Een waargebeurd diep tragisch verhaal over een familielid wiens hele leven drastisch veranderde na een vermissing.

Dit is een waargebeurd verhaal over de zuster van mijn oma wiens levenloop geheel werd beinvloed door een gebeurtenis die ze niet kon verwerken.

Tante Siska

"Tante Siska komt logeren, zei mijn oma tegen me. Siska was haar jongere zuster die alleen op een boerderij in Duitsland woonde. Mijn oma was van oorsprong Duitse maar woonde allang in Nederland naast mijn ouderlijk huis. Het was voor mij heel gewoon daar een paar keer per dag binnen te lopen. Ik had al horen fluisteren dat "tante Siska" een beetje vreemd was. (Voor het gemak werd Siska "tante" Siska genoemd)

Even later ging de bel en ik hoorde haar de hal binnenkomen. En daar stond ze ineens in de deuropening als een geestverschijning uit de vorige eeuw. Donkere argwanende ogen in een streng mager gezicht met daaronder een lange zwarte jurk. Het zwarte haar was strak achterover getrokken in een knotje en over het hooggesloten boordje van haar jurk bungelde een kettinkje met een kruisje eraan. Er was geen spoor van een glimlach op haar gezicht, zoals de meeste volwassenen dat hebben naar een kind toe. Ik was destijds 5 jaar. Ze keek me zwijgend aan en plotseling stak ze haar hand uit die nog het meest leek op een klauw; haar vingers waren helemaal kromgegroeid en angstig kroop ik achter de rok van oma.

Iedere keer als ik bij oma binnenliep zat tante Siska zwijgend in een stoel, een zwarte gestalte die in het niets staarde. Het was alsof de hele kamer werd gevuld met droefenis. Zodra ik wat dichterbij haar kwam was er ook nog die merkwaardige geur. Uit de plooien van haar jurk kwam een boerderijgeur, een vage mengeling van mest, ranzige boter en oude aardappelen. Zelfs de hond bleef uit haar buurt. Zwijgend dronken oma en tante Siska hun thee en ook ik hield me muisstil. Soms zat ik onder de tafel zodat ik vrijuit tante Siska kon begluren. Wat me ook angst aanjoeg waren haar kromme vingers ; ze gleden onophoudelijk over elkaar heen als kronkelige takken, en ik vroeg me af wat dat zou kunnen betekenen.

Soms wisselden oma en tante Siska een paar korte zinnen met elkaar in het Duits. Tante Siska praatte met diepe keelklanken en het kwam eruit alsof ze blafte. Hoewel ik gewend was aan de mengelmoes van Duits en Nederlands van mijn oma kon ik tante Siska niet verstaan.

ś Avonds op mijn slaapkamertje deed ik tante Siska na. Ik sloeg een zwarte doek om en zei : Sssssssssssissssssssssssska net als het sissen van een slang en strengelde mijn vingers in elkaar en bewoog ze net als zij deed. Ze fascineerde me enorm en ik had ik nog nooit zo een vreemde tante meegemaakt.

Vele jaren later 1972 . Op bezoek bij tante Siska

Vele jaren later zat ik bij mijn vader in de auto. We reden in Duitsland om boodschappen te halen.Plots zei mijn vader:"Zullen we eens bij tante Siska langsgaan?' Ik was wel nieuwsgierig en een paar jaartjes ouder en herinnerde me nog de logeerpartij bij mijn oma. We reden door weelderige bossen afwisselend met grote lappen weilanden ertussen en in the middle of nowhere stond de boerderij van tante Siska. Tante Siska zag er eigenlijk nog net zo uit, alleen leek haar rug wat krommer geworden in de zwarte jurk. Het huis was donker en spartaans ingericht; nergens was iets bekennen dat luxe of comfort had. Tante Siska woonde in de boerderij van haar ouders die allang overleden waren. Ze leefde zonder tv, kranten of een radio. Van moderne gewoontes moest ze niks hebben. Onwennig zaten we rond de keukentafel. We kregen vreselijke koffie die smaakte alsof hij dagenlang op een opwarmplaatje had gestaan, bitter en zwart waar je een tong als een leren lapje van kreeg. Mijn vader wisselde nog een kort gesprekje met haar waarop ze korte antwoorden gaf. Toen we wegreden zwaaide ik naar haar, maar ze zwaaide niet terug. Ze stond daar maar, als een standbeeld in haar zwarte jurk die een beetje wapperde in de wind. En naarmate de afstand groter werd leek ze op een eenzame zwarte vogelverschrikker in een weiland.

Het verhaal over tante Siska

In de auto vertelde mijn vader het verhaal over tante Siska wat er vroeger in haar leven was gebeurd. Ze was omstreeks 1914 verloofd met een aardige knappe jongeman maar helaas moest deze vertrekken naar het front in Rusland want het was toen de 1e Wereldoorlog. Ze schreven elkaar brieven tot er op een dag geen brieven meer van zijn kant kwamen..... Weken gingen voorbij totdat er de melding kwam dat haar verloofde vermist werd. En toen begon voor tante Siska het lange wachten. Ze geloofde er heilig in dat hij wel weer op zou duiken en terug zou komen zodat ze konden trouwen. Er ging een jaar voorbij en nog een jaar. Tante Siska werd mager en trok zich steeds meer terug uit de wereld. Nog steeds was er geen bericht gekomen wat er precies met haar verloofde gebeurd was. Ook weigerde ze in eerste instantie te geloven dat hij gesneuveld was.

Het niet zeker weten wat er met iemand is gebeurd is funest. Er is geen bevestiging dat hij niet meer leeft. Zo werd ze een excentrieke eenzame stille vrouw die wachtte. Andere mannen kwamen niet in beeld want stel dat haar geliefde toch plotseling nog terug zou komen.

Een aantal jaren later

We ontvangen bericht dat tante Siska ziek is . Ze heeft kanker maar weigert een behandeling. Volgens haar is het allemaal rotzooi wat ze ertegen geven. Ook weigert ze pijnstillers en eigenlijk wist niemand of ze pijn had geleden want daar zei ze niks over. Ze werd bij toeval dood in huis gevonden. Haar verloofde werd nooit gevonden.

De avondwake

Mijn ouders gingen naar de avondwake van tante Siska. Mijn moeder vertelde: Met de weinige familieleden die er waren schuifelden ze door een donker gangetje naar de slaapkamer waar de overledene opgebaard zou liggen. Tot moeders grote schrik was er geen kist maar was tante Siska opgebaard op haar bed. Ze zat in de kussens geleund, uitgemergeld in het kaarslicht dat mysterieuze schaduwen op de dode wierp. Ze droeg een bruidsjurk, DE bruidsjurk die jarenlang in de kast had gehangen en daarbij fragiele kanten handschoentjes. De kanker was begonnen aan haar handen, diezelfde handen waarmee ze iedere dag had gebeden dat haar geliefde weer bij haar terug zou keren. Tante Siska die nooit lachte, droeg nu een vredige glimlach op haar gezicht. Eindelijk ging ze naar de hemel waar ze hoopte weer verenigd te worden met haar verloofde.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.