Ik vind het erg belangrijk dat mensen beseffen hoe goed we het wel niet hebben. Ondanks de economische crisis, de problemen met de regering en de spanningen in ons land aangaande de integratie. Daarom publiceer ik op Xead.nl een aantal oorlogsverhalen die mensen mij toegestuurd hebben.

Wat ik me nog goed herinner is dat er veel mensen werden opgepakt die in het verzet (ondergrondse ) werkten, op de trein gezet werden en nooit weer terug gezien, zo ook onze huisarts een fantastische aardige kundige man. Er zijn later ook straten en andere dingen naar hem vernoemd.

Andere mannen moesten naar Duitsland om daar te werken, als ze dan terug kwamen kregen we zuur Duits brood, heerlijk vonden we dat, later niet meer hoor.

Veel vliegtuigen kwamen over vliegen, ook werden er een paar naar beneden gehaald, hele grote kraters in de grond en wij gingen er allemaal heen om te kijken, natuurlijk met onze ouders, maar dicht bij komen nee dat was er niet bij, och we waren ook nog maar een jaar of zeven of acht, ook kwamen er geregeld parachutes naar beneden die dan wel eens in de bomen bleven hangen,en door onze soort mensen er uit werden gehaald, en werden mooie jurken of rokjes van gemaakt.

Opeens op een dag kwamen allemaal Duitser langs op paard en wenkten ons om bij hun te komen, mochten we voor hun op paard zitten wat we natuurlijk niet deden, doodsbang waren we, och de meesten hadden zelf ook kinderen die ze erg misten natuurlijk maar dat begrijp je als kind niet , dat hoorden we later van de grote mensen waar ze wel mee praten, och eigenlijk konden zij er ook niets aan doen ze moesten wel oorlog voeren, ging ook niet uit vrije wil. Later kwamen we tot de ontdekking dat onze school in beslag was genomen en ze daar dagen bleven overnachten, dus wij waren een paar dagen vrij.

Een groot weiland werd ook in beslag genomen voor alle paarden, we gingen daar niet meer langs veel te bang voor al dat vreemde gedoe, dat begrepen wij veel jaren later en werd je er nog vaak aan herinnerd !!!! Wat het ergste was wij kregen melk op school, in van die mooie bekers van de trouwdag van J en B, 1937 die elk kind gekregen had. Die gebruikten ze later voor water om te scheren, zijn heel wat bekers gesneuveld toen. Ook kwamen Duitse soldaten eens bij onze ouders, razzia�s, ze dachten dat er onderduikers bij ons waren, onder de vloerkleden kijken naar luiken, op de zolder, kelder overal moesten kijken !!

Later kwamen ze al weer eens langs, waren mijn ouders verraden want ze hadden een varken geslacht, gelukkig was alles heel goed verstopt. Meestal moesten hammen en worsten hangen te drogen, zo kwam er ook eens iemand bij ons, een arme sloeber, die volgens zijn zeggen niets had te eten mijn Moeder de goedheid zelf, gaf hem van alles wat ook een droge worst maar toen hij weg was misten ze nog een worst, had hij blijkbaar kans gezien nog maar gauw even er eentje bij te pikken toen mijn moeder even was afgeleid, och dat kon toen allemaal!!

Mijn zus die af en toe bij de hoofdonderwijzer thuis wel eens een klusje moest doen, vertelde ook wel eens dat er altijd zo�n lawaai onder de vloer bij de meester was, dat werd altijd afgewimpeld, wel nee dat zijn muizen of het is buiten, blijkt later dat er de hele oorlog onderduikers onder de vloer hebben gezeten. Ook waren er heel veel evacu�s bij ons in het dorp, de meesten uit Amsterdam. Ja gebrek aan eten was er eigenlijk niet., al was het wel andere kost dan normaal, net als tabak die verbouwde je zelf en liet dat ergens verwerken..

Toen kwam de dag dat we werden bevrijd, kregen we wit brood van de soldaten wat een luxe. Ook gingen we met een groepje naar het kamp waar ze waar ze bivakkeerden, kregen we zomaar een slof sigaretten en thee nu dat was vechten hoor een ieder wou iets hebben voor zijn pa en moe.

Dit is het meeste wat ik me nog herinner, is nog wel iets meer gebeurt waarschijnlijk, zoals bombardementen die waren er ook hoor, alleen heeft dat niet zoveel indruk gemaakt op me, alleen wel de sirenes en een brug waar we over moesten. Voor onze ouders was het wel zwaar omdat je haast niets kon krijgen of kopen, alles was op de bon, gingen elke dag 3 uur heen en 3 uur terug voor een emmertje melk, wij vonden het prachtig als we mee mochten, maar zij moesten elke dag, wij kregen wel wat we nodig hadden, maar beseften dat niet zo!!!!.

Deze oorlogsherinnering wordt met ons gedeeld door:

Mevr. Ellen

Uit Noordwolde.

Dit artikel delen

| Meer

Laat een reactie achter

-0

Ben schreef op 07 Mar 2010 om 23:55

Indrukwekkend artikel. Mijn, inmiddels overleden, vader, werd opgepakt en als dwangarbeider naar Duitslang gestuurd.

-0

Nils-Peters schreef op 08 Mar 2010 om 12:20

@Ben, hoe is het met je vader afgelopen ?

Als je verhalen hebt die je wilt delen met de wereld, dan mag je ze altijd naar me sturen, ik heb een site speciaal voor oorlogsverhalen.

-0

kiekewiet schreef op 20 Mar 2010 om 21:51

De oorlog vind ik altijd indrukwekkend en interessant onderwerp. Mag graag boeken lezen en films erover kijken. En ook documentaires natuurlijk. Wat is de url van je website. Ben er wel nieuwsgierig naar.

-0

Nils-Peters schreef op 21 Mar 2010 om 15:54

@Kiekewiet: http://oorlogsverhalen.blogspot.com

-0

Ben schreef op 23 Mar 2010 om 22:21

Nils, ik zie je vraag nu pas. Een indrukwekkende website en ik ga me daar in verdiepen tzt. En mijn vader is wel weer terug gekomen in Nederland, maar heeft zijn hele leven daarvan last gehad.