Boek: Echte mannen eten geen kaas! Lees verder...

De auteur

Het boek is geschreven door de schrijfster Maria Mosterd. Maria werd geboren in het jaar 1989 en zij vertelt haar aangrijpend verhaal over hoe ze in handen viel van een pooier.

Het boek

De omslag
Het boek is omhuld in een schreeuwerig kaft, ontworpen door Erik Prinsen, dat vraagt om geopend te worden.
Op de voorkant staat Maria, als jonge vrouw afgebeeld, maar haar ogen krijgt de lezer niet te zien.
De achterkant is oranjegeel getint en beschrijft de inhoud van het boek en enkele lovende uitspraken vanuit de journalistiek.

De dikte
Dit boek is niet dik, slechts een 188 bladzijden. Ook de grootte van de letters valt zeer goed mee om te lezen. Niet te klein en ook niet echt te groot. Zelfs voor beginnende lezers is deze lettergrootte ideaal om te starten!

De druk
Dit is een zeer geliefd boek bij de lezers en dat wordt duidelijk bij het aantal drukken die er al van gemaakt werden. In februari 2008 begon het boek 'Echte mannen eten geen kaas' aan haar eerste druk en tegen midden 2010 zat dit verhaal al aan haar vijventwintigste druk.

De uitgevers
Het boek werd mogelijk gemaakt door uitgeverij Van Gennep en drukwerk Bariet.

Het verhaal

Het verhaal van Maria begint op de leeftijd van twaalf. Dan gaan de meeste kinderen naar het middelbaar onderwijs. Op die leeftijd zijn kinderen niet echt klein meer te noemen, maar toch nog net iets te klein om groot te noemen. Maria is een gewoon meisje, die samen met haar moeder en zus in het oosten van Nederland woont. Ze is op een leeftijd aangekomen waarbij ze haar eenvoudige leventje eerder saai vindt. Daardoor wordt ze vatbaarder voor de slechte dingen des levens.

Elke dag fietst ze samen met haar beste vriendin Nikki naar school. Al van de eerste schooldag merken de twee meisjes een groepje jongens op die langs hun fietsroute staan. Het is dat type van jongens die met mooie wagens rijden, terwijl luide muziek door hun autoradio's galmt. Maria vraagt zich af hoe haar saaie leven eruit zou zien als ze een relatie zou krijgen met zo een stoere jongen...

Wanneer een van de jongens haar opmerkt, gaat het mis. Maria wordt tot over haar oren verliefd op de kerel, Manou, die tevens de bendeleider blijkt te zijn. In het begin loopt alles op wieltjes maar al snel krijgt hun relatie een andere wending. Maria wordt aangemoedigd om te spijbelen en al gauw gedwongen om met andere jongens naar bed te gaan. Om dit voor elkaar te krijgen biedt Manou haar telkenmale drugs aan. Zo wordt Maria gelanceerd in het criminele wereldje. Manou manipuleert en gebruikt haar. Wanneer Maria opstandig wordt en niet doet wat haar 'vriend' haar opdraagt, wordt ze geslagen.

Ook thuis begint alles te escaleren. Maria heeft een hekel aan haar moeder gekregen omdat Manou haar dat inpepert. Ruzie is een dagelijks ritueel geworden. Omdat Manou de volledige controle wil hebben over Maria, laat hij zich voorstellen bij het gezin. Op die manier kan hij Maria onder de duim houden. Ook laat hij haar schaduwen en volgt hij elke stap die het meisje zet. Wanneer het hem niet aanstaat, gebruikt hij zonder nadenken grof geweld. Maria is bang van Manou maar houdt van hem en kan en wil hem niet verlaten. Ze ziet hoe andere meisjes aangewerft worden in het wereldje van de prostitutie en ook hoe deze meisjes later weer worden doorverkocht aan anderen. Ze ziet het geweld wanneer de een of andere jongen niet kan betalen, maar ook hoe ze zelf wordt gestraft.

Wanneer Maria veertien jaar is, moet ze met een heel groepje jongens naar bed. Ze kan er niet meer tegen en loopt weg. Er knakt iets in het meisje en ze vertelt een docente op school een deel van het verhaal. De naam van haar pooier laat ze achterwege. Dan gaat alles is een stroomversnelling, haar moeder wordt op de hoogte gebracht en ze verdwijnt van de ene instelling naar de andere. Maria heeft de grootste moeite haar los te maken van Manou. Deels veracht ze de jongen, maar een ander deel houdt nog steeds van hem. Hoe onbegrijpelijk dat ook mag klinken.

Maria wordt ingezet bij een project voor het buitenland. Samen met nog een aantal andere meisjes en begeleiders gaat ze naar India om weer zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde te krijgen. Na twee keer zes maanden te verblijven in India, begint Maria aan haar nieuwe leven zonder Manou en schrijft ze haar emotionele verhaal neer.

Slot

Echte mannen eten geen kaas is een goed geschreven boek dat gemakkelijk leest. Wanneer je een ervaren lezer bent, heb je het boek al in een of twee dagen zeker uit. Het is ook zo een boek dat wanneer je eens begint te lezen, je het moeilijk aan de kant kan leggen. Het moet dan gewoon uit. Het is een aangrijpend en meeslepend verhaal. Zeker en vast een aanrader!

© Lovely

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.