Een serie blogs over de ziekte van Alzheimer en het effect op de patient en de omgeving

Inleidend artikel

De ziekte van Alzheimer is iets waar mensen het liever niet over hebben, waardoor er een taboesfeer omheen is ontstaan. Op een website waar ik moderator ben wordt het zelfs wel eens als belediging gebruikt: "do u have alzheimers? he already said that”
De belediging is natuurlijk grof, de angst is begrijpelijk, maar ook deels gestoeld op onwetendheid. Ik hoop dat ik met mijn ervaringen een tipje van de (donkere) sluier kan oplichten en dat mensen wat meer over de aandoening te weten komen.

Een vriendin van mij zei eens: “Een mens kan op drie manieren dement zijn: blij, boos of verdrietig.”
Iets meer dan vier jaar geleden vertelde mijn vader me dat hij zich zorgen maakte over zijn moeder. Ze vroeg op één avond drie keer naar de leeftijd van mijn jongere broertje en bleef eindeloos met een fles wijn rondlopen om de mensen met leze glazen (die lege glazen hadden omdat ze hadden geweigerd) bij te schenken. Hij was bang dat ze misschien de ziekte van Alzheimer zou hebben omdat haar moeder indertijd vasculaire dementie had.

Een jaar nadat mijn vader zijn vermoeden had geuit overleed mijn grootvader na een lang en onduidelijk ziekbed (ging achteruit, ging vooruit, ging achteruit, ging vooruit en liep toen opeens hard terug). Dat heeft mijn grootmoeder een fikse klap gegeven.
Ten eerste waren ze nooit langer dan een week uit elkaar geweest zonder elkaar gezien te hebben en omdat mijn grootvader predikant was, was hij overdag altijd thuis. Hij was een dominant, maar liefhebbend man en hij ving mijn grootmoeders geheugenproblemen op. Na zijn overlijden stond mijn grootmoeder, van nature een wat pessimistische en passieve vrouw wiens leven in het teken van dienstbaarheid stond er alleen voor.
Mijn vader en ooms (ze heeft vier zoons) besloten dat ze in haar huis moest blijven wonen. In een verpleegtehuis zou ze niet lang leven. Ze kon ook niet bij één van haar zoons intrekken, want die hadden (en hebben) allemaal een druk gezinsleven met meerdere pubers. Daarom bleef ze alleen achter in haar huis. Haar familie kwam wel regelmatig langs om haar te bezoeken en voor de vissen van wijlen mijn grootvader te zorgen. In die tijd was haar geheugen natuurlijk niet best, maar ze was in staat voor zichzelf te zorgen. Het was voornamelijk zo dat ze ingewikkelde informatie, zoals gebruiksaanwijzingen of lange verhalen, niet meer kon opslaan.

Na een poosje bleek dat ze niet goed meer voor haarzelf zorgde. Ze vermagerde en was vaak eenzaam en verdrietig. Daarom opperden mijn ouders het idee dat ik, als oudste kleinkind, bij haar in zou trekken om haar gezelschap te houden. Dat wekte in mijn omgeving veel weerstand op, maar we hebben het plan doorgezet en ik trok bij haar in.
Dat gaf oma de regelmaat die ze nodig had. Als ze voorheen trek had pakte ze een stukje kaas, een sinaasappel of een kopje tomatensoep van de Unox. Dat is niet noodzakelijk slecht, maar je kan er niet van leven. Een dorstprikkel had ze totaal niet. Toen ik bij haar in huis kwam kwamen er weer aardappels met verse groenten en haar onovertroffen gehaktballen op tafel, sapje erbij, bakje yoghurt erna, kopje thee ’s avonds en ze kwam weer aan.
Geestelijk bleef ze wel achteruit gaan. Ze kon simpelweg niets verzinnen om op tafel te zetten. Als ze iets bedacht was het gemengde groenten met rijst uit de watjang (dat kan lekker zijn, maar niet als de hele bubs drie kwartier op het vuur heeft gestaan). Ik moest iets verzinnen of haar een beetje prikkelen door te vragen wat voor groenten ze lekker vond. Boodschappen waren en zijn een waar oordeel omdat ze tegen de tijd dat ze naar het boodschappenlijstje was gelopen weer was vergeten wat er in de koelkast stond. Na ongeveer een maand vergat ze prompt hoe de wasmachine werkte. En zo gaat het maar door!

Nu is het bijna twee jaar later. Mijn grootmoeder is 79 en ik ben bijna 25.  Er is in de tussentijd veel gebeurd en daar gaan mijn artikelen, of blogs zo u wilt, over. Door anekdotes en verhalen zal ik proberen de ziekte van Alzheimer tastbaar te maken en te laten zien dat de ziekte voor menige traan, maar ook voor een lach zorgt.

Met vriendelijke groet,

Mirjam

PS: De foto is de prunus die voor het huis staat en waar mijn grootmoeder erg aan gehecht is.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.