak met lege handen. Maar het blijft triest. Ik hoop dat het nog goed komt met ze. Duim voor je artikel
Ingrid2 schreef op 14 Dec 2011 om 17:39
Dat komt wel heel dichtbij zeg als het je buren zijn. Heb vandaag ook een verhaal geschreven over een dakloze. Ben toch bang dat het de komende tijd meer en meer actueel zal worden.
Taco-Veldstra schreef op 14 Dec 2011 om 17:42
Het lijkt wel het verhal van Job...langzaam glijdt je buurman af...en je kunt weinig doen en dat geeft het schuldgevoel! Duim Taco Heel goed dat je dit zo mooi verteld.
Mereltje schreef op 14 Dec 2011 om 17:45
Drank maakt meer kapot dan je lief is, wat jammer dat hij niemand in zijn omgeving om hulp vroeg. Triest hoor, er is altijd een oorzaak.
arcade2202 schreef op 14 Dec 2011 om 17:50
Ben helemaal ontdaan door dit in trieste verhaal !D
subo schreef op 14 Dec 2011 om 18:04
Indroevig ... kan me voorstellen dat je hierover wou schrijven.
De stap om hulp te vragen is soms groter dan de wanhoop.
Moeilijk, moeilijk... en zoals bovengaande reacties tonen, vrees ik dat het steeds meer en meer zal gebeuren. Tenzij we allemaal samen over de grenzen heen iets doen! Deze Maatschappij roeit zwakkeren eruit. Waar en wanneer heb ik dat nog gehoord?
Duim voor je artikel Berna!
kaninchen schreef op 14 Dec 2011 om 18:28
Wat erg voor die mensen: eerst vrouw/moeder verliezen, met als gevolg letterlijk 'verzuipen' en tenslotte alle materiele zaken kwijtraken. In en intriest. En met de economie die op instorten staat kun je alleen je hart vasthouden en hopen dat dit geen gemeendgoed gaat worden.
DRIMPELS schreef op 14 Dec 2011 om 18:30
Drank maakt meer kapot dan goed is voor een mens jammer van de mensen er omheen.
Een DUIM.
Een fan was ik al.
DRIMPELS.
chrisrik schreef op 14 Dec 2011 om 18:31
Het is inderdaad een héél triest verhaal!
En de kinderen zijn zo dikwijls een slachoffer!
Hou er geen schuldgevoel aan over, berna, je buurman heeft het voor een deel zelf gezocht!
Toch goed dat je het eens van je af geschreven hebt!
Dikke duim!
Linda-P schreef op 14 Dec 2011 om 19:31
wat verschrikkelijk. zoiets verwacht je idd niet in je eigen straat, in je eigen land...
hopelijk vind je een manier waarop je wat kan helpen, die jullie beide een beetje gelukkiger kan maken
claire001 schreef op 14 Dec 2011 om 20:01
neerpenner mensen gaan soms drinken omdat ze het niet meer zien zitten, en van 1 glaasje komt alsnel een 2de en zo verder, voor je het weet zit je in een web van verslaving veel zeggen dan het is zijn eigen schuld maar ik ben het daar niet altijd mee eens mensen komen in situaties die ertoe gaan lijden dat ze verslaafd raken, je zou eens moeten weten hoeveel dat er tegenwoordig zijn. En als ze geen hulp vragen, wat ik kan lezen is het altijd een man geweest die hard gewerkt heeft een eigen zaak en dan zijn vrouw verloren, het niet meer kunnen verwerken van verdriet, ik vind dit zo triest, helaas gebeurd het heel vaak, en dan kunnen ze er niet meer uit. Je ziet het vaak pas als het te laat is. Probeer gewoon voorzichtig iets te betekenen want vaak zien ze dat ook als een inval op hun leven, maar probeer er voor de jongens te zijn, ook hier is voorzichtigheid geboden, want eerst was er niemand en nu komt iedereen te hulp. Vraag of je iets kan betekenen maar voel je niet schuldig als ze het niet willen.
Kirsti schreef op 14 Dec 2011 om 20:55
Wat een triest verhaal! Eens een compleet gezin en nu zo verscheurd. Zo zie je maar hoe het een ieder kan vergaan! Wat triest voor de kinderen die nu op straat staan, hun moeder verloren en vervolgens hun vader aan de drank. Echt een triest verhaal!
Ruud schreef op 14 Dec 2011 om 21:02
Een heel triest verhaal...hieruit blijkt maar weer dat de hulpverlening heeft gefaald. Het probleem had veel eerder aan het ligt moeten komen!
Jan1962 schreef op 14 Dec 2011 om 22:22
Het is vaak dichterbij dan je denkt, een triest verhaal Berna. ^D
mippel schreef op 14 Dec 2011 om 22:59
Heel triest, je vrouw verliezen, je zaak kwijt, aan de drank verslaafd, en toch geen hulp willen, denkend ik red me zelf wel. Gebeurd helaas al te vaak. Jij als buur hebt wel eens gevraagd hoe gaat het nu, met mij gaat het goed. Wat wil je dan nog meer als hij zegt dat het goed gaat. Die kinderen, je zegt de jongste is 21 jaar en heeft een vriendin, dus hij heeft nog een zoon die iets ouder is.Wat ik me nu afvraag, wat hebben die kinderen voor een rol gespeeld. Kinderen zijn kinderen, alhoewel met 21 ben je geen kind meer. Ik kan me zo voorstellen als je ziet dat iemand zo afglijd in dit geval hun vader, je aan de bel moet trekken. Maar ja misschien zie ik het weer verkeerd. In ieder geval ken ik ook van die gevallen en met alle respect de goeie nagelaten, die zijn echt niet ocharm.
spiritlady schreef op 14 Dec 2011 om 23:12
vreselijk, voor die man en zijn kinderen, jouw bezorgdheid vind ik superlief berna, menigeen zou kijken en zeggen eigen schuld.
ga je niet schuldig voelen als je niets kunt doen meid, of niets mag doen kan misschien beter zeggen, je hebt jouw hart laten spreken en dat zegt genoeg
Jack-Hage-Sr schreef op 14 Dec 2011 om 23:59
Bah........weer zo een verhaal. We hadden hem met bv. verpanding kunnen helpen, nog meer trukendozen hier, maar ja als je het niet weet! Hhet is altijd moeilijk voor mensen om hulp te vrgaen! Triest...........,triest!En die drank is ook ergens door ontstaan! D
Toontjehoger75 schreef op 15 Dec 2011 om 09:15
Dit gaat je echt aan het hart...En dan komen er straks ander mensen in at huis wonen, en moet je daar weer goed contact mee zien te krijgen...
Wat een verschrikking voor die zoons. Ik hoop dat je buurman een weg vindt om hier nog bovenop te komen. Wel fijn dat hij in z'n eigen straat een plek kon vinden.
elles schreef op 15 Dec 2011 om 09:24
Jeetje wat een verhaal.. Wat drank al wel niet kan doen. Ik heb zelf ook een buurman gehad die flink aan de drank was en een eigen bedrijf begon en alle aanbetaling die de mensen deden dronk hij op en kwam nooit opdagen. Nu zit ie in een kliniek en laat een vrouw met 3 kleine kinderen met de rotzooi zitten.
stormerwout schreef op 15 Dec 2011 om 10:01
Ik heb wel een idee hoe dit verder kan gaan Berna.... Vreselijk!
Rose_love schreef op 15 Dec 2011 om 10:43
In- en intriest.. En je kan er weinig tegen doen.. dit is eigenlijk allemaal de nasleep van de dood van zijn vrouw. Vreselijk..
Rosee schreef op 15 Dec 2011 om 16:13
Een duim van een nieuwe fan helpt niet, maar top dat je dit onder de aandacht brengt. Daar moet je toch echt niet aan denken...
natas schreef op 15 Dec 2011 om 19:22
heel triest, vooral als het zo dicht bij je komt, dat sommige mensen zoveel moeten meemaken
Sarenata schreef op 15 Jan 2012 om 13:43
Wat een triest verhaal...
Mensen verwerken hun verdriet allemaal op een andere manier.
Het is niet de juiste, maar wie zijn wij om daarover te oordelen?
Ik hoop dat het allemaal goed zal komen...
Lid sinds 7 maanden
1650 reacties geplaatst
1506 artikelen beoordeeld
153 artikelen geschreven

Gerelateerde artikelen
Berna beveelt aan
- Nogmaals mijn scheiding en nieuwe stappen.
- Mogelijke tegenstanders Ajax in de Champions League (-loting)
- Tips voor een geslaagde moederdag
- Mijn dierbaarste vrienden leefden als echte communisten, ze deelden alles, zelfs de liefde! Muziekkeuze Taco!
- Xead: Kennismaking met Xead
- De reden van mijn toch mindere aanwezigheid op Xead
- De ultieme verlichtende vakantiebestemming!









Merel schreef op 14 Dec 2011 om 17:20
Verschrikkelijk, wat een vreselijke ellende maken deze mensen mee. Er is misschien geen hulp gevraagd, maar ook niet geboden! Wanneer iemand schulden heeft en niet meer wat hij/zij moet doen, dan wordt het vaak alleen nog maar erger en schuldeisers houden daar geen rekening mee. Ook zij hadden hier iets in kunnen betekenen. Maar goed, deze mensen zullen Kerst nu in een heel ander daglicht zien en de schuldeisers zullen heerlijk genieten van hun heerlijke maaltijd. Lief van je dat je je in elk geval om ze bekommert en ze niet links laat liggen.