Ze vinden me een vreemde vogel. Ja, waarom eigenlijk? Omdat ik mijn eigen weg ga? Omdat ik doe, wat ik wil? Ja, misschien ben ik wel een vreemde vogel!

Eigen willetje

Als kind al, had ik een eigen willetje. Mijn ouders waren streng, dus probeerden ze dat zoveel mogelijk de kop in te drukken. Je had als kind niets te willen, je moest luisteren en doen wat je ouders je zeiden. Toch had ik daar wel eens moeite mee. Spelen, met iemand die niet uit een goede familie kwam, dat mocht niet. En al helemaal niet bij ze binnen komen. Toch deed ik het, stiekem. Maar wanneer ze erachter kwamen, dan waren de rapen gaar! Dan kreeg ik voor mijn blote billen en niet zo zuinig ook! En toch, ook al kreeg ik nog zoveel slaag, ik deed het toch! Het deerde me niet, want het vriendje of vriendinnetje was me meer waard, dan het pak slaag! Mijn ouders hadden het er moeilijk mee, ze kregen me niet in het gareel. Hoe hard mijn vader me ook sloeg, hoe hard hij me ook trapte, het had weinig invloed op mijn manier van handelen. Ik bleef wie ik was. Ook de vernederingen, die regelmatig werden geuit naar mij toe, deden me niet veranderen. Het deed me wel pijn, maar ik bleef mezelf. Voor hen was ik een vreemde vogel, een dwarse, dat wel, maar geen papegaai, geen naprater, een vogel die haar eigen wijs bleef zingen!

De middelbare school

Mijn tijd had ik daar niet. Het was thuis vaak hommeles, vader en moeder hadden altijd al veel ruzie gehad, maar deze tijd was helemaal een hel. Mijn moeder was ook veel ziek, waardoor een groot deel van de huishouding op mijn schouders terecht kwam. Ja en ik had ook zo nu en dan een vriendje! Dat was ze een doorn in het oog. Mijn moeder was zelf 15 jaar oud toen ze zwanger werd en wilde mij daarvoor behoeden. Ondanks mijn verweer, dat ik heus niet zomaar met iedereen het bed zou gaan delen, mocht ik niet met jongens omgaan. Natuurlijk deed ik dat wel, maar er stonden strenge lijfstraffen op. Dikwijls zat ik onder de blauwe plekken, want als mijn vader boos was, dan waren de straffen niet mals! Het kwam zo vaak voor, dat ik het eigenlijk al gewoon begon te vinden. Tijdens zo'n partijtje slaag, ging ik op vakantie, in mijn hoofd, of ging ik naar een concert. Huilen deed je zachtjes, want hoe harder je huilde, hoe harder hij ging slaan of trappen. Maar het had totaal geen zin, want ik bleef wie ik was, ik veranderde geen spat. Ik had nu eenmaal vriendjes en niemand kon me dat verbieden. Mijn middelbare school haalde ik niet, maar het deerde me ook niet, dan maar werken, alleen, ik mocht niet het werk doen wat ik graag zou willen.

De supermarkt

Ik wilde graag de verzorging in, kon intern een opleiding doen. Maar dat wilden mijn ouders beslist niet, mijn vader regelde een baantje in de supermarkt. Vreemd genoeg vond hij dat beter, terwijl de specialist, die een heupafwijking had geconstateerd, had aangegeven dat ik perse een zittend beroep zou moeten uitoefenen, want dat het funest zou zijn voor die afwijking als ik teveel zou moeten lopen en sjouwen. Daar had mijn vader geen boodschap aan, volgens mij was hij bang, dat ze de controle over mij zouden verliezen! In elk geval begon mijn loopbaan in de supermarkt, maar dat hield ik, als 15 jarige, maar een jaar vol. Er werden te hoge verwachtingen van me geëist en daardoor knapte er iets in me. Ik viel flauw in de winkel en toen de huisarts me zag, verbood hij me het werk nog langer te doen. Mijn vader kon hier niet onderuit, dus regelde hij bij een andere supermarkt eenzelfde baantje voor me. Maar ik ging mijn eigen gang en had stiekem gesolliciteerd bij een drukkerij en werd daar, wonder boven wonder, aangenomen. Dit was een geweldige baan en binnen een paar weken had ik daar een belangrijke functie, als 17 jarige! Maar nog steeds bleef de druk van mijn ouders groot, nog steeds bleven z mij sturen, in hun richting, nog steeds kreeg ik klappen als ik niet wilde luisteren, maar ik veranderde niet, ik bleef wie ik was.

Verkering en trouwen

Toen ik verkering kreeg met mijn eerste man, was het al niet goed, maar we zetten door en uiteindelijk werd het toegestaan. Boos waren ze, toen ze hoorden dat we ons verloofd hadden en nog bozer, toen we een huis kochten. Op mijn 17e gaf mijn vader me voor de laatste keer een klap in mijn gezicht, daarna heeft hij me alleen nog maar met woorden gekrenkt. Nu weet ik waarom ze boos waren dat ik ging trouwen, ze hadden mijn gehele inkomen opgesnoept en mijn spaarbankboekje geplunderd. Pas toen we getrouwd waren kreeg ik het boekje, maar er stond niets meer op. Toch heb ik er geen problemen van gemaakt, het had geen zin, het had me alleen nog maar meer vernederd wanneer ik erover zou gaan praten. Toch bleef ik wie ik was, ook al hadden ze me beroofd.

Scheiding

Toen ik besloot te gaan scheiden, had ik totaal niets aan mijn ouders, zij vonden het verschrikkelijk dat we uit elkaar gingen. Zij hadden niets met het verdriet wat ik had in deze relatie. Ze vonden het dom, dat ik een opleiding in de zorg was gaan doen en ze vonden het al helemaal stom, dat ik een racefiets had gekocht en er dagelijks, met mijn dochter, op uit trok, lekker de wind door de haren en de zorgen wegfietsen. Ze vonden het raar, dat ik een gitaar had gekocht en genoot van elk riedeltje dat ik spelen kon. Dat paste niet voor een vrouw van mijn leeftijd. Ik was een rare vogel en dat lieten ze me weten ook. Ja een paradijsvogel, want ik had een kleurtje in mijn haar, ook al zo raar.....

Eigen bedrijf

Ik zette een eigen bedrijf op, maakte het een goed lopend bedrijf, met mijn nieuwe liefde. Het was geen goede keus, de nieuwe liefde, maar ik liet mijn ouders de keus ook niet. Zij hadden mij het liefst, stil en alleen gebleven gezien, maar daar bedankte ik voor. Ik ging mijn eigen weg en redde het, tot ik erachter kwam, dat de nieuwe liefde me bedrogen en opgelicht had. Het deed pijn, maar ik redde het en ging alleen verder met mijn bedrijf. Zo ontmoette ik weer een nieuwe man. Maar het geluk was niet met mij, ik werd ziek en kon het bedrijf niet meer aanhouden. Mijn ouders vonden het al een slecht idee, dat ik het bedrijf aanhield, maar zij hebben het niet meegemaakt dat ik mijn bedrijf van de hand deed. Ik was er helemaal klaar mee. Ik wilde nog eindelijk vrij zijn. Vrij als een vogel, vrij van het gecommandeer, vrij van het afkraken en vrij van mijn ouders! 

 

De vrijheid tegemoet

Keuzes heb ik moeten maken, maar die keuzes hebben me wel een hoop vrijheid gebracht. Nu mag ik eindelijk zelf denken, zonder dat iemand mij verteld dat ik zo niet mag denken. Nu kan ik mijn eigen leven invullen, zonder commentaar van mijn ouders. Nu is er niemand die mij zegt dat ik iets moet doen of juist niet moet doen! Het gevoel van vrijheid is er eindelijk, ook al ging ik mijn gang, ook al deed ik wat ik wilde, toch is het een bevrijding om niet steeds die krenkende woorden te moeten aanhoren. Een vreemde, of rare vogel, zullen ze me altijd wel blijven vinden. Iemand die het altijd anders doet dan anderen, iemand die niet gemakkelijk te beïnvloeden is. Maar een ieder heeft recht op vrijheid en een eigen leven. En eens zal ik de complete vrijheid hebben, zonder alle ellende van deze wereld, dan zal ik volop kunnen genieten!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.