Podiumkunsten deel 3. Dit deel gaat over het episch theater (Brecht) & method acting (Strasberg)

Dicht je cultuurgat: podiumkunsten deel 3

Het episch theater
 

Het Episch theater van Bertolt Brecht*     *(zie deel 2)
Brecht gaf zijn eigen invulling aan het episch theater. Via deze weg wilde hij niet langer het publiek vermaken maar ook mensen aan het denken zetten. Anders gezegd, speelde het schouwspel niet langer in op de emoties van de kijker maar ging het de ratio betrekken. Hij wou mensen laten inzien dat zij in staat waren de maatschappij te veranderen aangezien zij het product van menselijke en maatschappelijke relaties waren. Deze vorm van theater was zeer realistisch. Hij wilde een zo reëel mogelijk beeld scheppen van de menselijke en maatschappelijke relaties. 
 

Effecten?
Er werd praktisch geen gebruik gemaakt van zaal- of lichteffecten. Brecht maakte ook gebruik van ―het verfremdungseffect. Hij plaatste maatschappelijke fenomenen in een eenvoudigere en beter begrijpbare context zoals het probleem kleinschaliger voordoen op een ver exotisch eiland. Ook maakte hij gebruik van onderbrekingen met gepaste liederen, vertonen van spandoeken… en veranderde hij het decor tijdens de voorstellingen. Het maakte niet uit welke scène wanneer werd afgespeeld. Hij deed een beroep op een verteller die zowel het verhaal verduidelijkte als bekritiseerde. In tegenstelling tot ―method acting mochten de toneelspelers zich ook niet volledig inleven in hun rol. Hij trachtte het volk te ontvreemden om zo hun emoties te omzeilen. Hij wilde zijn publiek niet laten meeslepen door het verhaal maar hun aandacht kritisch vestigen op de getoonde feiten.

Technieken?
De vernoemde technieken waren al eerder gebruikt in de geschiedenis maar het was nieuw dat hij een revolutie wilde bereiken. Zijn werk moest dienen als maatschappijspiegel voor het publiek. Hij wilde hen het maatschappijweefsel laten ontdekken zodat hun ogen openden voor het feit dat zij de ―gruwelijke‖ maatschappij konden omvormen. In 1928 bracht hij ―Driestuiveropera‖, één van zijn grootste successen. In 1933 keerde echter zijn geluk. Hij moest Duitsland verlaten wegens hoogverraad. Hij besloot om naar Denemarken te trekken maar kon zijn revolutie niet langer uitwerken. Nu maakte hij eerder stukken met een natuurlijke inbreng maar toch zat er nog steeds een politieke boodschap of maatschappelijke kritiek in, die duidelijk werd voor de aandachtige kijker. Ook in Amerika kon hij in 1941 niet tot een verdere ontplooiing komen. De Amerikanen haddengeen oog voor politiek of maatschappelijk getinte voorstellingen.

Het leven van Galilei.
In de jaren ‘50 kwam hij op de proppen met ―Het leven van Galilei. Hiermee beoogde hij een verandering van episch naar dialectisch theater. Hij wilde nog steeds een ander doel bereiken en maakte nog steeds gebruik van vervreemdingstechnieken, maar ging nu niet waarneembare tegenspraken zichtbaar maken. Het theater bleef voor hem een manier om mensen iets duidelijk te maken of te leren. Het esthetische werd nu ook belangrijk. Er ontstond een duidelijke samenhang in zijn werk.

Method acting

Lee Strasberg!
Method acting is een podiumkunst waarbij een acteur zich zo volledig mogelijk probeert in te leven in het personage dat hij wil vertolken. Men maakt hierbij vooral gebruik van eigen emoties en ervaringen. Het is ontstaan in het begin van de twintigste eeuw in Rusland. Konstantin Stanislavski (zie deel 2) was de eerste die deze manier van acteren hanteerde in zijn uitvoeringen. In de jaren ‘40 deed deze methode, dankzij Lee Strasberg, zijn intrede in de Verenigde Staten. Hoewel hij vaak als grondlegger wordt aanzien, klopt dit niet. Method acting zorgde voor een breuk met de traditionele en vaak statische vorm van acteren in de jaren ‘20. De overgang van gewoon acteren naar method acting viel samen met de opkomst van de filmindustrie. Tot de jaren ‗50 werd er vooral op toneel geacteerd. Dit was vrij sterk aangezet met luide stemmen en grootse gebaren. Dit paste bij het theater, maar niet in een film. Daar moet een acteur ‗kleiner‘ en levensechter acteren, anders komt het vrij onnatuurlijk over.

Zoals eerder vermeld worden binnen de method acting acteurs één met de persoon die ze neerzetten. Sommige acteurs, zoals Meryl Streep en Robert De Niro, gaan daar zelfs heel ver in. Vaak zijn ze al maanden bezig met voorbereidingen en meten ze zich zelfs een ander uiterlijk en een andere spraak aan om de persoon die ze spelen zoveel mogelijk te benaderen.

Reageren?