Wanneer de deuren even open zijn, lijkt het een fijn gezin, maar soms is dit niet zo, helaas. Dit artikel gaat over de schokkende waarheid.
Mishandeling en soms zelfs de dood
Mishandeling heb je in vele vormen.
a. Geestelijke en emotionele mishandeling
b. Lichamelijke mishandeling
c. Seksuele mishandeling
De gevolgen zijn ernstig
a. Je hele leven erg onzeker en geen goede vuist kunnen maken in de maatschappij
b. Littekens door de mishandelingen, angst voor geweld, zich niet veilig voelen
c. Geen relaties op kunnen bouwen. Geen vertrouwen hebben in een ander. Geen seksuele relatie op kunnen bouwen
Mishandeling achter gesloten deuren
a. Het lijkt een gelukkig gezin, aardige mensen, niets op aan te merken
b. Dikwijls terug trekken in eigen wereld, mishandeling binnenshuis houden
c. De mishandeling loopt uit de hand en het kan zelfs tot de dood leiden
Gevolgen voor de omstanders
a. Ongeloof en onzekerheid
b. Schuldgevoel, omdat mensen toch wel iets gemerkt hebben, maar niet gesignaleerd
c. Verdriet en angst voor de confrontatie, zo dicht bij huis

Binnenshuis
Gebeuren er dikwijls dingen waar wij als naaste ‘’buitenstaander’’ geen notie van hebben. Je hebt fijne buren en goh, wat is het daar toch gezellig. Nooit een geschreeuw, altijd rustig, maar toch….
Mishandeling kan in stilte gaan
Hier heb ik het over geestelijke en emotionele mishandeling en vraag mij af, waarom zagen mensen het niet. Het welgestelde gezin, wat zijn die mensen goed voor hun kinderen. Wat is de man goed voor zijn vrouw. Wat is de vrouw goed voor haar man. Maar ondertussen wordt er groot leed geleden. Waar buitenstaanders geen idee van hebben totdat….. het kind volwassen is en blijkt dat het zwaar getraumatiseerd is. Ze is zo onzeker, ze loopt voorovergebogen, ze is zo stil. Het lijkt erop dat ze niet op willen vallen en zich verstopt achter haar pijn. Want ja, ik zie de pijn in haar ogen, ik zie haar schuw om zich heen kijken. Altijd op haar hoede. 
Mishandeling kan zichtbaar zijn
Hoe komt zij aan een blauw oog? Waarom slaapt zij in de klas. Waarom schrikt zij van onverwachte geluiden. Waarom doet zij niet mee aan het gymen, of is zij altijd als een razende klaar met het omkleden.Mis ik iets, zie ik iets over het oog? De tekenen waren duidelijk, maar toch deed ik er niets mee.
Groot drama in Arnhem
Plots op een nacht wordt de vrouw doodgeslagen door haar man. Drie kinderen laten ze achter in hun kwetsbare leeftijd. In één klap beiden ouders verloren, want hun vader komt in de gevangenis. Maar wat raar, het was zo’n leuk gezin. Leuke hardwerkende ouders, leuke kinderen, een pracht van een huis, een pareltje. In een paar klappen en trappen is alles weggevaagd. Omstanders die de mensen kenden zijn vol ongeloof. Hij, hij? Nee, dat kan niet, het is zo n aardige man.
Je leest dit vaak 
Naasten vermoord. Zomaar plotseling, geen tekenen, oogden gelukkig en toch was daar het vreselijke moment. Zij is dood, hij moet naar een gevangenis en voor kinderen is het veilige leven voorbij en zijn wees geworden.
Zou dit dan toch iets met de maatschappij te maken hebben? Met geld en macht. Met persoonlijke onmacht. Door de getraumatiseerde jeugd, wat er nu pas uitkomt?
Alert zijn en melden bij de politie
Pas geleden lag er een folder op de mat. Hoor, kijk en bij de minst geringste twijfel in je wijk, waarschuw de politie. Het is zeer zeker goed om kwetsbare kinderen en ouderen te beschermen. Maar ook de echtgenoten blijkbaar.
Het verschil met vroeger en tegenwoordig
Vroeger gebeurde er ook heel veel, ik heb dit aan de levende lijven meegemaakt. Maar toen was het toch gemakkelijker om dit binnenshuis te houden. Mocht men ‘’iets’’ vermoeden dan werd er gezwegen. Een uitspraak van een buurvrouw waar ik in 2009 even op bezoek ben geweest terwijl ik het ‘’oude huis’’ ging bezoeken was. ‘’Het was zo raar, jullie zaten altijd op één plek in de tuin en ik heb dikwijls gedacht, wat worden die kinderen strak gehouden, ze zullen toch niet mishandeld worden? ‘’Het is jammer dat ik jullie niet heb kunnen redden, het spijt mij’’. 
Tegenwoordig, heb je de media. Het valt niet mee om de mishandelingen binnenshuis te houden, maar toch blijkt het wel te kunnen. Je ziet dit toch aan de mishandelingen, aan de zogenaamde ongevallen en plotseling worden er naasten vermoord en meestal hoor je dan. ‘’ Ja, er was toch iets vreemds rondom hem. Of, ja, volgens mij was hij overspannen. Of, ja, hij is zijn werk kwijt geraakt en ga zo maar door.
Toch heeft het melden tot mijn grote ontsteltenis soms geen zin
Dan wordt er gezegd dat de persoon in kwestie, zelf melding moet maken en tja, daar ligt een groot probleem. Ze durven dit niet, of zijn juist geïnstrueerd, als je iets zegt, vermoord ik je.
Toch raad ik het iedereen aan, om niet betrouwbare situaties, dit bij de politie te melden. Dit geldt ook voor huisartsen, psychologen en andere hulpverleners. Misschien redt je hiermee een mensen leven voor NU en later. 
En buurvrouw, ik neem het je niet kwalijk. U kon er niets aan doen en ach mijn opvoeders kwamen lief en aardig over voor de buitenwereld, alleen jammer dat ze niet van kinderen hielden.

Laat een reactie achter
Berna schreef op 30 Nov 2011 om 14:17
Ja Ir, in Arnhem, maar het gebeurd tegenwoordig zo vaak dit soort dingen. Dank voor je reactie
Taco-Veldstra schreef op 30 Nov 2011 om 14:26
at een aangrijpend verhaal...goed weer gegeven taco Duim
subo schreef op 30 Nov 2011 om 14:58
Goed artikel Berna, er kan niet genoeg over geschreven worden en jij hebt dat heel goed aangebracht. Ik geloof niet in statistieken... maar toch, naar het schijnt in 1 gezin op zeven gebeurt mishandeling onder een of andere vorm.
Dan kijk ik in mijn straat... niet te geloven ... al ik twijfels heb... ga ik toch verder en meld het. Je kan je beter vergissen dan iets niet te melden wat afschuwelijk is.
Als ik 10 duimen had... je kreeg ze, ik doe met wat ik heb.
Duim en pluim voor jou!
subo schreef op 30 Nov 2011 om 15:00
Zo vlug gereageerd op je artikel dat er een paar taalfouten of typefouten in staan. Sorry hiervoor!
Rose_love schreef op 30 Nov 2011 om 15:03
Dit had ik niet verwacht bij de titel! Maar het gebeurt helaas vaker dan we denken. Verschrikkelijk..
Berna schreef op 30 Nov 2011 om 15:05
Dat geeft niet Subo. Een lieve reactie vanuit je hart, dank je wel.
Danen en Taco ook heel erg bedankt voor het reageren.
Ingrid2 schreef op 30 Nov 2011 om 15:13
Je leest het veel te vaak de laatste tijd. Schrik me altijd naar met dit soort berichten. Goed geschreven.
Jack-Hage-Sr schreef op 30 Nov 2011 om 15:22
Pfffffffffffff.........zal het ooit veranderen! D
doortje schreef op 30 Nov 2011 om 17:03
Diep triest! Eén geval is al erg maar het gebeurt zó vaak! Erg!
madamex schreef op 30 Nov 2011 om 18:29
Het is verschrikkelijk maar het lijkt me ook heel moeilijk een vermoeden naar buiten te brengen, want hoe kun je het ooit bewijzen wanneer de mishandelden zelf geen aangifte durven te doen
Sandra-Philippo schreef op 30 Nov 2011 om 22:33
Geen woorden voor.. Hier word ik zo verdrietig van..
Lid sinds 7 maanden
1642 reacties geplaatst
1498 artikelen beoordeeld
152 artikelen geschreven

Gerelateerde artikelen
Berna beveelt aan
- Geld en mijn stem krijg je. Mijn tijd kan ik helaas niet geven
- Bekendmaking lijsttrekkerschap Nederlandbeter.nl
- Een boek uitgeven in eigen beheer.
- Een complot van Bnn bij de show van Jan Jaap van der Wal
- Hoe word ik de stoerste jongen van het schoolplein? (Deel 1)
- Wordt Facebook Stress het nieuwe woord van 2012?
- Hoe mijn artikel op Xead opgeblazen werd









Ir schreef op 30 Nov 2011 om 14:15
Wat een verhaal! Was dat vandaag of gisteren niet in het nieuws?