In 2008 verloor ik in drie maanden tijd mijn vader en moeder. Omdat ik graag schrijf wilde ik dit verhaal met jullie delen. Hier een stukje uit mijn leven en die bewuste periode.

In 2007 komen mijn moeder en mijn zusje laat in de middag bij mij aan de deur. Dit gebeurt nooit en meteen maak ik me zorgen. Vraag wat er aan de hand is. Onze vader is opgenomen in het ziekenhuis. Hij is op zijn werk onwel geworden en in elkaar gezakt.
Na vele onderzoeken kunnen ze niets bijzonders vinden. Hij word naar huis gestuurd met de conclussie dat hij last heeft van 'stoflongen' Geen idee wat het inhoud, maar in elk geval is het niets ernstigs. Allemaal erg opgelucht dat het niets ernstigs is, toch blijft onze vader erg veel last houden.
Na nog een aantal onderzoeken komen ze op hun oordeel terug, onze vader heeft kanker. Longkanker wel te verstaan en het zit ook in de bronchien. Hij ondergaat chemotherapie en bestralingen en we krijgen goede hoop. De tumor in zijn long word kleiner en hij voelt zich, voor zover mogelijk met zo een zware therapie, redelijk goed. Al heeft hij wel erg veel pijn.
Dan in 2008, na een scan van het hele lichaam blijkt dat de kanker is uitgezaaid. Het zit nu ook in zijn nieren en in zijn lever, ze kunnen niets meer voor onze vader doen. Dan gaat het snel bergafwaarts en ongeveer drie weken na deze conclusie van de artsen, overlijdt onze vader op 10 juli.

Een hele zware tijd volgt, een tijd van het helpen van onze moeder met het regelen van allerlei zaken, de crematie van onze vader en het helpen van onze moeder om zich alleen te redden.
Onze moeder schommelt al heel wat jaren met haar gezondheid, ze heeft zenuwbeschadigingen en kan niet zo heel veel. Het werd met de dag minder en dus ook allemaal hulp en hulpmiddelen regelen voor onze moeder. Wij, 3 dochters, hebben ook allemaal ons eigen leventje en kunnen dus niet 24 uur per dag voor haar klaar staan. Hoe moeilijk dit ook is en hoe graag we ook willen, het gaat niet.
Dan is het 25 september, de dag dat hun eerste kleinkind jarig is, haar eerste verjaardag. We zitten bij elkaar als mijn jongere zusje belt. Zij zou onze moeder ophalen en meenemen op verjaardag. Ze vind onze moeder, liggend op de bank, rillend van de kou en niet in staat om op te staan. Ze belt de dokter maar deze zegt dat mijn zusje maar bij hem moet komen met onze moeder, maar die is dus niet in staat om op te staan en te lopen, het doet hem niets. Mijn zusje dus onze moeder in de auto proberen te krijgen en naar de huisarts.
In de tussentijd zijn mijn andere zus en ik ook onderweg naar de huisarts. Als we daar aankomen en binnengaan zien we dat het helemaal mis is. Haar mond hangt scheef, ze kan niet tegen licht, kortom ze ziet er erg slecht uit. De ambulance word gebeld en onze moeder gaat naar het ziekenhuis. Wij rijden er achteraan.
Onderzoeken volgen waarbij ze eerst denken aan een tumor, ze kunnen nog niet zoveel doen omdat ze het niet zeker weten. Heeft onze moeder een bloeding en ze geven haar bloedverdunners, gaat het helemaal mis. Blijkt het om een infarct te gaan dan heeft ze ze juist nodig. Ze kunnen even helemaal niets terwijl de eerste minuten zo cruciaal zijn. Het blijft afwachten.
Onze moeder verontschuldigt zich bij onze zus. Dat het haar spijt dat het net vandaag moet, op haar dochters eerste verjaardag, ze voelt zich er erg ongemakkelijk bij. Ja wat moet je dan zeggen, ze kan er natuurlijk helemaal niets aan doen. Erg moeilijk.
Omdat we even niets kunnen doen, rijden we even naar mijn zus haar huis, waar de visite inmiddels al binnen is. We vertellen wat er is gebeurt en wat ze denken dat er aan de hand is. Een tumor, maar ze zijn nog aan het onderzoeken. Daarna gaan we weer terug naar het ziekenhuis.
Later blijkt onze moeder een heel zwaar herseninfarct te hebben gehad. Die dag dat ze in het ziekenhuis kwam was de laatste dag dat we elkaar nog konden verstaan en begrijpen.
Het schommelt met de gezondheid, de ene dag gaat het goed een andere dag helemaal weer fout. Ze gaat van de intensive care terug naar zaal en dan weer ineens terug naar de intensive care. Ze kan niet zelf slikken, praten lukt niet, en ademen gaat ook niet helemaal goed waardoor ze hier hulp bij nodig heeft. Ze moet aan de beademing blijven om het zuurstofgehalte op pijl te houden.
Dan op 24 oktober gaat het ineens helemaal fout. We worden gebeld dat we moeten komen en we verwachten dat ze weer teruggaat naar de ic. Niets is minder waar, ze kunnen niets meer voor onze moeder doen en dus moeten we familie bellen om afscheid te komen nemen. Later die morgen overlijdt onze moeder.

Nog bezig met het verwerken van het verlies van onze vader, hebben we nu helemaal geen ouders meer. Een grote klap, zo kort na elkaar. Hoe ga je hiermee om.
Er moet erg veel in 1 keer geregeld worden, de crematie, andere belangrijke zaken en we moeten het huis leeghalen. Omdat onze ouders een huurhuis hadden, moet het allemaal zo snel mogelijk. Helemaal geen kans om het rustig uit te zoeken, het huis moet leeg. Een erg hectische en zware periode, geen tijd om na te denken. Als alles is geregeld en het huis leeg is, kun je pas bijkomen. Zo kort na elkaar je ouders verliezen en beide nog zo jong, wat kan het leven dan hard zijn.

Wat me vooral van mijn vader is bijgebleven tijdens die periode is hoe sterk hij was, hoe dapper en hoe makkelijk hij er eigenlijk over kon praten. Hij wilde erover praten. Hoe hij zich voelde, hoe hij erover dacht, tuurlijk, hij had het er enorm zwaar mee. Vooral het feit dat hij zijn kleindochter nu niet zou zien opgoeien en wat hij allemaal graag nog wilde doen. Hij was zo sterk en moedig in die periode, dat vind ik heel erg knap. Zelf heeft hij ook nog dingen kunnen regelen voor zijn crematie en hoewel dat erg moeilijk voor hem was, dat kon je aan hem zien, hij wilde ons er graag mee helpen.
Voordat hij is begonnen met al die bestralingen en chemokuren hebben wij hem een boekje gekocht. Een soort dagboekje waarin hij zijn gevoel en zijn dagen in kon schrijven. En hoewel mijn vader absoluut geen schrijver of prater was, hij heeft er gebruik van gemaakt. Erin geschreven wat voor onderzoeken hij had gehad, hoe hij zich voelde en wat hij allemaal meemaakte. Zelfs een beetje humor, wat ook erg belangrijk is natuurlijk.

Dit gedicht heb ik toen voor hem geschreven en heeft hij ook nog mogen lezen:

                                                              Lieve pap.
                                               Vandaag kreeg jij een slecht bericht,
                                                we zagen het verdriet in je gezicht.
                                               De tranen liepen over je wang,
                                                natuurlijk zijn we allemaal bang.
                                               Bang voor wat er nog gaat komen,
                                                lieten we onze tranen stromen.
                                               Kunnen de dokters zich niet vergissen?
                                                wij willen je toch nooit meer missen.
                                               Ik schrijf dit met een brok in mijn keel,
                                                ik hou van jou zo ontzettend veel.
                                               We willen er allemaal voor je zijn,
                                                het doet ons ongelooflijk veel pijn.
                                               Is er iets wat jij wilt, heel graag?
                                               doe het niet morgen, maar vandaag.
                                              Het is best moeilijk om het op te schrijven,
                                               ik hoop toch dat je nog lang bij ons mag blijven.
                                                           Lieve pap ik hou van jou,

Wat me ook altijd bij zal blijven is die laatste dag. Alles werd geregeld, hij kreeg een infuus voor vocht, welke niets deed, hij kreeg een infuus voor medicijnen, maar ook deze deden zijn werk niet meer. Doordat hij zo weinig kon drinken en eten stootte zijn lichaam alles af. Hoeveel pijn hij heeft gehad, het was echt vreselijk om te zien en dat je dan helemaal niets kunt doen om het voor hem dragelijk te maken. Was echt een hele zware dag. Je zag hem gewoon grijs worden, was vreselijk. Toen we die avond naar huis gingen zeiden we tot morgen, maar we wisten allemaal dat die morgen niet meer zou komen. We waren ook net thuis, toen mijn moeder belde, zijn meteen weer terug gegaan.

Wat me van mijn moeder is bijgebleven is hoe zwaar ze het ermee had dat ze ons niets duidelijk kon maken en we elkaar niet begrepen. Ze werd zelfs kwaad op zichzelf en ook op ons en draaide zich dan om in bed, ze wilde dan even niemand zien of horen. Was erg moeilijk om haar zo te moeten zien en erg moeilijk dat we niets konden doen.
Ze kreeg van de artsen een pen en wat papier en moest dan steekwoorden opschrijven, zodat we enigsinds wisten wat ze wilde zeggen, maar dit ging vaak ook niet goed. Ze wilde hele zinnen opschrijven en dat kon ze niet, halverwege was ze dan te moe om verder te gaan en begrepen we het dus nog niet.

Dit gedicht heb ik toen voor haar geschreven:

                                                                 Waarom

                                                  Jou zo te moeten zien doet zo veel pijn,
                                                    waarom moet het leven soms zo hard zijn.
                                                  Het is allemaal best zwaar, over mijn wang rolt een traan,
                                                    mijn hart die steeds verder breekt, telkens als ik moet gaan.
                                                  Jou daar achter moet laten, alsof het niets is,
                                                   het is zo moeilijk, je moet weten dat ik je mis.
                                                  Samen koffie drinken en kletsen over alles en niets,
                                                   samen naar de stad toe, met de bus of met de fiets.
                                                  Ik hoop echt dat je snel weer beter word,
                                                   die bezoekuren zijn echt veel te kort.
                                                  Ik mis je mam, elke dag steeds maar weer,
                                                   en dat doet in mijn hart toch zo vreselijk zeer.
                                                  Zelfs buiten is het treurig en bladeren vallen van de bomen,
                                                    ik hoop echt dat je snel weer thuis zult komen.

Wat ik wel erg vind van mezelf is dat op het moment dat mijn moeder zo ziek was en we wisten dat het niet goed zou aflopen ik een complete blokkade kreeg. Het wilde me niet lukken om iets voor mijn moeder te schrijven terwijl ik het zo graag wilde. Terwijl het schrijven voor mijn vader best makkelijk ging, dat doet me nog steeds erg veel pijn.

Gelukkig erg veel steun van familie en vrienden, iedereen probeert te helpen waar hij of zij kan. Onze oma, de moeder van onze moeder is in deze tijd zo vreselijk sterk geweest en helpt ons zoveel ze kan. Voor haar is het helemaal zwaar, maar ze hield zich erg groot. Ze vertelde ons altijd leuke verhalen en kon ons nog eens dingen vertellen van vroeger, dat was erg fijn.
Helaas moesten we vorig jaar ook afscheid nemen van haar, wat extra veel pijn deed omdat er nu weinig familie overblijft waar we een hechte band mee hebben.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.