Een column over een ware gebeurtenis.

Het was een raadselachtige dag

Die nacht kon ik helemaal niet slapen, maar ook de dagen en nachten daarna had ik geen moment rust meer. Het was voor mij een raadsel geworden, een onoplosbaar raadsel. Zelfs raadselachtiger dan de kip- of -het ei probleem. Ik vroeg me keer op keer af wat ik op die dag fout had gedaan dat iedereen ineens zo laconiek reageerde.
Laconiek? Nee, het was meer dan laconiek. Ik durf het nu niet onbeleefd of onbeschaafd te noemen, maar toen vond ik van wel. Omdat het voor mij helemaal nieuw was dat iemand zijn hoofd omdraaide en wegkeek terwijl je hem heel onschuldig en vriendelijk begroette.
Ik had wel eens gehoord en ook uit eigen ervaring wist ik dat mensen in de loop van de tijd veranderen. Maar dat ze plotseling in een of twee dagen zo radicaal anders kunnen worden, kende ik alleen van het verhaal “de gedaanteverwisseling” van Franz Kafka, waarin een man op een morgen uit onrustige dromen ontwaakt en merkt dat in zijn bed in een gigantisch insect is veranderd, een kever.

Op een mooie zonnige lentedag, pakte ik heel enthousiast alle tuingereedschappen die ik in de schuur had. Ik deed mijn oude spijkerbroek aan, die ik als werkkleding gebruikte, ging naar de voortuin en begon te werken. Het was een schitterende mooie dag, de zon scheen, de bloemen waren aan het bloeien en de vogels sprongen zingend van blijdschap van de ene tak naar de andere, en verwelkomden het voorjaar, of zeiden ze misschien vaarwel tegen de winter. Ik voelde me ook net als die vogels fris en energiek en werkte met vol enthousiasme.

Ik had het altijd leuk gevonden om zo een mooie voortuin te hebben, net als die van mijn buren, en heel stiekem was ik ook jaloers op hun mooie tuinen. In mijn eigen land woonde ik in de stad, we hadden wel een tuin, een achtertuin, maar geen voortuin. Toen ik naar Nederland kwam was ik verbaasd over zoveel mooi bloemen en tuinplanten, en ongelofelijk zo veel verschillende soorten tulpen. Ik kende alleen maar een soort, de rode tulpen. De dag daarvoor had ik ook heel veel bloemen gekocht zowel voor de voortuin als voor de achtertuin.

Eerst begon ik alle onkruid uit de grond weg te halen. Ik was hard bezig toen na een paar minuten er een bejaard stel verscheen die pratend passeerden; ik kwam snel overeind terwijl ik met de mouw van mijn hemd het vocht uit mijn zweterige voorhoofd veegde en zei “goedemorgen.”
Maar ze reageerden niet. Ik dacht dat ze misschien doof waren of hadden ze het over hun mooie verleden tijd en mij niet hoorden. Ik bukte me weer naar beneden en begon met mijn werk, toen er weer een iets jongere stel verscheen. “Goede morgen” riep ik, weer geen reactie. Ik dacht dat ik die twee woorden niet goed kon uitspreken.

“GOEDEMORGEN” zei ik luid en nadrukkelijk en trok ook mijn mondhoeken omhoog om een vriendelijke indruk te maken, toen het volgende stel met hun drie kinderen langs liepen.
“Goede morgen” zeiden de kinderen lachend, maar hun ouders draaiden hun hoofden naar een andere kant en keken weg, alsof ik er niet bestond.

Weken later vroeg ik het aan mijn buurman waarom die mensen ineens waren veranderd? Hij lachte en zei dat hij het ook had opgemerkt. Maar hij durfde het niet aan mij te vertellen dat we in een heel strenge religieus dorp woonden en dat ze het niet prettig vonden als men op zondag werkte.
Toen herinnerde ik me dat zondag een rustdag was. Ik was helemaal vergeten dat zondag de laatste dag van de schepping was, dat God op deze dag de schepping had voltooid en na zes dagen hard werken was hij moe en wilde rusten.
Nu was die eerste puzzel waarmee ik wekenlang mee worstelde opgelost. Maar helaas kwamen er ineens nieuwe vragen en raadsels.
Wordt god ook moe en heeft hij ook rust nodig?
Had hij eerst die zeven dagen geschapen en dan de rest van de wereld of andersom?

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.