Nou dacht ik net dat ik hier veilig was, maar oei, verdulleme, daar is ie weer. He bah. Hellllupp!

Dat betekent ergernis die ik uit mijn systeem moet zien weg te houden.

Heibel in de hut, hard tegen hard, maar hij heeft een plank voor de kop

plus zoveel slagen om de arm dat hij net zo ongrijpbaar is als een aal in een emmer met snot. Humor? Knalhard terugvechten of totaal negeren? Ik ben van slag want hij drukt kwetsbare zielen plat. Je kunt hem op diverse manieren benaderen, enorm creatief zijn daarin, maar niets helpt. IJzeren Heinig drukt hij door en dat alles zonder aanziens des persoons. Hij duwt jou zijn mening door de strot maar vind je tegelijkertijd niet belangrijk genoeg om op de jouwe in te gaan. Asociaal? Het probleem is: dergelijke lieden zijn vaak origineel en berensterk in hun buitenissige ideeën. In contact echter en qua emotionele intelligentie kunnen het hersenloze mammoeten zijn, die met harige dikke poten anderen finaal onder de grond stampen en dat ze het niet in de gaten hebben is maar de vraag. Volgens mij doen ze het erom!!!

Sommigen bewonder ik in omgekeerde zin.

Over het paard getild van zelfingenomen drammerigheid slaan ze de spijker nooit perfect op de kop. Even later, onaangekondigd, net als je denkt, met dichtgestopte oren en ogen kan ik er misschien mee door één deur, gaan ze onbeholpen tekeer. Je krijgt de indruk op zijn minst hun klokkenspel te hebben gemolesteerd. Begrijp me niet verkeerd. Ik kan tegen een stootje, maar er zijn er ook waar ik met de beste wil van de wereld geen raad mee weet. Zoiets zeg je uiteraard niet rechtstreeks tegen die persoon en zeker niet als legio mensen reageren vanuit aanval is de beste verdediging. Maar daarover gaat het nu even niet. Ik wil niet wéér aan de slag met getreiter of een veldslag tegen molenwieken leveren.

Het leven ligt vol valkuilen en als je niet oppast ben je verwikkeld in venijnigheid. Geen harmonie of begrip, een onvrijwillige strijd die zijn weerga niet kent. Ik haak dan af. Niet met de staart tussen de benen en ook niet vóórdat ik op diverse manieren heb aangegeven dat mijn hart te veel waard is om met stomme vooroordelen aan flarden te scheuren. Luisteren is nou eenmaal een kunstvorm die weinigen echt verstaan en er zijn individuen die voor niets anders openstaan dan voor zichzelf. In de omgang beslist een zware dobber. Rot op joh. Ik moet je niet.

 

Kent u uw onderdanen, mijnheer Rutten?

 

 

Schrijverssites zijn een afspiegeling van de maatschappij!

U zou er veel van opsteken, Mister Max Glimlach. Over wat er onder ons leeft. Men kan er zijn ei kwijt en sommige sites zijn zeer sociaal ingesteld. Daar doen ze véél met het persoonlijke wel en wee van medelanders. Onbezoldigd, zogezegd. Het is tenslotte niet niks als men zijn ziel en zaligheid deelt. Soms ontstaan er contacten die in ‘de echte wereld’ een schot in de roos blijken te zijn. Die sites hebben voor de eenzamen en ouderen, zoals ik, onderhand de sociale functie overgenomen van familie en vrienden.

Wist u dat? Nee? Zeg, doe eens even normaal? Hoezo niet?

Allerlei medemensen op die sites, Mister Overheid, dus ook onzinnige vijanden helaas. Ik was vroeger op een schrijverssite waar onder zeer integer geschreven verhalen hatelijk, kwetsende oordelen verschenen. 'Doe eens rustig, dacht ik dan. Lange tijd heb ik het gepikt als een goede oefening in zelfbeheersing: Niet kwaad worden'en het schelden bij de ander laten, je er niet aan storen dat men je uitmaakt voor verrotte vis of randdebiel. . Projecties dienen je niet te raken en bij de blaaskaken te blijven die uit hun nek kletsen. Zet er een spiegel tussen met de glanzende kant naar hen toe! Ik weet natuurlijk niet of zij hun haar blondeerden en toevallig Geert heetten. Menigmaal heb ik de sitebeheerder moeten vragen de K.t-commentaren te deleten. Toch vreet het positieve energie en er waren er veel die zich toch persoonlijk in het kruis getast voelden door dergelijke fanaten. Sommigen liepen er uit angst achteraan of uiteindelijk bij weg. Daar vond kennelijk een opvallend groot aantal verstoorden hun stek, die in de rol kropen van de psychiater die ze zelf weigerden te bezoeken. Omdat ze zich niet wilden laten helpen? Het niet kunnen betalen?

Ik zou het niet weten, mijnheer V(eel) V(eel) D(uiten).

U wel?

Hoezo zorg op Maat?

Verwarden lopen vrij rond of zitten op verkeerde plekken, want in het verleden moest er al zoveel zorg OP MAAT. Haha. Vliegen me persoonlijke veroordelingen om de oren? In de aanname dat de desbetreffende persoon zijn/haar pillen weer niet heeft geslikt laat ik onzinnige discussies links liggen. Er is niet zinnig mee te praten. Ik zeg één keer dat ik op mijn werk wil worden beoordeeld, dat ik er niet van gediend ben persoonlijk te worden aangevallen. Niet dat het helpt want gestroboste geelkoppen zijn uit op onzinnig gelijk. Over onze rug. Ze poneren makkelijke opruiende one-liners om meelopers in hun kamp te lokken. Zolang men niet navraagt of de spinsels kloppen, zie ik het als roddeljournalistiek gekonkel waar men zijn mening, al dan niet gegrond, de wereld in smijt om verkoopscijfers of het kiezersaantal op te drijven.

Geef mij maar de integer wroetende journalist, die aan waarheidvinding doet, niets wereldkundig maakt zolang het niet op waarheid berust. Hij/zij zal het nieuws telkenmale verifiëren via bewijzen alvorens een scoop te scoren. Daar hoef ik niet tegen te roepen:

"Doe eens rustig, effe normaal man!”

Waarom Nederland niet vierendelen?
Het schijnt de miljarden te schelen
die men nu bij de armlastigen wil stelen
 

Al eens gehoord van NederlandBeter, mijnheer Rutten?
Ik ontmoette hen in Putten
Nu nog effe hun logo eronder, maar dat kan ik niet effe knippen en plakken

Dat komt, mijnheer Rutten,

Ik behoor tot de grote groep voor domversleten bejaarde trutten

Ik ben een paar jaar geleden naar Addis Abeba gegaan om bij werkelijk armoedige mensen iets goeds te kunnen doen, maar dat werd in ons rijke land aan alle kanten tegengewerkt. Aan armoede van geest is helaas niets te doen.

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.