De één zijn brood - de ander zijn dood! Waarschuwing: Bevat schokkende foto's!

 beestachtige handelen voor een beestachtige deal

400.000 zeehondjes dood

Waarschuwing: bevat schokkende foto's

Denken of doen?
 

Het is geen kwestie van denken, met denken kom je niet vooruit. Het helpt misschien in de planning, maar tussen theorie en praktijk zit een wereld van verschil. Wellicht zijn het de emoties die vrijkomen bij dat denken. Maar wat heb je aan emoties?
Zaken doen is rationeel handelen. Hoe moeilijk kun je het maken? Het gaat uiteindelijk toch allemaal om de poen?
Soms zijn mensen hypocriet. Of soms? Eigenlijk altijd...misschien onbewust, maar dat maakt hypocriet niet minder hypocriet, want of hij nu een spin doodtrapt en als vuil in de prullenbak smijt, een vlieg dood slaat met een opgerolde krant of een zeehond van het leven beroofd... de dood zullen ze allemaal vinden. Het enige verschil is dat de zeehond nog een warme erfenis achterlaat.
En wie wil die warmte niet als het twintig graden onder nul vriest?
Al dat gezeik...onderhand heeft hij zijn buik wel vol van alle argumenten waarmee hij met regelmaat om de oren wordt geslagen.
''Eet jij  geen kip dan?''  heeft hij wel eens gevraagd.

''Dat is anders!''
Hoe anders dan?

Ja, je moet het simpel houden. Een vergelijkbare situatie dichtbij brengen zodat ze het begrijpen...maar begrip heeft hij toch nog nooit kunnen krijgen.
Enkel ellenlange discussies met tegenargumenten over het leed.
Maar wat is leed?
Die drie soms vier klappen die die zeehond ontvangt of een hond laten doodhongeren omdat het een labiele baas heeft?

''Soms zijn de zeehonden amper twee weken''  had iemand hem ooit eens verweten.
Ja, nou? Mooi toch... hoe kleiner - hoe sneller gefixed.

Moordenaar!

De elf letters in een veelvoud van misschien wel vijftig zijn niet over het hoofd te zien. Ze staan met rode verf overal op zijn muren geklad. Zijn grijze volvo is gevrijwaard van de verf, in plaats daarvan  is er een scherp voorwerp gebruikt. En in zijn tuin? Misschien wel tachtig pluchebeesten met rode verfspatten en in zijn brievenbus? Een heuse doodsbedreiging.

- Nog één doodgeknuppelde zeehond en dan kleeft er bloed aan mijn handen.

Emoties?  Ja, die komen wel op, hoe waardeloos ze ook zijn.  Wat moet hij ermee? Zich laten intimideren of met een opgeheven hoofd dat alles negeren. Het kan toch niet zo zijn dat zij hem zijn handelen voor gaan schrijven?
Hij is toch verantwoordelijk voor zijn eigen daden?

Zo hypocriet!
Wie is er nu die moordernaar?
Hij  -  de koper  - of die grote grijze, krijsende ''laat alles wat adem in vrede bestaan'' massa?
Zij, die flappie uit het hok halen met de kerst. Zij, die eieren eten van kippen die hun poten niet eens op een vlakken vloer kunnen zetten?
Of zij die naief geloven in wat er op een verpakkking staat.
Het zogenaamde scharrelfenomeen?
Ze kunnen de pot op! Allemaal met hun voorgeschreven normen en waarden die, waar de man elke zondag het mes in zet.

Mannenwereld

Het is geen kwestie van denken, enkel maar van doen en met dat doen sijpelen ook de bedreigingen uit hem, die hij met een paar harde slagen aardig van zich af weet te slaan.
De witte deken opeens zo wit niet mee. Fascinerend hoe dat warme bloed zich probeert te mengen met die ijskoude sneeuw.
Warmte en kou...het gaat niet samen...toch weet het op den duur wel een overeenkomst te behalen.
Ironisch eigenlijk, bedenkt hij, terwijl hij het levensloze lichaam van de zeehond versleept naar een afgesproken plek.

''Met die vijfigduizend meer gaat, zijn wij nog wel even zoet''  hoort hij in vloeiend Engels.
''Wat jij zegt''  reageert hij erop.

De één zijn dood - de ander zijn brood.
Ooit had hij eens een vrouw op televisie gezien die verrassend genoeg nogal lakoniek reageerde op de reacties die ze kreeg over haar jas.
Niet echt zijn type, want hij wist absoluut zeker dat als hij die bewuste vrouw nu bij zich had, zij gillend en jankend alle dierenorganisaties zou bellen en ook nog een leven lang zou steunen, maar toch...

Emoties?

Ja, je agressie kun je er wel op kwijt. Het mag niet, maar who cares?
Een spelletje ''voor wie''  geeft adem...en ontneemt...dat dan ook wel weer.
Met een lekkere warme kop koffie kom je altijd wel weer op diezelfde adem uit.
Hij rilt even en brengt het warme vloeistof naar zijn lippen. De damp die eraf komt laat zijn bril beslaan.
Daar zouden ze eens iets voor moeten uitvinden, in plaats van hem altijd zo bekritiseren op wat hij doet.
Het is toch van de losgeslagen kippen zonder kop dat getallenmannetjes beslastiging technisch een onderduikweggetje weten te bereiken voor ingespoten chemische troep op vleesproducten waar zij dan de centen weer van vangen.
Hoe belachelijk kun je de wereld maken?
Eén overeenkomst heeft hij inmiddels gevonden... het gaat allemaal terug naar dat prille begin van de mens... dat goed en kwaad gemekker.
Want wat is goed en wat is slecht?

Iets verderop ziet hij James stoeien met het villen van de zeehonden. Huid wordt van het vlees ontdaan en gescheiden op een hoop gemikt.
De sneeuw...allang niet wit meer, maar geleefd besmeurd.
De reinheid vervlogen...de prilheid gedood opdat de warmte dat zal geven wat men hoopt.
Maar wat is die essentie van warmte?  vraagt hij zich opeens af en met die mijmering lijkt het rood vermengt met wit zo roze niet meer en voelt hij de klap die James uitdeelt aan de zeehond die toch allang dood lijkt te zijn.
''Schiet lekker op zo he?''  klinkt opeens een stem.
Verwart kijkt hij op en ziet een andere collega. Was hij het die sloeg of zijn geweten?
Zijn allang bevroren geweten dat hij opgebouwd heeft in de loop der jaren?
''D'r liggen al heel wat jassies daar!'' 

Ja...tweedehands jassen ja!

Red de commerciele jacht op zeehonden:
IFAW.org

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.