Even de buschauffeur gedag zeggen als de bus instapt een kleine moeite.

De onverklaarbare stop
De bus stopt een aantal meters van ons vandaan. Wij de passagiers die met het groene gevaarte van Connexxion een ritje willen maken, moeten een aantal meters gaan lopen om dor de geopende voordeur de bus in te lopen. Ons doel is van A naar B te komen. Een verbinding te maken. En is het dan toeval dat de busmaatschappij Connexxion heet? Een aansluiting maken is in het Engels, connection is samenhang in het Frans
Voor de passagiers is de bus een middel. De groene Connexxion bus. Misschien is het beter om een kleine nuance aan te brengen, het middel is een persoon. Een chauffeur. Gezeten achter het stuur beweegt deze man en steeds vaker ook een vrouw de duizenden kilo’s wegende bus kilometers over het zwarte asfalt. Dit asfalt wat vandaag goed past in het grijs getinte landschap van deze gure herfstdag. Ik mopper een beetje binnensmonds over het voor mij nog onverklaarbare feit, dat de chauffeur gewoon langs de wachtende passagiers rijd. Waarom, deze vreemde actie? Alles heeft een rede en een dag later als dit verschijnsel zich weer voordoet, legt de blonde chauffeuse ons uit dat ze wat verder stopt zodat het achterliggende verkeer de bus kan passeren. De halte ligt wat ongelukkig naast de weg, die uit maar een rijbaan bestaat. De bus blokkeert bij elke stop, in de spits elke 15 minuten, de rijbaan. Stopt de ruim tien meter bus precies op de geplande plek van de halte, dan blokkeert een verkeerszuil elke inhaalmogelijkheid voor het achteropkomende verkeer. Een chauffeur, moet dus een afweging maken om of de passagiers enkele meters te laten lopen of de ergernis van de achteropkomende chauffeurs op te wekken. Hoe hij of zij ook kiest er zal altijd een benadeelde partij zijn. Tot op deze dag was ik me nooit bewust van het dilemma, waar de chauffeurs elke dag mee worden geconfronteerd.

Positief blijven denken
Het voorval richt mijn aandacht op de gedachte dat alles een reden heeft en het feit dat het gedrag van een persoon gebaseerd is op een achterliggende rede. Ik, wij allen als waarnemers van iemands zijn gedrag kunnen de verborgen reden niet altijd ontdekken. Ik val in de valkuil om zijn of haar gedrag te beoordelen en daar een negatief label aan te hangen. Om die redenen ga ik uiteindelijk mopperen. Maar als ik een moment bij mezelf had nagedacht en op een positieve manier dit alles had bekeken vanuit een kader dat iemand niet zomaar iets doet, dan had ik misschien tot een andere conclusie kunnen komen. En had ik niet zo snel gaan mopperen.
Ik vond het vreemd en zeker ook vervelend dat de autobus niet naast de wachtende passagiers stopte, maar de reden daarvan had ik niet meteen als negatief moeten bestempelen. Had ik het bekeken uit een positief kader en me bedacht dat de chauffeur zijn best doet en zijn manier van stoppen een positieve achterliggende reden had dan had de zou de wereld voor mij er mooier uitzien en zal de zon het grijze wolkendek doen laten verdwijnen. Onze denkrichting kleuren de wereld.

Alles heeft een rede
Wat de rede is van het gedrag van een mevrouw die even later bij een halte instapt is de chauffeur onduidelijk, maar hij wordt door geraakt. De vrouw zwaait heftig bij de nadering van de bus. De buschauffeur stopt de bus op steenworp afstand van de vrouw, en opent de voordeuren. De vrouw brengt haar chipkaart over de lezer een hoog en een hard piepgeluid bevestigt de acceptatie. De chauffeur, een naar mijn schatting vijftiger met grijze slapen, glad naar achteren gekamd haar, groet haar vriendelijk. Vanuit mijn positie op de rechtervoorbank van de bus kan ik de glinstering in zijn blauwgrijze ogen zien. Hij kijkt vriendelijk naar de vrouw, een veertiger gekleed in een beige regenjas, met een donkere huidskleur. Alhoewel ik de ogen van de vrouw niet kan zien, vermoed ik dat zij kijkt de buschauffeur recht in zijn ogen kijkt. Maar ze zwijg, geen woord komt er over haar lippen. Zwijgend gaat zij naast me tegenover in het gangpad zitten. De wand tussen haar en de voor haar zittende chauffeur symboliseert de afstand tussen hen. Dichtbij en tegelijkertijd onbereikbaar voor elkaar. De chauffeur draait zich om naar mij. Hij lijkt zich te beklagen over haar zwijgzaamheid.

Zwijgzame passagiers
De chauffeur draait zich vanuit zijn cabine naar mij toe. Onbegrip straalt van zijn gezicht. Hij praat tegen me, maar zijn woorden worden opgeslokt door het geluid van de brullende motor, van de vertrekkende bus. Die voor even zijn prettige groene aanblik in een door woeden en teleurstelling getint gevoel van de chauffeur in fel rood doet veranderen. Ondanks het wegvallen van de woorden van de chauffeur lijkt het me heel duidelijk. De buschauffeur vraagt zich af waarom hij geen antwoord kreeg. Het schouwspel is vanaf mijn plek ook vreemd. In mijn dagelijkse werk met kinderen met een autistische spectrum stoornis zijn er vaker situaties dat kinderen mijn groet niet beantwoorden en dat twee doordringende ogen je zwijgzaam doorboren als antwoord op mijn goeiedag of hallo. Ik kan, wij kunnen dit verklaren, deze kinderen hebben een beperking. Maar deze vrouw oogt niet beperkt. Waarom kan ze dan een vriendelijk goedendag niet beantwoorden? Deze bus rijdt door inzet van de chauffeur. Het is zijn werk. En hij hoeft van zijn passagiers geen dank, vermoed ik, maar een beleefd welkomstgroet, maakt het voor hem wel wat leuker. Ondanks de voortgang in de technologie zijn autobussen nog steeds bemenst. Mensen zoals wij allen, die genieten van wat positieve aandacht, die graag respectvol willen worden behandeld. Die recht hebben op een menselijke benadering.
Ook de volgende dame, die een halte verder instapt lijkt het bovengaande niet te begrijpen. Ze is wat jonger, haar zwarte loshangend haar en wat geelbruine huidskleur verraad een niet Nederlandse afkomst. Ze laat de chauffeur een abonnement zien. Haar hand reikt bijna tot in zijn gezicht. Ook nu wordt zijn goedemiddag niet beantwoord. De buschauffeur die naar zijn eigen zeggen ook bij de controle heeft gewerkt, vind zichzelf bevestigt in de gedachte dat de maatschappij verhard. Ik kan daar niets tegenin brengen.’ Ondanks alles nog een fijne dag’, wens ik met heel mijn hart als ik uitstap.

Reageren?