Hoe het lot vandaag met mij een loopje nam..

Hoe mijn vorige levens mij achtervolgen; van Heksenjacht tot Dildovervolging

Blond, één meter tachtig lang en danseres. In het Midden-Oosten... Op je eerste dag in dat verre land naakt de sauna inlopen, omdat het je even ontschoten is dat je niet in Amsterdam bent (zie http://www.xead.nl/blote-blondine-in-het-midden-oosten ). Vragen om problemen.

Daarom; ik zal niet klagen.
Beloofd.
Ik heb het er immers zelf naar gemaakt.

Maar er wil me toch even iets van het hart:
Ik heb het gevoel dat ik in mijn vorige leven iets héél fouts gedaan heb.
Ik was beul en heb in de Middeleeuwen mensen onthoofd.
Ik heb onschuldige oude vrouwtjes, die schijnbaar heksen waren, de brandstapel opgejaagd.

 

 

Of misschien was ik wel die slechte Eva, die zo'n trek had in dat sappige appeltje, dat ze het voor de rest van de mensheid verpest heeft.

Het is in elk geval niet zomaar wat.
Daarom is iets of iemand met mij aan het afrekenen, voor alle fouten die ik ooit begaan heb.
Hetgeen op een uiterst subtiele manier wordt aangepakt.

 

 

Zo sloten mijn huisdieren vorige week nog een pact (zie http://www.xead.nl/een-ongelukkig-stukje-dag-afscheid-van-poes-, ),  waardoor ik mijn vliegticket weg kon gooien en de bruiloft van mijn beste vriend gemist heb.

 

Ook mijn eigen persoontje zorgt niet zelden voor opschudding en ongeregeldheden. Onder de noemer 'artistieke vrijheid' is er nogal een aantal discutabele foto's van mij te vinden. Het is dan ook op het randje: blond, lang, danseres....en dan intelligent - of op zijn minst; serieus- over proberen te komen. Zo heel af en toe doe ik toch een poging. Maar na vandaag liggen dergelijke werkzaamheden weer even een aantal maandjes plat.

 

Dat zit zo

 

In Israël spreken de mensen Hebreeuws en gebruiken de mensen het Hebreeuwse alfabet. Dat ziet er voor de doorsnee Nederlander uit als een soort kruiswoordpuzzel, die niet helemaal goed uit de printer is gekomen; een kruising tussen rechtopstaande streepjes met al dan niet een haakje onder-of bovenaan. Rondjes, bijna-rondjes, vierkantjes, maar toch net niet en omgeven door puntjes, haakjes en streepjes.

Engelse of andere buitenlandse woorden worden door Israëliers in het Hebreeuws vaak fonetisch opgeschreven, dus 'what you hear is what you get'.

Puntje van kritiek Één: Wanneer je een woord dus anders verstaat dan het werkelijk in elkaar steekt, zorgt dat voor een vreemde uitkomst, voor de volgende persoon, die dit woord wil oplezen.

Puntje van kritiek Twee: Het 'galgje'-systeem. In veel gevallen gebruiken Israëliers geen klinkers in hun Hebreeuwse schrift. Op school verveel je je dus nooit; elk woord is een nieuwe 'galgje'-aflevering; raad maar welk woord hier bedoeld wordt. En snel, anders hang je. Bovendien zijn er letters met meerdere opties; de 'Vav', kan bijvoorbeeld een 'V', maar ook een 'O' zijn. En een dubbele Vav spreek je uit als de letter 'W'.

Misverstanden zijn het gevolg. Wanneer er sprake is van het opvragen van gegevens, sta ik niet zelden een uur aan de balie. Ik noem mijn naam, een medewerker noteert het fonetisch in het Hebreeuws en de volgende medewerker komt met een totaal andere naam uit de computer rollen, of kan mijn naam niet vinden, omdat de betreffende collega deze anders verstaan heeft en dus onder een andere letter in de computer gezet heeft.

Net als vele van mijn mede-landers, begint mijn achternaam met 'van den'. Na het lezen van mijn eerste loonstrookje rolden mijn ogen bijna uit hun kassen:
'Wunderdick'.
'Mevrouw Wunderdick', welteverstaan.
'Mevrouw Wonderpiemel', vertaald naar het Nederlands.

Dus.
Ja.
En daar sta je dan.
Lang, blond, danseres...
Stap jij maar eens op dat kantoor af en jij ga de mensen van de salarisadministratie maar even fijn uitleggen hoe je 'Wunderdick' spelt en wat precies het verschil is met je 'echte' naam.
Waarom het nou toch echt zo'n 'big deal' is, dat mijn achternaam 'vrije vertaald' en deze 'iets' anders uit de computer is gekomen dan de bedoeling was.
Na ettelijke pogingen heb ik het erbij laten zitten en na drie jaar roept de secretaresse van ons dansgezelschap nog steeds in het rond: ,,Post voor Mevrouw Wunderdick, post voor Mevrouw Wunderdick!''

Nu wil het toeval (of is het het lot?) dat mijn collega-dansers een uitzonderlijk talent tentoonspreiden om het kleinst minuscule voorval om te zetten in een hetze, waarvan al snel half Israël op de hoogte is. Dit gezegd hebbende neem ik aan dat het totaal overbodig is om te vermelden, dat ik me door mijn collega's nogal eens in het ootje genomen voel.

Maar Dames en Heren, we zijn er nog niet. Integendeel: we zijn pas net begonnen!
Één komt immers nooit alleen.
Daar gaan we dan, want het toeval (het lot) wil dat:
ik mijn troepjes nogal eens ergens rond laat slingeren;
er tegenwoordig op elke telefoon wel een fotocamera zit;
Facebook in elk welgeteld leven tegenwoordig een belangrijke plaats inneemt.

Zodoende wordt het sociale netwerk regelmatig overbevolkt met zelfgemaakte kiekjes van de adressering van mijn loonstrookje.

Deze ontwikkeling heeft mijn sociale status in het noorden van Israël geen windeieren gelegd. Op Facebook schijnen de vriendschapsverzoeken binnen te stromen; iedereen wil vrienden worden met de lange, blonde, dansende 'Wunderdick'. Ik wens de persoon, die werkelijk in het bezit is van deze achternaam, veel succes met haar overbevolkte inbox.

Om de grappen omtrent mijn naamsverbastering nieuw leven in te blazen heeft het lot mij vandaag weer eventjes getart. Voor ronde nummer Twee werd werkelijk alles uit de kast gehaald.
Vanochtend vroeg open ik nieuwe mailtjes in mijn inbox en zie staan; ' Gefeliciteerd! U bent de winnaar van de erotische verhalenwedstrijd! ' Verheugd vertel ik mijn collega's/vrienden het grote nieuws. Na hun evenzo opgetogen ogen te bekijken, dringt het tot mij door: ik heb hen nieuw stof gegeven voor ontelbaar veel nieuwe grappen.

,, Als ik laat zien hoe lekker ik kan zoenen, mag ik dan de hoofdrol zijn in je volgende verhaal, Mevrouw Wunderdick? ''

,, Oehoe, ben je boos? Krijg ik nu een kleine piemel in je vervolgepisode? ''

,, Kan ik via jou korting krijgen bij de sexshop? ''

,, En waar heb ik meer aan; dildo Tarzan of een buttplug? ''

,, Hier, een camera; laten we je verhaal verfilmen! ''

 

Om nog maar te zwijgen van de opmerkingen, die mijn danspartner mij - tijdens een 'liefdesduet' in de voorstelling - zachtjes, maar daarom niet minder vulgair, toefluisterde.

Even twijfelde ik nog waarom de vrouw van mijn baas mij zo gniffelend toelacht, maar na één en één opgeteld te hebben, bleek ook mijn baas in het bezit te zijn van een sociaal mediaal Facebookaccount. Ik vind er tot nu toe niets sociaals aan; dat hele Facebook niet.

 

Goed, ik beloofde U dat ik niet zal klagen.
Zal ik daarom ook niet doen.
Bovendien; elk voordeel heb z'n nadeel.
Het maakt het leven wel een stukje makkelijker.
Die politieke ambities kunnen van het lijstje geschrapt worden.
Daarom, boze God.
Bedankt.
Leuker kunt U het niet maken, wel makkelijker.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.