Ik vond mijn inspiratie van dit verhaal bij http://www.xead.nl/buitengesloten-worden. Een verhaal over buitengesloten worden en een fietsongeval.

Denise is ruim dertien en sluit deze dagen haar basisschoolperiode van ruim negen jaar af. Deze ochtend is er een wenuurtje op de middelbare school van haar en onze keuze. Drie andere meisjes van haar klas gaan daar naar toe. Deze meisjes wonen in de buurt. Hooguit vijf minuten lopen van ons huis. Twee van de meisjes zitten al de negen jaar samen met Denise in haar klas.
Denise heeft weinig echte vrienden in haar klas. Ze heeft sinds groep 1 een goede vriend. Maar ja, dat is toch wat anders dan een goede vriendin. De jongen heeft voor een andere school gekozen. Hij heeft zijn wenochtend op een andere school, zijn school, Denise op haar school. Denise maakt vandaag de reis per fiets naar de nieuwe school. Ik heb met haar al een keer op deze weg met haar geoefend. En deze ochtend stappen wij opnieuw op de fiets. Ik vind het vreemd om Denise op deze leeftijd te begeleiden. De middelbare school is een symbool van zelfstandigheid, daar brengt een ouder zijn kind toch niet meer naar toe? Het leek mij veel natuurlijker dat Denise met de klasgenoten zou fietsen. Er is echter geen contact geweest en wie ben ik dat ik de ouders van de kinderen bel om af te spreken. Afspreken moeten ze toch met elkaar niet via mij, denk ik.
Met mij ergens naar toe gaan is voor mij en de ander vaak een stressvolle bezigheid. Ik ben altijd bang te laat te komen. De eerder door mij gemeten fietstijd tussen huis en school is twintig minuten. Een ruime reistijd is dus een half uur. En dan toch nog voor de zekerheid 5 minuten er bovenop doen. Je weet maar nooit. Tien over acht is de door mij gestelde vertrektijd. Dat betekent dat ik om acht uur aan het stressen ga. “Ben je zo klaar, we moeten zo weg”, roep ik een aantal malen door een dichte slaapkamerdeur. Het is negen over acht Denise staat uiteindelijk beneden. Moet je geen tas mee? Tas? O ja, ligt boven. Gestommel op de trap en Denise is weer weg. De tas is nog splinternieuw gisteren gekocht met moeder. Trap af naar beneden. Tien over acht. Mobiele telefoon, pen en wat drinken in de tas.

Een schoudertas.
Schoudertas?
Waarom een schoudertas?
Is handig voor op de fiets.
Handig?
Gevaarlijk lijkt me een betere terminologie.
Maar de mode bepaald.
Een rugtas is uit. Wat doe je dan als ouder. Je kind met een ouderwetse rugtas naar de middelbare school sturen? Echt niet. En zo wordt de tas onder de snelbinders gefrommeld.

Kent Denise de weg naar school? Zij mag leiden deze ochtend. Net alsof ze alleen fietst. Ik kijk op haar rug terwijl op het oranje, rode gekleurde fietspad naast de weg fietsen. Er is geen enkele auto in onze buurt, maar Denise houdt niet zo van dit soort wegen. De gescheiden fietspaden vind ze comfortabeler en ze heeft natuurlijk gelijk. Ik, wij ervaren het als een grote plus in deze stad dat snelverkeer en fietsen meestal gescheiden zijn. Er zijn nog meer pluspunten en dat is de natuur.
Natuur die onder andere wordt gevormd door een groot park. Het park wat onze wijk met een industrieterrein en een nieuwe wijk waar de school van Denise staat. Echter nog voor 2015, wanneer Denise haar eindexamen zal gaan doen, zal een groot deel van het park gaan wijken voor een verbrede snelweg. Want de meeste mensen gaan nog steeds met de auto naar hun werk. Waaronder de vader van Denise, maar dit terzijde.

Het park fietsen we in als we rechtsaf slaan en de weg achterons laten. De grijze geasfalteerde paden doorsnijden het groen tot aan de horizon. Een naderende witte politieauto met bekende rode en blauwe strepen duikt vanuit een bocht op. Hij rijdt een zijweg in en als we hem voorbij rijden volgt hij ons voor enkele honderden meters. Op weg naar school met een politie-escorte op deze maandagochtend. Na een rit van iets meer dan de geplande twintig minuten duikt het zwarte, grijze blok van de ‘groene’ school op. In de vlakte van zand, stenen en wilde planten, staan auto’s in een rij geparkeerd en bewegen ouders met kinderen zich in de richting van het schoolplein wat zich achter een elektrisch verschuifbaar hek bevind. Hier kan Denise haar fiets kwijt.

Daar staan we dan 8.34, op het schoolplein. Nog enkele minuten en dan mag Denise door de duistere verborgen ingang de nieuwe wereld in. Deze wereld is voor haar. Ik kies er daarom voor om met een vluchtige kus buiten afscheid te nemen en niet als andere ouders met haar naar binnen te lopen. Een aantal kinderen komt ook op eigen gelegenheid.
De klasgenoten van Denise zijn alleen naar de school gereisd. Dit kom ik echter te weten op het moment als ik Denise ruim een uur later weer ophaal. Ruim voor het in de door de school in een brief genoemde eindtijd van tien uur sta ik weer voor op het schoolplein. Vele kinderen verlaten de school, in kleine groepjes. Bij elke beweging bij de ingang van de school richt ik mijn aandacht en zoek ik naar een niet te groot meisje met een rode bril, zwart hesje, beige broek. Ik zoek haar stralende blik en brede lach.
Wel zie ik een klasgenote van Denise, waar even later een ander klasgenote zich bijvoegt. Nog steeds geen spoor van Denise. Als het derde klasgenootje de uitgang uitloopt beweeg ik met de fiets naar de fietsenrekken, zet ik mijn fiets naast die van Denise in het rek en loop ik naar de ingang. Op dat moment word ik totaal onverwacht omhelsd en word ik met ‘hi, papa’, verwelkomd. We draaien ons om en lopen naar het fietsenrek. Naast ons drie meisjes. Drie klasgenootjes die zonder enig oogcontact zonder enig blik van herkenning als vreemden naast ons hun weg naar de geparkeerde fietsen vervolgen. Ze fietsen achter ons op weg naar huis. Op een steile brug over de ringweg halen ze ons in. Ook nu weer zonder enig contact. In de afdaling van de brug leggen twee van de meisjes hun benen op het stuur. Denise merkt op dat dit gevaarlijk is. Ik beaam dit.
Bij een kruising op het industrieterrein gaan de meisjes linksaf en wij vervolgen de weg rechtdoor om even later net voor de meisjes weer samen te voegen. Ze rijden hard deze dames. Een van de drie zegt hallo tijdens het inhalen. Het is Denise die nu het initiatief neemt en de snelheid opvoert. Het kan toeval zijn maar deze poging tot aansluiting levert een kilometers lange rit op waarbij Denise op enkele meters na de meisjes volgt. Het lijkt alsof deze klasgenotes Denise expres niet laten aanhaken. Ik vind dit misselijk, walgelijk, waarom vraag ik me af. Wat is er mis met Denise? Met de klasgenootjes, met de school? Denise haakt midden in het park af. In een bocht verlies ik Denise die na haar sprint op een afstand voor mij rijdt en haar klasgenoten uit het oog. Ik hoor lawaai. Het is toch niet Denise die net tegen de vlakte ging, schiet het door mij hoofd. Als ik de bocht uit kom zie ik haar liggen...

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.