En toen was het stil, ter nagedachtenis van alle die veel te vroeg bij ons weg zijn gegaan

Dit stukje heb ik geschreven n.a.v. de dood van een broertje van een meisje uit mijn dochters klas.
Ik vond het zo ingrijpend, zo zie je het knulletje nog lopen, zo doet ie dat nooit weer. Het kindje was al lange tijd ziek, maar toch.
Toen ik klein was, had mijn broertje leukemie. En ook in het emma kinderziekenhuis heb ik als klein meisje veel van mijn leeftijdsgenootjes of jonger zien sterven. Dat is heel ingrijpend geweest, voor iedereen die daar was.
Gevoelsmatig klopt het gewoon niet dat een kind sterft. En als het dan gebeurd, komen de gedachten van vroeger weer terug. Gedachten die je moet omzetten in woorden anders blijft het hangen, vandaar dit stukje tekst, ik hoop dat u het kan waarderen.
Het leven is veel te kort.
Dat is wat je je beseft, als het licht uit gaat.
Je overweldigd wordt door verdriet, bij het verliezen van een kind.
Geen woorden die er toe doen.
Geen warmte wat nog doorkomt.
Een diep gat wat niet meer gedicht kan worden, toen het licht uitging en het alleen nog maar donker was in het kind.
Gelach, gekibbel, gehuil wordt vervangen door tomeloze stilte.
Wat te doen, hoe verder...
Gebogen over een veel te klein kistje met het gevoel dat je zoveel tranen gelaten heb, dat er een oceaan meegevuld zou kunnen worden.
Dat kistje is te klein en had minstens 2 x groter moeten zijn.
Gevuld met vruchtbaar leven vol geschiedenis, grijze haren of kaal, maar met rimpels.
Niks van dit alles is hier aan de orde.
Toch is dit kistje vol, maar met een wondertje, een wezentje dat in zijn korte bestaan mensen om hem/haar heen heeft geraakt tot in het diepste van hun ziel.
En daarmee zijn geschiedenis heeft geschreven.
Als moeder en als mens huil ik mee met die gene die hun kinderen hebben moeten begraven..
Liefdevolle woorden schieten in deze te kort en bieden geen houvast om het verdriet te overwinnen.
Ik ga het ook niet proberen..
Ter nagedachtenis aan Ezras (het 6 jarig broertje van het vriendinnetje van Gwen) en alle kleintjes die hem voor zijn gegaan.
Laat een reactie achter
laurarosierse schreef op 09 Aug 2011 om 21:09
Mooi verwoord, ik word er zelf ook een beetje verdrietig van. Heel goed!
Ruud schreef op 09 Aug 2011 om 21:17
Prachtig neergezet. Je voelt tijdens het lezen het verdriet.
-Valerie schreef op 09 Aug 2011 om 22:36
Een super knap neergezet artikel, kreeg er kippevel van. Verschrikkelijk voor de mensen die dit moeten doormaken. Heel goed artikel!
Lid sinds 9 maanden
61 reacties geplaatst
55 artikelen beoordeeld
45 artikelen geschreven

Gerelateerde artikelen
Fryslan-boppe beveelt aan
- Little drummer boy, a whole lotta strings attached
- Mijn leven als postbezorger
- Mijn dochter stapte uit het leven
- Een paar vragen aan Ingrid Jonker, een vergeten vrouw.
- Bevallen in het flevoziekenhuis
- Het maakt me gek, geen grip, geen controle. Help!
- Feanwalden tegen azc








Moytie schreef op 09 Aug 2011 om 08:48
Welkom op xead.